Εύθραυστες σιωπές αφόρητα θλιμμένων ανθρώπων. Νύχτες μελαγχολικές, παράξενες βουτηγμένες στη ιλύ της ανθρώπινης ματαιοδοξίας.   Όνειρα ανεκπλήρωτα θλιμμένες σκιές της ύπαρξής μας, γραμμικές συναρτήσεις του πόθου μας για ζωή.   Έρωτες αδιάφοροι που δεν...

Σαν γεννιέσαι πονάς. Στα πρώτα σου δόντια  Πονάς. Στα πρώτα σου βήματα  πέφτεις, χτυπάς  πονάς. Ερωτεύεσαι  κι εκεί πονάς. Συνυπάρχεις με τον άνθρωπό σου πονάς σαν πονά κι εκείνος. Γεννάς; Πονάς. Πόνος γλυκός. Πονάς στον πόνο των παιδιών σου. Μαθαίνεις να πονάς....

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η "πτώση" είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

γράφει ο Ανδρέας Αντωνίου   (διαβάστε και το άρθρο 'Για μία Weltliteratur: Μία (φιλική) κριτική στον Νεοφορμαλισμό') «Βλέπω όλο και πιο καθαρά» συνέχισε ο Γκαίτε «ότι η Ποίηση αποτελεί ένα κοινό αγαθό της ανθρωπότητας και ότι παντού στον κόσμο και σε κάθε...

Ταξίδι στο όνειρο. Ένα ταξίδι μαγικό στο φεγγαρόφωτο. Ένας ιδιότυπος περίπατος της φαντασίας στις όχθες των επιθυμιών, στους πόθους της ύπαρξής μας. Μέσα απ’ τους ατέλειωτους δαιδάλους του νου μέσα απ’ τα ατέρμονα μονοπάτια μιας παράξενα εκκωφαντικής σιωπής.  ...

Πολεμάς. Από όταν υπάρχεις, ένας διαρκής αγώνας. Γίνεσαι συνειρμός, παρόρμηση. Ασύνειδη σύνδεση σε  γιορτές της ψυχολογίας του βάθους.   Μην με κοιτάς. Δεν είμαι η Ηλέκτρα. Δεν είμαι η γυναίκα του Λωτ. Ούτε καν διαβάτης στο δρόμο της Κορίνθου. Μια ταξιδιώτισσα...

Προ των πυλών, όρια ορώ. Η μέθεξη ανέφικτη. Επέχω. Ευήθης έποικος δυσιερώ, σε αυτόχθονες σοφούς προστρέχω.   Έθη ανήδονα τα σώματα κοπιάζουν, τους άνηβους στυγνά, στεγνά δαμάζουν.   _ γράφει ο Λεωνίδας...

  «Αλλά η πηγή αναπήδησε και το πουλί χαμοκελάηδησε Σώσε τον χρόνο, σώσε τ’ όνειρο Το μίλημα του λόγου ανήκουστο, αμίλητο Μέχρι να σείσει ο άνεμος χίλιους ψιθύρους απ’ τον σμίλακα Και η εξορία μας μετά» Τόμας Έλιοτ, ‘Τετάρτη των Τεφρών’ _ γράφει ο Σίμος...

Στροβιλίζονται οι λέξεις στο μυαλό το ταραγμένο, Κάνουν να βγουν στο φως, μα δεν το καταφέρνουν. Τι τις εμποδίζει αναρωτιέμαι, μα απάντηση ποιος να δώσει! Και η ασάφειά τους με τυραννά με την καλυμμένη αποκοτιά τους. Μα όταν αποφασίσουν να βγουν στης μέρας τη...

Θα έρθει μια Μέρα θα είναι βροχερή και ήρεμη  σαν παραδοχή  κι εγώ - επιτέλους-  θα γίνω μισή από χαρτί και μισή  μελάνι. Θα έρθεις θα με κάνεις τέχνη.   _ γράφει η Πηνελόπη...

Και βαδίζεις και πας… Μια ματιά πίσω σου μη ρίξεις Ξέχασέ τα όλα. Εσύ να ‘σαι καλά… Σαν τι πειράζει αν κάποιος πόνεσε, Εξ αιτίας σου, εξ αιτίας του ΕΓΩ ΣΟΥ. Εσύ μόνο να ‘σαι καλά. Και ο καθένας  Από αυτούς που εγκατέλειψες Ανεύθυνα, παγερά, αδιάφορα, Αν το επιθυμεί...

Σήμερα διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας έπειτα από χρόνια με την Αντιγόνη, τον πιο όμορφο, εφηβικό μου έρωτα.   Γειά σου Αντιγόνη, της είπα.   Έστρεψε, για λίγο το βλέμμα της πάνω μου και ύστερα, προχώρησε. Στα άλλοτε υπέροχα πράσινα μάτια της, διέκρινα τώρα,...

Τι σας νοιάζει θα μου πείτε Που το ποίημα έχει κι άλλες αναγνώσεις Πιο βαθιές πιο σαρκοβόρες   Σεις φροντίζετε τους κήπους σας Βόλτες βγάζετε νυκτερινές Τα δασύτριχα σκυλιά σας Γρασάρετε επιμελώς στα γήπεδα Μυώνες και κλειδώσεις Και καθ’ εκάστην τρίβετε με...

Χρωματίζω έναν τοίχο τον τοίχο του σήμερα με το χθες ήταν ασβεστωμένος μα όχι ποια. Ο τοίχος χρωματίζει μια ζωή η οποία γεννήθηκε σήμερα και πέθανε χθες. Η ζωή με την σειρά της χρωματίζει την μοίρα την στολίζει με  τις πιο φανταχτερές κατάρες μέχρι οι μαύρες...

Ορίζοντας διαφαίνεται, αυθαίρετα ο νους οδεύει, διάσελα απέραστα, του ανέμου η θρασύτητα μαγεύει.   Αφές, όμματα, χείλη, των αποδράσεων εμπνοή, φερέγγυο στ’ Αροάνια δείλι, πλάνη α-νόητη εξωθεί.   _ γράφει ο Λεωνίδας...

Ξυπνάς και αντικρίζεις το αναπόφευκτο. Σηκώνεσαι και ορίζεις τη σειρά. Ήξερες ότι θα γίνει αυτό. Βγαίνεις από το σώμα σου, παρακολουθείς τις κινήσεις σου. Ο φόβος παραμερίζεται, θα επιστρέψει αργότερα. Όταν μόνη σου, ήρεμη πια σκεφτείς τι προηγήθηκε. Οχτώ...

Πόσο εύκολα Τους ρόλους ντυνόμαστε Του παραλόγου   _ γράφει η Άννα...

- γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης - To ποίημα ''Το Τραγούδι Αγάπης του J. Alfred Prufrock'', του Thomas Eliot, γραμμένο το 1915 και με εισαγωγή από την ''Θεία Κωμωδία'' του Δάντη, επανακαλύπτει τις πλαισιώσεις μίας ποίησης που προβάλλει τον 'εαυτό' της στο χρόνο, φέρει...

Αγαπάς τις αναμνήσεις σου επιλεκτικά. Όλο και συχνότερα βουτάς και κρεμιέσαι στην απατηλότητά τους με τα ασαφή όρια στον χώροΧρόνο. Όλα ιδανικά, όλα ωραιοποιημένα και θεϊκά. Ξεχνάς όμως τις λεπτομέρειες, Αυτές που σε έκαναν να νιώθεις δυστυχής και ανήμπορος. ΤΟΤΕ....