του Φώτη...

Πόδια γυμνά στις σιδερένιες ράγες μετρούν χιλιόμετρα δεμένα σφιχτά στις πλάτες τους με μάτια κρεμασμένα στους αντάρτες των συνόρων   Πόδια γυμνά κόκκινος ήλιος χαράζει τις σκιές στο χώμα πόδια ανελεύθερα στρώνουν τη σκασμένη γη με μάτια καρφωμένα στων...

υγρό απόγευμα σε κάποια συνοικία μόνος στο σπίτι, σχεδόν νεκρός παρηγοριά ζητάς σε ένα ποτήρι κρασί σε δίσκους έντεχνης μουσικής φθινόπωρο έξω, αρχίζει και νυχτώνει το ρολόι χτυπά δαιμονισμένα η νύχτα φεύγει, αρχίζει να χαράζει πάλι πίσω στη δουλειά μέχρι το...

Ο κυρ Μένιος τραγούδαγε, χάιδευε, πότιζε τα βασιλικά, τα τζίνια, τον απήγανο, την αρμπαρόριζα, τα τριαντάφυλλα, όλα τα μυρωδάτα καλούδια που ζούσαν αγαπημένα στον κήπο του μικρού πέτρινου σπιτιού, στον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό. Χρόνια ολάκερα από την ώρα, που η...

Οι μηχανοδηγοί των τραίνων δεν συναντήθηκαν ποτέ έστω κι αν οι τροχιές συνδέονταν στο σύνηθες σημείο της επικίνδυνης καμπής ο χρόνος μέτρησε διαφορετικά τα πράγματα, άλλωστε “το ανάλογο” δε συμπίπτει πάντα με το “ποθητό”.   _ γράφει η Φανή...

Πολλά τα βαγόνια. Σε ποιο να επιβιβαστείς; Σε ποια θέση να ζωγραφίσεις τα μάτια σου; Εξασφαλισμένο εισιτήριο ατέρμονης διαδρομής. Ίσως κατέβεις στην επόμενη στάση. Ακαθόριστα χρώματα περιέχει η βαλίτσα. Συνταξιδιώτης σου, σιωπή αλλοτινή.   Ένας καινούργιος...

Ο κύριος Πέτρος γεννήθηκε στα Καμίνια του Πειραιά το 1936. Μεγάλωσε σ’ αυτή την πόλη μέσα στον πόλεμο και τις δύσκολες συνθήκες της κατοχής. Το πατρικό του σπίτι ήταν απέναντι από το μηχανοστάσιο στου Ρέντη. Εκεί μέσα συνήθιζε να παίζει με τα παιδιά της γειτονιάς...

Ήθελες ταξίδι να θυμίζεις, αγάπη να τορπιλίζεις, την νέα μέρα με ελπίδα να αντικρίζεις, σε ποικίλα σημεία του ορίζοντα να αρμενίζεις.   Όμως ταξίδι τελικά δεν θύμισες, τα όνειρά μας κοίμισες, τον έρωτά μας δυσφήμησες και την απόσταση μεταξύ μας υπερεκτίμησες....

Περνούσαν τόσο γρήγορα δίπλα οι μπάρες του δρόμου σαν τις στιγμές που έζησε μαζί του, τόσο βιαστικές, τόσο φευγαλέες. Οι ρόδες του ταξί έτριζαν όταν έφτανε στο κόκκινο φανάρι, φρέναραν κρατώντας πίσω όλη την ένταση της ροπής. Ήταν σαφείς οι οδηγίες, έπρεπε να είναι...

Μοιάζουν με εύθραυστες κλωστές οι δίδυμές σου ράγες φλέβες θαρρείς μεταλλικές ελπίδας μα κι ονείρων   Έχουν καρδιά την ξενιτιά ψυχών ψυχρές αρπάγες πόνο μαζί και λησμονιά τούτες οι φλέβες ενεχύρων   Φτύνεις ιδρώτα στις κορφές στους κάμπους αλαργεύεις μα...

Βυθισμένος στο κενό των διηνεκών σκέψεων αναλογίζομαι τους ήχους των χρόνων που πέρασαν αθόρυβα μεταφέροντας τα όνειρα και τις αναμνήσεις σαν αόρατα τρένα στη σκόνη της άγνωστης πορείας τους μακριά από τον σταθμό της πλάνης της ζωής στη σιωπηρή αβεβαιότητα του...

Το τρένο φεύγει… Φεύγεις και 'συ…   Άραγε με 'μαθες ποτέ; Με 'μαθες όπως οι ράγες συστέλλονται με τον μεσημεριανό καφέ; Τον μεσημεριανό ήλιο. Στην καρδιά μου η ζέστη έρχεται και φεύγει. Στους σταθμούς η θύμηση σου ξαποσταίνει. Και δεν σε βρίσκω. Πού είσαι; Το...

Ημίγυμνα ιδρωμένα κορμιά ξεφορτώνουν βαγόνια ονείρων σε κεντρικές λαχαναγορές Να ’ρθουν να τ’ αγοράσουν λιανική οι ψιλικατζήδες της ελπίδας.   Ο «Σταυρός του Νότου» αντηχεί παράμερα παρέα με σκυλάδικα παιδιών που κοιτάζουν με δέος τους τόνους συσσωρευμένων...

Αμαξοστοιχίες παλιές παρατημένες, μηχανές που σκουριάζουν λεηλατημένες γράφουν μια νέα δική τους ιστορία με τους χτύπους της ζωής:   παιδιών, που ακόμα παίζουν στα αφημένα εδώ και εκεί β­αγόνια κάπου στη γειτονιά τους, φοβισμένων ανθρώπων, που ­φωλιάζουν για...

της Σοφίας Μαρωνίδη\...

Ε, οδηγέ! Στάση! Περνάνε οι ηλικίες… 5… 6… 7… 8… 9… 10… Άσε με στο 10 τουλάχιστον καλά ήταν ακόμα, μην βάζεις άλλο ανάμνηση, οδηγέ! Θα καεί η μηχανή, δεν αντέχω να αντικρίζω αυτά που πέρασαν. Βάλε ένα ποτήρι θα πιούμε μαζί σήμερα, στην υγειά της ασταμάτητης...

Πάνω σε ράγες τρένου κύλησαν τ’ ανέμου τα βαγόνια σταθμοί σιωπής τα όνειρα κι ελπίδες μες τα χρόνια. Γεφύρωσαν τις μοναξιές με ήχους αρωμάτων νιάτα που έφυγαν γρήγορα σαν άλογα αθανάτων. Σφυρίζουν μέσα μουσική τα τρένα που κοιμούνται ανηφοριές τις σβήνουνε μα τις...

βαγόνια πόνου σε τρένο μίσους, μουσείο σφαγής ενθύμηση της λήθης σε νέες αποστολές σεβασμού ατμήλατου... πρώτα δολοφονείται η ανθρωπιά