Select Page

Ετικέτα: Αντώνης Τσόκος

Βάσω Χριστοδούλου | Τρία ποιήματα

[ακατοίκητο] {Στο κουδούνι του σπιτιού μου δε γράφει όνομα και στην αυλή μου φύτρωσε ένα σκιάχτρο. Πάνε χρόνια που αναρωτιέμαι γιατί δεν έρχεσαι.} [βήματα] {Ο χρόνος χωρίζεται σε στιγμές, λένε. Ο χρόνος χωρίζεται σε βήματα, λέω. Είναι τα βήματα τα περπατητά, τα αθόρυβα. Τα δυο πόδια που σε πάνε σε σκέψεις πεζοδρομίου. Τα δυο παπούτσια που πρώτη φορά παρατηρείς ότι και με κόμπους αν θες κινείσαι -σφιχτοί κόμποι σε σχήματα φιόγκου για ξεκάρφωμα- Κι είναι και τα βήματα τα τρεχαλητά. Αυτά των δύο επιλογών -φεύγω έρχομαι- Κι εδώ δυο πόδια που σε πάνε σε σκέψεις πεζοδρομίου, απλά πιο γρήγορα,...

Διαβάστε περισσότερα

Δημήτρης Βασιλάκης | 88 εν κινήσει

Αν αφήσεις τον κόσμο μόνο του μ’ ένα παιδί ή μ’ έναν ποιητή δεν ξέρεις τι πραγματικά μπορεί να συμβεί. Στα μάτια τους όλα μοιάζουν φυσιολογικά. Όλα μοιάζουν λογικά. Όλα είναι δυνατά. Αν αφήσεις τον κόσμο στα χέρια τους μπορεί να βρεις τον ουρανό στη θέση της θάλασσας. Το αποτέλεσμα ίσως τους δικαιώσει. Ίσως όχι. Σημασία δεν έχει η επαλήθευση. Σημασία έχουν οι πράξεις. Γράφει ο Δημήτρης Βασιλάκης: αγαθοδαίμων θέλω να κάνω όλες τις πράξεις απλά να δω πως είναι καλού κακού Στο 88 εν κινήσει ο Δημήτρης Βασιλάκης κάνει όλες τις πράξεις. Αφαιρεί, διαιρείται, προσθέτει, πολλαπλασιάζεται. Κυρίως όμως...

Διαβάστε περισσότερα

Νικόλας Περδικάρης | Ο βατήρας

Δύο μπουκάλες ξέχειλες, ζεστές σα φρατζόλες, θερμαίνονται κάτω από ένα λαμπερό ήλιο. Η κυρία Φλιξ κατάγεται από το Νότο. Δεν έχει φόβο μήπως λιώσει, γι’ αυτό άλλωστε την λένε και πυροφάγο. Φοράει καπέλο ψάθινο, επενδυμένο με δαντέλα και -καθώς την κοιτάζω από τις γρίλιες- μου φαίνεται κοφτή, χοντρή, μ’ έναν απαίσιο τρόπο γλυκιά, ενώ εμφανίζεται διακεκομμένη σε στρώσεις, έξω απ’ το κουφωτό μου παράθυρο. Εδώ και τρεις μήνες, μένω εσώκλειστος σε ένα πύργο, αναλώνοντας τον εαυτό μου σε αυτά και σε άλλα μηδαμινά: Τι θα κάνει σήμερα η κυρία Φλιξ; Προς τα πού έστριψε το γενναίο της κεφάλι; Μοιάζει...

Διαβάστε περισσότερα

Αντώνης Τσόκος | Ο Φιντέλ διαβάζει τους «New York Times»

ΚΤΕΛ άγονης γραμμής. Χώρος υπομονής. Τρίτο τραπεζάκι δεξιά. Απέναντι από το κόκκινο ψυγείο με τα ανθρακούχα αναψυκτικά. Ο Φιντέλ διαβάζει προσεκτικά τους New York Times. Η εφημερίδα του, παρά το κύρος και την ακριβή μελάνη, μυρίζει έντονα σαρδέλα. Πλάι του, ελαφρά καθήμενη, μια δεσποινίδα τουριστικού ενδιαφέροντος. Με βλέμμα λιπόθυμο από την πολύωρη αναμονή κρατά ένα χρυσομέταξο μαντίλι στην – κατά περίσταση – γαλλική της μύτη. Παραπλεύρως, ένας κύριος με μπλε, τεντωμένες στο όριο, τιράντες αναταράσσει με εκνευρισμό το μαύρο του μπαστούνι. Εμφανώς ενοχλημένος από την απόκοσμη μυρωδιά. –Έφτασεεε, φωνάζει με περηφάνια ο τοπικός καφετζής. Αναγκάζοντας τους παραβρισκόμενους να στρέψουν...

Διαβάστε περισσότερα

Αικατερίνη Τεμπέλη | Oaxaca

  Αχ εσύ, Kerouac με τους δρόμους σου… Εσύ, ο Paco Ignasio, ο Marcos και μερικοί ακόμα. Στοιχειά μου αιώνια, πόσες σπονδές μ’ αγνή τεκίλα; Πλωτίνε, πόσες;    Διάπυρη περνάω στις βουβές σας παραισθήσεις. Καίω κι αφήνω στάχτες. Ξερνώντας δηλητήρια κι αμέτρητες ματαιώσεις. Κλωτσάω χώματα, μαύρους σκορπιούς, δυσεύρετα πεγιότλ και σκουριασμένες λάμες. Γνέφω “παράτα με!” σε κάτι βρόγχους κι ανακατεύομαι μ’ ανύποπτους Μαριάτσι. Θάβομαι στα χωράφια της αγαύης. Μη με ψάχνεις, αγόρι. Μη… Παραπατάω και καπνίζω απόγνωση.    Χτυπάω τατουάζ τον Che στην πλάτη μου. Μακραίνω από θλίψη τα μαλλιά μου. Τα χέρια μου, από αγκαλιές γυμνά. Και στο...

Διαβάστε περισσότερα

Παρουσίαση του βιβλίου “Ελένη” του Κώστα Θερμογιάννη

Το Σάββατο 14 Οκτωβρίου, στις 8:00 το βράδυ στο Polis Art Cafe, θα γίνει η παρουσίαση του βιβλίου “Ελένη” του Κώστα Θερμογιάννη από τις εκδόσεις ANIMA. Θα μιλήσουν ο δημοσιογράφος Νάσος Αθανασίου και ο ποιητής Αντώνης Τσόκος. Αποσπάσματα θα αναγνώσει η ηθοποιός Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους. Συντονίζει η υπεύθυνη των εκδόσεων ANIMA Άννα Ραζή. – Για λεπτομέρειες για την παρουσίαση αλλά και για να εκδηλώστε ενδιαφέρον για τη συμμετοχή σας κάντε κλικ...

Διαβάστε περισσότερα

Ώρες πληθυντικής αϋπνίας, του Αντώνη Τσόκου

Είναι πολύ μεγάλη η ευθύνη όταν καλούμαστε να παραθέσουμε την ταπεινή μας γνώμη για το έργο μεγάλων δημιουργών. Ειδικά όταν για την ποίηση τολμούμε να εκφέρουμε τη γνώμη μας σπανίως. Τούτη τη φορά αισθανθήκαμε την ευθύνη ακόμα μεγαλύτερη πιάνοντας στα χέρια μας καινούριο ποιητικό βιβλίο του Αντώνη Τσόκου, Ώρες πληθυντικής αϋπνίας, από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη. Από τον πρόλογο του βιβλίου: «Μια αμύθητα αισιόδοξη κοπέλα έπεσε απ’ τον ουρανό στο μαξιλάρι μου. Φορούσε λευκό ψάθινο καπέλο και μπλε σατέν φόρεμα. Μου φά­νηκε μυστήρια στο βλέμμα. Τη ρώτησα, από ­τόσους έμπειρους ονειροβάτες πώς ξέπεσε στο ­εμπριμέ μου μαξιλάρι. Έμεινε βουβή να...

Διαβάστε περισσότερα

Φθινόπωρο στο Σισμανόγλειο

Σεπτέμβριος. Εποχικοί ασθενείς. Επαίτες φθινοπωρινής υγείας. Από θάλαμο σε θάλαμο. Ζωή. Και Θεός. Εν λευκώ. – Θεός είπες; Εσύ τον έλεγες μπαγάσα. – Ακόμα τον λέω. Τον θέλω όμως εδώ. Να κοιτά. Δικαίωμά του να μην υπάρχει. Μου αρκεί να βλέπει. Οι νοσοκόμες τραγουδούν στο τέλος του διαδρόμου. Η αρχή καταργήθηκε. Ο γιατρός μπαλώνει ξανά το ίδιο σώμα. Μια σάρκα πλύνε βάλε. Το πλησιέστερο που έχουμε σε θάνατο λέγεται ζωή.   _ γράφει ο Αντώνης...

Διαβάστε περισσότερα

Ήταν αλήτης

Στα μάτια του κόσμου ο Μπιλ ήταν αλήτης. Μη ρωτήσετε γιατί. Ήταν αλήτης. Έτσι είχε γεννηθεί. Δεν τίθεται θέμα συμπόνιας. Κλωτσούσε απ’ την κοιλιά της μάνας του. Κλωτσούσε. Την κοιλιά της μάνας του. Έβαζε δυο δυο τις γυναίκες στην μπανιέρα. Γεμίζοντάς την πρώτα με σαπούνι και γυαλιά σπασμένα. Ευθύς αμέσως καβαλούσε μηχανή κι εξαφανιζόταν. Έπινε ηδύποτα σε μνημόσυνα αγνώστων σπάζοντας πορσελάνινα σερβίτσια. Φέρνοντας στο κέφι χαροκαμένους συγγενείς. Έσφαζε καρπούζια μπρος στα μάτια ανυποψίαστων παραθεριστών. Αφαιρώντας τις καρδιές τους με επιστημονική ακρίβεια. Έκλεβε μαύρα κομπινεζόν κι έντυνε μουτρωμένα σκιάχτρα στα χωράφια. Σφαλιάριζε τους κληρικούς της ενορίας του Αγίου Σάββα, αναγκάζοντάς...

Διαβάστε περισσότερα

Οι τρελοί της λογοτεχνίας

Όλοι όσοι ασχολούμαστε με τον χώρο του βιβλίου (συγγραφείς, εκδότες, μεταφραστές ποιητές, βιβλιοπώλες) γνωρίζουμε καλά ότι, στη συνείδηση της πλειοψηφίας του κόσμου, το βιβλίο είναι καταχωρημένο ως είδος πολυτελείας. Κατανοώ το γιατί. Δεν μπορώ όμως να συμμεριστώ αυτή την αντίληψη. Ένας από τους λόγους, για τους οποίους φτάσαμε εδώ που φτάσαμε ως κοινωνία, είναι και αυτός. Ότι το βιβλίο θεωρείται είδος πολυτελείας. Ότι δεν μπαίνει καθημερινά στο ελληνικό σπίτι. Και, όσο πιο σπάνια μπαίνει το βιβλίο σ’ ένα σπίτι, τόσο πιο δύσκολα θα μπαίνει και το ψωμί. Το καλύτερο ακόνι για το μαχαίρι του ψωμιού βρίσκεται στις άκοπες άκρες...

Διαβάστε περισσότερα

Ένα ποτήρι ακόμα, Τσαρλς

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ! Μονάχα τούτη η λέξη μπορεί να περιγράψει τη νέα ποιητική συλλογή του Αντώνη Τσόκου. Είναι ίσως η πρώτη φορά που πιάνοντας στα χέρια μου μια ποιητική συλλογή διαπιστώνω πως τελικά πρόκειται για μια ανθολογία εικόνων, ζωγραφισμένων έντεχνα με τις λέξεις και την πένα του ποιητή! Ποιήματα που με πολύ μεγάλο ταλέντο αφήνουν στον αναγνώστη μια αίσθηση γλυκιάς μέθεξης στις σκέψεις αλλά και την ψυχή του Αντώνη. Ίσως και μέθης, λογοτεχνικής όμως! ΕΤΣΙ ΠΡΕΠΕΙ (ΙΙ) Ζήσαμε. Σε δύο τετραγωνικά τοπίο. Με ενέσεις νικοτίνης. Εξαρτημένοι από πρόστυχους θεούς. Αγαπήσαμε ό,τι δεν αξίζει να αγαπηθεί. Ερωτευθήκαμε τα λάθη των σοφών. Ορθογραφήσαμε...

Διαβάστε περισσότερα

Σουίνγκ με τ’ άστρα

. Κυκλοφόρησε η ποιητική συλλογή “Σουίνγκ με τ’ άστρα” του Αντώνη Τσόκου από τις εκδόσεις ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ. . Απόσπασμα από το βιβλίο: Μυρίζει η νύχτα υγρασία και καπνό. Στάχτη από τα “αν” που κάπνιζες για χρόνια. Δυο γράμματα έκαναν στέκι τους τ’ ανήσυχά σου βράδια. Σκάβουν στο χτες, γδέρνουν το τώρα. Φέγγουν παράνομα, εκεί που δεν θα ξημερώσει. Συνομοσία με αγέννητες στιγμές. Κομμάτια νάρκης, δάκρυα, χαμμένος χρόνος. Όλα στο πάτωμα, ανακατεμένα. Σβήνεις το τελευταίο “αν” και πας να ζήσεις. . Δείτε εδώ κάποιες ακόμα από τις δημιουργίες του Αντώνη Τσόκου....

Διαβάστε περισσότερα

Ακολουθήστε μας!

Follows

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest