Select Page

Ετικέτα: Αντώνης Τσόκος

Σάρα-Κατερίνα Παπαδάκη | Και να που τελικά έγινε επανάσταση

Νοιώθω να πνίγομαι, να θέλω να φωνάξω, μα από τα χείλη μου δεν καταφέρνει να βγει κανένας ήχος. Βγαίνω να πάρω αέρα, μα όσο βαθιά κι αν είναι η ανάσα μου, δεν είναι αρκετή. Κοιτάζω το είδωλό μου στο καθρέφτη. Θολά μου ανταποδίδει το βλέμμα. Θολά…Άχρωμα… Προσπαθώ να δω μέσα από αυτό μα δεν τα καταφέρνω. Φευγαλέα μόνο βλέπω ένα μικρό κορίτσι να κυνηγά ένα κόκκινο μπαλόνι. Όσο κι αν προσπαθώ όμως να κρατηθώ από την εικόνα του, από το χαμόγελό του, μου ξεγλιστρά. Επιμένω. Μάταια. Θυμώνω, απελπίζομαι. Το είδωλό μου βουρκώνει, τα πρώτα δάκρυα βρίσκουν κιόλας το δρόμο...

Διαβάστε περισσότερα

Ντέμης Κωνσταντινίδης | Τρία ποιήματα

[Aπογραφή] Πού τριγυρνάς μόνος σου πρωί πρωί; Γιατί δεν είσαι στο σχολείο σου στο ωδείο σου στο μηχανουργείο σου; Γιατί δεν είσαι στο φροντιστήριο στο ανταλλακτήριο στο εκδοτήριο; Γιατί δεν είσαι στη σχολή σου στην αυλή σου στο μυστρί σου; Γιατί δεν είσαι στο προνήπιο στο νήπιο στο θερμοκήπιο Γιατί δεν είσαι στη γαλέρα σου στη φλογέρα σου στη φαβέλα σου, ε; Γιατί δεν είσαι;   [Πικρά χάι-κου] Κοντά στη λίμνη αχ, πρόστυχη ενέδρα που μας στήνατε! Τα κόκαλά μας μπισκότα τραγανά για τους κυνόδοντες. Τα κρέατά μας γλυκάδια στο λαρύγγι― δηλητήριο. Συμπυκνωμένη η στερνή ουσία μας θα σας...

Διαβάστε περισσότερα

Νικόλας Περδικάρης | Διαμάντια στα μάτια του

Έχεις δει ποτέ τις μανάδες που στέκονται πίσω από τις κουρτίνες ν’ αποχαιρετίσουν τα παιδιά τους καθώς φεύγουν για δουλειά; Έχεις δει ποτέ αυτούς τους γιους και τις κόρες που σκύβουν διασχίζοντας με βλαστήμιες το πεζοδρόμιο, πέντε ή δέκα λεπτά πριν φτάσουν στο γραφείο; Μόλις τόσο χρειάζεται για να γραφτούν στα κατάστιχα ως αργοπορημένοι. Τόσο τους φτάνει, ώστε ν’ αρχίσουν τις απολογίες για το πού κοιμήθηκαν, πού ξενύχτησαν χθες βράδυ.       Ο Τίκο είχε στα μάτια του δύο βόλους γελαστούς, διάφανους, ολοστρόγγυλους σα μπάλα. Η οξύνοιά του, η ευφράδειά του πιστοποιούνταν κάθε φορά ανάλογα με το πόσο γυαλισμένοι ήταν...

Διαβάστε περισσότερα

Αντώνης Τσόκος | Κανείς δεν ξέρει να κοιτά τα μάτια σου

Ερωτεύτηκε το είδωλο της κοπέλας στο τζάμι του βαγονιού. Η ίδια, του ήταν εντελώς αδιάφορη. Το κινούμενο γυαλί κρατά την ουσία του ανθρώπινου σώματος. Άγχος και ιδρώτας βαραίνουν αποκλειστικά τον κάτοχό του. Τα είδωλα απαλλάσσονται από κάθε μορφή ιδιοκτησίας. Σπανίως ενοικιάζουν ολόκληρο το σώμα. Συνήθως αρκούνται σ’ ένα δυο μέλη. Αν και καταλαμβάνουν χώρο στην ψυχή του σώματος, τα κομμάτια που αφαιρούν δεν περιέχουν ίχνος της άκρως επικίνδυνης αυτής ουσίας. Η συνεύρεση δυο άδειων σωμάτων αποτελεί την τελευταία λέξη στην τεχνολογία του έρωτα. Ξεκινάς, περιδιαβαίνεις το τίποτα, και καταλήγεις πάλι σε αυτό.   αναδημοσίευση από το Μονόκλ...

Διαβάστε περισσότερα

Ανδρέας Δαβουρλής | Πενθώ

Πενθώ για τις χαμένες άνοιξες του κόσμου, για τα αγχωμένα του βράδια τα ανέραστα, τα ανυπόμονα πρωινά του… για τους φλογερούς ανεκπλήρωτους έρωτες, τις άδειες από έρωτα αγκαλιές… για τις μεγάλες θάλασσες που δεν ταξιδεύτηκαν, για τους  δρόμους  των μεγαλουπόλεων που  δεν  περπατήθηκαν! Πενθώ για τα μαγικά ηλιοβασιλέματα που δεν  γεύτηκαν  τα μάτια, για τα μάτια… που δεν καταδέχτηκαν να δουν τη φτώχεια, την ανέχεια του κόσμου και πέθαναν μέσα στην άγνοια! για τη βροχή -που κάποιες φορές- λερώνει ασύστολα, τα όνειρα που φωλιάζουν στις παστρικές αυλές… Πενθώ για τα νερά  που δεν έβρεξε ο Θεός και πεθαίνουν από...

Διαβάστε περισσότερα

Κωνσταντίνος Γαλάνης | Κρίνοι της κρίσης

Οι κρίνοι κρέμονται επικίνδυνα απ’ το βάζο για να σημάνουν την προειδοποίηση του ερχομού Του. Τη στιγμή εκείνη που το νερό απορροφηθεί απ’ τις ρίζες και τα φύλλα μυρίσουν οξυγόνο, κάφτρες τσιγάρων θα σβήσουν απότομα πάνω στη ράχη των ματιών Του. Τ’ αφυδατωμένο τότε από ζωή χέρι θ’ αγγίξει με ρίγος τους στήμονες. Θα πιαστεί απ’ αυτούς, ώστε να σηκώσει την αδύναμη ραχοκοκαλιά Του. Όταν αντικρίσει το τρεμάμενο φως του ήλιου να ξύνει τα ρουθούνια της καταιγίδας, μόλις οργώσει με τ’ αλεξικέραυνο τον τεχνητό δρόμο των πουλιών για να τ’ αποπροσανατολίσει και η βρεφική ανάσα ανταμώσει με τα κρύα...

Διαβάστε περισσότερα

Σταυρούλα Ηλία | Λαΐς: της φύσεως το κάλλιστον φιλοτέχνημα

1. Η φημισμένη εταίρα, η Λαΐς η Κορινθία 2. πολλούς άνδρες ευχαρίστησε 3. οδηγώντας τους στα μυστικά μονοπάτια 4.  μιας πρωτόγνωρης ηδονής 5. Κάποιοι ξεψύχησαν μπροστά στα σκαλοπάτια της 6. οι αφελείς –νόμισαν τους είχε αγαπήσει. 7. Ήταν όμορφη, θεϊκά τα κάλλη της 8. Γνώριζαν μόνο ό,τι έβλεπαν, τη σάρκα δηλαδή 9. το δέρμα το θεσπέσιο, τη σπίθα στα μάτια 10. τα εβένινα μαλλιά, 11. δε ρώτησε κανείς 12. δεν αναρωτήθηκε τι υπάρχει πιο μέσα 13. Αν υπήρχε βέβαια κάτι. 14. Αυτή ξενυχτούσε, όταν δεν δούλευε 15. γράφοντας ποιήματα 16. Η λάμπα της έφεγγε όλο το βράδυ 17. Και...

Διαβάστε περισσότερα

Ιωάννα Μαγοπούλου | Το ράγισμα

Ράγισα πολλές φορές, και τώρα πια έχω σπάσει. Έχω διαλυθεί σε μικρά, τόσο δα κομματάκια, που προσπαθούν να επιστρέψουν «σπίτι». Μα είναι αδύνατον να κολλήσουν έτσι απλά, δίχως μια σφιχτή αγκαλιά που θα τα φέρει κοντά, χωρίς ένα χάδι που θα τα αγγίξει, ή ένα «σ’ αγαπώ» που θα τους δείξει το δρόμο. Κι όσο μένουν μακριά, ακολουθούν διαφορετικές διαδρομές. Τόσο που, σιγά σιγά χάνονται, και εξαφανίζομαι κι εγώ.     Η Ιωάννα Μαγοπούλου γεννήθηκε το 1997 στη Δράμα. Είναι προπτυχιακή φοιτήτρια της Παιδαγωγικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ασχολείται με τη λογοτεχνική γραφή, η οποία της επιτρέπει να...

Διαβάστε περισσότερα

Γιώργος Κοζίας | Άννα Φίρλινγκ

Ω θάνατοι σε δόσεις, ω έμποροι μικροί, η Άννα Φίρλινγκ θα πληρώσει. Μόνη, ξυπόλητη σέρνει το άδειο καρότσι της στα γυμνά πεδία της ατέλειωτης σφαγής, γόνιμη σαν μαγιάτικη βροχή, ευλογημένη ως μάννα εξ ουρανού. Η Άννα Φίρλινγκ θα πληρώσει. Θα αγοράσει την ταπεινή ζωή με το ακριβότερο νόμισμα για τις χαρές που δεν ήρθαν ποτέ, για τα γκρεμισμένα όνειρα. Η Άννα Φίρλινγκ θα εξοφλήσει, με το μαύρο γάλα των παιδιών της. Ω θάνατοι σε δόσεις, ω έμποροι μικροί, μιλώ σε έναν καινούργιο κόσμο, χωρίς ζωή καταραμένη, χωρίς Τετάρτη των τεφρών, χωρίς επιούσιο ταπεινωτικό, χωρίς τοτέμ, χωρίς λυγμό, χωρίς μαστίγιο...

Διαβάστε περισσότερα

Νικόλας Περδικάρης | Τατού

Καταχωνιασμένο στη μνήμη μου ένα σκαρίφημα της παιδικής μου ηλικίας. Παιδική ηλικία δεν υπάρχει, θα έλεγα. Μονάχα μικροί άνθρωποι μέσα στο χρόνο,  ανυπεράσπιστοι. Γι’ αυτό και το δείγμα σχεδίου σαν τατουάζ στην πλάτη μου δεν με αναπαριστά στ’ αλήθεια ως ανήλικο αγόρι. Γλυκό, κοντό, χοντρουλό, με φακίδες στο πρόσωπο. Αντίθετα δείχνει, σ’ όποιον μπορεί να δει, ένα μέρος μόνο της αφηρημένης πορείας μου ως τότε. Είχαμε επισκεφτεί με την μητέρα και τον πατέρα ένα καλοκαιρινό θέρετρο στα σύνορα μεταξύ των πόλεων Αμπουζέ και Σατισφαχθιόν. Περισσότερο για τη δική τους ευχαρίστηση, με τη δική τους παρότρυνση. Τους ακολούθησα  πειθήνια μέσα...

Διαβάστε περισσότερα

Αντώνης Τσόκος | Τα ανεξέλεγκτα φιλιά της κυρίας Π.

Φιλούσε και κάπνιζε. Εναλλάξ. Τα πόδια της, ακουμπισμένα το ένα πάνω στο άλλο, σχημάτιζαν δυο τρία γράμματα του λατινικού αλφάβητου. Στα δεξιά της, ένα μεταλλικό τραπεζάκι. Στρωμένο λιτά. Μια καράφα τσίπουρο, ένα παράγωνο κομμάτι τυρί συνοδεία αρρωστιάρικης ντομάτας, κι ένα πακέτο Καρέλια Κασετίνα. Όλα μονά. Στα «ορεινά» του καφενείου, μια αναλογική τηλεόραση πυροβολούσε είδωλα βουβή. Πρόγραμμα έκαναν δυο Rotel ηχεία, συνδεδεμένα μ’ έναν ραδιοενισχυτή. Λίγο Βαμβακάρη, λίγο Τσαουσάκη και άπειρα, αγνώστου πατρός, δημοτικά. Οι λέξεις έβγαιναν απ’ το στόμα της τρικλίζοντας. Σχεδόν λιπόθυμες. Τα φιλιά, ολοζώντανα. Φιλούσε όποιον περνούσε το κατώφλι του προσώπου της. Τα χείλη της είχαν ξεθωριάσει...

Διαβάστε περισσότερα

Γιώργος Αναστασόπουλος | Δύο ποιήματα

[Πανσέληνος στο Σμόλικα] Στριφογυρίζω με δυσκολία αναζητώντας μια θέση βολική. Ρίζες και πέτρες τρυπούν την πλάτη και τα πλευρά. Μια ανόσια έλξη ταλαιπωρεί το νου, θέτοντας ανούσια διλήμματα. Παρουσίες και απουσίες σε μια στιγμή γίνονται ένα. Νομίζω ότι ξημέρωσε και κάνω να σηκωθώ. Κάνω λάθος! Το φως δεν είναι της αυγής, τούτη η νύχτα είναι εξόχως φωτεινή. Το φεγγάρι πυρπολεί τη λίμνη και φλέγεται, θαρρώ πως οι δράκοι της, της βάλανε φωτιές. Άλογα κατέβηκαν από τα αστέρια, χωρίς διάθεση να καλπάσουν, λίγο νερό μαζί με φωτιά απλά να ρίξουν στο στόμα τους, δε θα γυρίσουν πίσω στα άστρα, κατέβασαν...

Διαβάστε περισσότερα

Ανδρέας Μιχαηλίδης | Ωδή σε ένα ξυπνητήρι

Καημένο ξυπνητήρι πολύτιμε υποτακτικέ μου της συνέπειάς μου είσαι το δεξί το χέρι όταν κάθε πρωινό την ίδια πάντα ώρα βιαίως σπεύδεις να μ’ αρπάξεις απ’ του Μορφέα την απύθμενη αγκαλιά. Όμως, αυτό το «βιαίως» όπως ξέρεις γέννησε ανθρώπινη έχθρα – πόσα από τ’ αδέρφια σου άραγε χρόνια και χρόνια τώρα δεν εκσφενδονίστηκαν σε τοίχους από διαθέσεις φονικές αγουροξυπνημένων ή δεν βασανίστηκαν ανηλεώς απ’ το μένος αγνωμόνων ιδιοκτητών. Τι ύβρεις, τι κατάρες υπομένετε πλάσματα μοναχικά του καθήκοντος εργάτες αφιλοκερδείς. Αλήθεια, ποιός τίμησε ποτέ την προσφορά σας ποιός εγκώμια της ύπαρξής σας έπλεξε όταν λογαριάζατε καρτερικά τις ώρες πριν να...

Διαβάστε περισσότερα

Χρήστος Ζάχος | Μια άλλη μέρα

Σηκώθηκα κάποια στιγμή από το κρεβάτι, όχι πρωί βέβαια, ντύθηκα όπως πάντα και αποφάσισα να μην πιω καφέ. Ούτε πλύθηκα, αλλά σαφώς κατούρησα. Είχα τα μαλλιά μου ανάκατα και τις χαρακιές από το μαξιλάρι στο πρόσωπό μου. Έβγαλα το περίστροφο από το συρτάρι – το οποίο μου είχε χαρίσει κάποιος και δεν το είχα χρησιμοποιήσει ποτέ πριν – πήρα όλα τα φυσίγγια που είχα και βγήκα να κάνω τον περίπατό μου. Το είχα γεμάτο και το κρατούσα στο χέρι ενώ τις υπόλοιπες σφαίρες τις είχα βολέψει στις τσέπες και το σώβρακό μου.   Βγαίνοντας λοιπόν από το σπίτι, βλέπω...

Διαβάστε περισσότερα

π. Παύλος Καστανάρας | Σε πορεία…

τα πυροτεχνήματα που διασπούν τη νυχτερινή πύκνωση και φωτίζουνε την καθαρότητα του δρόμου με λευκές γραμμές στην πιο ευγενική πορεία  του χρόνου στο δρόμο για την Ανατολή που υπήρξε μέσα τους στο δρόμο για την κατάκτηση της Δύσης στο δρόμο απ’ την «μελαγχολία» στο «μαράζι» στο δρόμο σαν τα σκυλιά… κι ύστερα ο θάνατος του Πατέρα κι ύστερα η αρρώστια σα δυσεντερία κι ύστερα η Μάνα να συμφιλιώνει -θάνατο κι έρωτα- Όσα τους μήνυσε τα στενογράφησαν χωρίς κενά και λάθη ακόμα και τις κραυγές των όρνεων από τους άγριους ερημότοπους δίπλα απ’ τις τεράστιες απώλειες και τις «amoenitates ititmeris”...

Διαβάστε περισσότερα

Βάσω Χριστοδούλου | Τρία ποιήματα

[ακατοίκητο] {Στο κουδούνι του σπιτιού μου δε γράφει όνομα και στην αυλή μου φύτρωσε ένα σκιάχτρο. Πάνε χρόνια που αναρωτιέμαι γιατί δεν έρχεσαι.} [βήματα] {Ο χρόνος χωρίζεται σε στιγμές, λένε. Ο χρόνος χωρίζεται σε βήματα, λέω. Είναι τα βήματα τα περπατητά, τα αθόρυβα. Τα δυο πόδια που σε πάνε σε σκέψεις πεζοδρομίου. Τα δυο παπούτσια που πρώτη φορά παρατηρείς ότι και με κόμπους αν θες κινείσαι -σφιχτοί κόμποι σε σχήματα φιόγκου για ξεκάρφωμα- Κι είναι και τα βήματα τα τρεχαλητά. Αυτά των δύο επιλογών -φεύγω έρχομαι- Κι εδώ δυο πόδια που σε πάνε σε σκέψεις πεζοδρομίου, απλά πιο γρήγορα,...

Διαβάστε περισσότερα

Δημήτρης Βασιλάκης | 88 εν κινήσει

Αν αφήσεις τον κόσμο μόνο του μ’ ένα παιδί ή μ’ έναν ποιητή δεν ξέρεις τι πραγματικά μπορεί να συμβεί. Στα μάτια τους όλα μοιάζουν φυσιολογικά. Όλα μοιάζουν λογικά. Όλα είναι δυνατά. Αν αφήσεις τον κόσμο στα χέρια τους μπορεί να βρεις τον ουρανό στη θέση της θάλασσας. Το αποτέλεσμα ίσως τους δικαιώσει. Ίσως όχι. Σημασία δεν έχει η επαλήθευση. Σημασία έχουν οι πράξεις. Γράφει ο Δημήτρης Βασιλάκης: αγαθοδαίμων θέλω να κάνω όλες τις πράξεις απλά να δω πως είναι καλού κακού Στο 88 εν κινήσει ο Δημήτρης Βασιλάκης κάνει όλες τις πράξεις. Αφαιρεί, διαιρείται, προσθέτει, πολλαπλασιάζεται. Κυρίως όμως...

Διαβάστε περισσότερα

Νικόλας Περδικάρης | Ο βατήρας

Δύο μπουκάλες ξέχειλες, ζεστές σα φρατζόλες, θερμαίνονται κάτω από ένα λαμπερό ήλιο. Η κυρία Φλιξ κατάγεται από το Νότο. Δεν έχει φόβο μήπως λιώσει, γι’ αυτό άλλωστε την λένε και πυροφάγο. Φοράει καπέλο ψάθινο, επενδυμένο με δαντέλα και -καθώς την κοιτάζω από τις γρίλιες- μου φαίνεται κοφτή, χοντρή, μ’ έναν απαίσιο τρόπο γλυκιά, ενώ εμφανίζεται διακεκομμένη σε στρώσεις, έξω απ’ το κουφωτό μου παράθυρο. Εδώ και τρεις μήνες, μένω εσώκλειστος σε ένα πύργο, αναλώνοντας τον εαυτό μου σε αυτά και σε άλλα μηδαμινά: Τι θα κάνει σήμερα η κυρία Φλιξ; Προς τα πού έστριψε το γενναίο της κεφάλι; Μοιάζει...

Διαβάστε περισσότερα

Αντώνης Τσόκος | Ο Φιντέλ διαβάζει τους «New York Times»

ΚΤΕΛ άγονης γραμμής. Χώρος υπομονής. Τρίτο τραπεζάκι δεξιά. Απέναντι από το κόκκινο ψυγείο με τα ανθρακούχα αναψυκτικά. Ο Φιντέλ διαβάζει προσεκτικά τους New York Times. Η εφημερίδα του, παρά το κύρος και την ακριβή μελάνη, μυρίζει έντονα σαρδέλα. Πλάι του, ελαφρά καθήμενη, μια δεσποινίδα τουριστικού ενδιαφέροντος. Με βλέμμα λιπόθυμο από την πολύωρη αναμονή κρατά ένα χρυσομέταξο μαντίλι στην – κατά περίσταση – γαλλική της μύτη. Παραπλεύρως, ένας κύριος με μπλε, τεντωμένες στο όριο, τιράντες αναταράσσει με εκνευρισμό το μαύρο του μπαστούνι. Εμφανώς ενοχλημένος από την απόκοσμη μυρωδιά. –Έφτασεεε, φωνάζει με περηφάνια ο τοπικός καφετζής. Αναγκάζοντας τους παραβρισκόμενους να στρέψουν...

Διαβάστε περισσότερα

Αικατερίνη Τεμπέλη | Oaxaca

  Αχ εσύ, Kerouac με τους δρόμους σου… Εσύ, ο Paco Ignasio, ο Marcos και μερικοί ακόμα. Στοιχειά μου αιώνια, πόσες σπονδές μ’ αγνή τεκίλα; Πλωτίνε, πόσες;    Διάπυρη περνάω στις βουβές σας παραισθήσεις. Καίω κι αφήνω στάχτες. Ξερνώντας δηλητήρια κι αμέτρητες ματαιώσεις. Κλωτσάω χώματα, μαύρους σκορπιούς, δυσεύρετα πεγιότλ και σκουριασμένες λάμες. Γνέφω “παράτα με!” σε κάτι βρόγχους κι ανακατεύομαι μ’ ανύποπτους Μαριάτσι. Θάβομαι στα χωράφια της αγαύης. Μη με ψάχνεις, αγόρι. Μη… Παραπατάω και καπνίζω απόγνωση.    Χτυπάω τατουάζ τον Che στην πλάτη μου. Μακραίνω από θλίψη τα μαλλιά μου. Τα χέρια μου, από αγκαλιές γυμνά. Και στο...

Διαβάστε περισσότερα

Παρουσίαση του βιβλίου “Ελένη” του Κώστα Θερμογιάννη

Το Σάββατο 14 Οκτωβρίου, στις 8:00 το βράδυ στο Polis Art Cafe, θα γίνει η παρουσίαση του βιβλίου “Ελένη” του Κώστα Θερμογιάννη από τις εκδόσεις ANIMA. Θα μιλήσουν ο δημοσιογράφος Νάσος Αθανασίου και ο ποιητής Αντώνης Τσόκος. Αποσπάσματα θα αναγνώσει η ηθοποιός Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους. Συντονίζει η υπεύθυνη των εκδόσεων ANIMA Άννα Ραζή. – Για λεπτομέρειες για την παρουσίαση αλλά και για να εκδηλώστε ενδιαφέρον για τη συμμετοχή σας κάντε κλικ...

Διαβάστε περισσότερα

Ώρες πληθυντικής αϋπνίας, του Αντώνη Τσόκου

Είναι πολύ μεγάλη η ευθύνη όταν καλούμαστε να παραθέσουμε την ταπεινή μας γνώμη για το έργο μεγάλων δημιουργών. Ειδικά όταν για την ποίηση τολμούμε να εκφέρουμε τη γνώμη μας σπανίως. Τούτη τη φορά αισθανθήκαμε την ευθύνη ακόμα μεγαλύτερη πιάνοντας στα χέρια μας καινούριο ποιητικό βιβλίο του Αντώνη Τσόκου, Ώρες πληθυντικής αϋπνίας, από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη. Από τον πρόλογο του βιβλίου: «Μια αμύθητα αισιόδοξη κοπέλα έπεσε απ’ τον ουρανό στο μαξιλάρι μου. Φορούσε λευκό ψάθινο καπέλο και μπλε σατέν φόρεμα. Μου φά­νηκε μυστήρια στο βλέμμα. Τη ρώτησα, από ­τόσους έμπειρους ονειροβάτες πώς ξέπεσε στο ­εμπριμέ μου μαξιλάρι. Έμεινε βουβή να...

Διαβάστε περισσότερα

Φθινόπωρο στο Σισμανόγλειο

Σεπτέμβριος. Εποχικοί ασθενείς. Επαίτες φθινοπωρινής υγείας. Από θάλαμο σε θάλαμο. Ζωή. Και Θεός. Εν λευκώ. – Θεός είπες; Εσύ τον έλεγες μπαγάσα. – Ακόμα τον λέω. Τον θέλω όμως εδώ. Να κοιτά. Δικαίωμά του να μην υπάρχει. Μου αρκεί να βλέπει. Οι νοσοκόμες τραγουδούν στο τέλος του διαδρόμου. Η αρχή καταργήθηκε. Ο γιατρός μπαλώνει ξανά το ίδιο σώμα. Μια σάρκα πλύνε βάλε. Το πλησιέστερο που έχουμε σε θάνατο λέγεται ζωή.   _ γράφει ο Αντώνης...

Διαβάστε περισσότερα

Ήταν αλήτης

Στα μάτια του κόσμου ο Μπιλ ήταν αλήτης. Μη ρωτήσετε γιατί. Ήταν αλήτης. Έτσι είχε γεννηθεί. Δεν τίθεται θέμα συμπόνιας. Κλωτσούσε απ’ την κοιλιά της μάνας του. Κλωτσούσε. Την κοιλιά της μάνας του. Έβαζε δυο δυο τις γυναίκες στην μπανιέρα. Γεμίζοντάς την πρώτα με σαπούνι και γυαλιά σπασμένα. Ευθύς αμέσως καβαλούσε μηχανή κι εξαφανιζόταν. Έπινε ηδύποτα σε μνημόσυνα αγνώστων σπάζοντας πορσελάνινα σερβίτσια. Φέρνοντας στο κέφι χαροκαμένους συγγενείς. Έσφαζε καρπούζια μπρος στα μάτια ανυποψίαστων παραθεριστών. Αφαιρώντας τις καρδιές τους με επιστημονική ακρίβεια. Έκλεβε μαύρα κομπινεζόν κι έντυνε μουτρωμένα σκιάχτρα στα χωράφια. Σφαλιάριζε τους κληρικούς της ενορίας του Αγίου Σάββα, αναγκάζοντάς...

Διαβάστε περισσότερα

Οι τρελοί της λογοτεχνίας

Όλοι όσοι ασχολούμαστε με τον χώρο του βιβλίου (συγγραφείς, εκδότες, μεταφραστές ποιητές, βιβλιοπώλες) γνωρίζουμε καλά ότι, στη συνείδηση της πλειοψηφίας του κόσμου, το βιβλίο είναι καταχωρημένο ως είδος πολυτελείας. Κατανοώ το γιατί. Δεν μπορώ όμως να συμμεριστώ αυτή την αντίληψη. Ένας από τους λόγους, για τους οποίους φτάσαμε εδώ που φτάσαμε ως κοινωνία, είναι και αυτός. Ότι το βιβλίο θεωρείται είδος πολυτελείας. Ότι δεν μπαίνει καθημερινά στο ελληνικό σπίτι. Και, όσο πιο σπάνια μπαίνει το βιβλίο σ’ ένα σπίτι, τόσο πιο δύσκολα θα μπαίνει και το ψωμί. Το καλύτερο ακόνι για το μαχαίρι του ψωμιού βρίσκεται στις άκοπες άκρες...

Διαβάστε περισσότερα

Ένα ποτήρι ακόμα, Τσαρλς

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ! Μονάχα τούτη η λέξη μπορεί να περιγράψει τη νέα ποιητική συλλογή του Αντώνη Τσόκου. Είναι ίσως η πρώτη φορά που πιάνοντας στα χέρια μου μια ποιητική συλλογή διαπιστώνω πως τελικά πρόκειται για μια ανθολογία εικόνων, ζωγραφισμένων έντεχνα με τις λέξεις και την πένα του ποιητή! Ποιήματα που με πολύ μεγάλο ταλέντο αφήνουν στον αναγνώστη μια αίσθηση γλυκιάς μέθεξης στις σκέψεις αλλά και την ψυχή του Αντώνη. Ίσως και μέθης, λογοτεχνικής όμως! ΕΤΣΙ ΠΡΕΠΕΙ (ΙΙ) Ζήσαμε. Σε δύο τετραγωνικά τοπίο. Με ενέσεις νικοτίνης. Εξαρτημένοι από πρόστυχους θεούς. Αγαπήσαμε ό,τι δεν αξίζει να αγαπηθεί. Ερωτευθήκαμε τα λάθη των σοφών. Ορθογραφήσαμε...

Διαβάστε περισσότερα

Σουίνγκ με τ’ άστρα

. Κυκλοφόρησε η ποιητική συλλογή “Σουίνγκ με τ’ άστρα” του Αντώνη Τσόκου από τις εκδόσεις ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ. . Απόσπασμα από το βιβλίο: Μυρίζει η νύχτα υγρασία και καπνό. Στάχτη από τα “αν” που κάπνιζες για χρόνια. Δυο γράμματα έκαναν στέκι τους τ’ ανήσυχά σου βράδια. Σκάβουν στο χτες, γδέρνουν το τώρα. Φέγγουν παράνομα, εκεί που δεν θα ξημερώσει. Συνομοσία με αγέννητες στιγμές. Κομμάτια νάρκης, δάκρυα, χαμμένος χρόνος. Όλα στο πάτωμα, ανακατεμένα. Σβήνεις το τελευταίο “αν” και πας να ζήσεις. . Δείτε εδώ κάποιες ακόμα από τις δημιουργίες του Αντώνη Τσόκου....

Διαβάστε περισσότερα

Ακολουθήστε μας!

Follows

Εγγραφείτε στο newsletter

Αθήνα Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου

Ακολουθήστε μας στο Twitter

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest