Στ’ ακροδάχτυλα η θύμηση της αφής περίεργα ακόμη γνώριμη παράξενα ξένη. Ηττημένος στο ανοιξιάτικο φως τα μαλλιά γεμάτα φθινόπωρα η αγάπη γλιστρά απ’ τα μάτια στην άμμο, σκορπισμένα τα λάφυρα της τρικυμίας. Κρυφά αναζητάς μυστικούς κώδικες αυτούς που μιλούν για το...

Βάρυνε η ατμόσφαιρα απότομα, μυριάδες αδέσποτες σκέψεις αφουγκράζεσαι τρέμοντας την αιωνιότητα τη στιγμή που ισορροπεί στα φτερά του ανέμου θυμάσαι γυμνά πόδια, αδικαίωτα καρδιοχτύπια και το τρίξιμο στο κερωμένο πάτωμα το κλειδί και το τοπίο του Αχέροντα γνώριμα....