Ανάμεσα σε χαώδη τοπία κι εφηβικά στριμώγματα,  σε βρήκα να στέκεις δίπλα στον κυματοθραύστη Χειμώνας ο καιρός, βάφτιζε τα χνώτα μας ενθουσιασμό Τίποτα δεν καταλάβαμε τότε  ούτε μετά,  παιδαρέλια, άγουρα κορμιά, με μάτια αδηφάγες ύαινες Τα λόγια μας μπέρδευαν  πώς...

Σιωπή κρότου, αλλόκοτη ηρεμία Κρύες, ακούνητες επιφάνειες Περνάω το καγκελωτό κατώφλι ξυπόλυτη Μέσα στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα του θανάτου των άλλων Δίπλα ο Αργύρης, ασπρόμαυρος Πιο δίπλα, νεκρός αδερφός Ρούχα μονότονα, δυο κουβέντες χαμηλωμένες Απορία γιατί...