Τον ποιητή εγύρεψες
στου άσπονδου την ξανθή κόμη,
μα ο ποιητής αλάργευε στο ξάγναντο ακόμη.
Την μορφή σου σκαριφούσε
κι απ’ της θύμησής της
την αχλή, ονείρατα κεντούσε.
Με πλουμισμένα κάνιστρα
χοή να χύσει,
στα χείλη σου έταξε σπονδή!
Δεν θα την αθετήσει.
Αργοδιαβαίνει το στρατί
κι ερμητικά κελιά ιχνεύει,
στην ποίησή του αφορμή
αέναα γυρεύει.
_
γράφει ο Λεωνίδας Καζάσης








0 Σχόλια