Μου είναι δύσκολο να βλέπω να νυχτώνει πλέον.
Μα πιο δύσκολο ακόμα είναι να βλέπω την θάλασσα.
Μου μαρτυράει όλα όσα είπαμε εκείνες τις στιγμές κοντά της.
Που μας φιλοξενούσε η αμμουδιά της.
Εμάς,
τα γέλια μας,
όσα δεν λέγαμε γιατί «είναι ακόμα πολύ νωρίς»,
τις μουσικές που ακούγαμε από το ηχείο και τα κύματα.
Ισως μια θάλασσα μας έχει δει αγκαλιά και κλαίει τώρα κάθε βράδυ.
Πολλα βράδια έρχεται στον ύπνο μου και μου το θυμίζει.
Μου φέρνει μαζί με το αγέρι και το άρωμα σου από εκείνη την λευκή σου ζακέτα.
Όσο την φορούσα, θυμάμαι, διάβαζες ένα ποίημα μου παλιό,
ξανά και ξανά,
μέχρι να καταλάβεις τι κρύβεται από πίσω.
Τώρα αυτό το ποίημα το γράφω για εσένα,
και εσύ διανυκτερεύεις σε κάποια άλλη ακτή.
_
γράφει η Έλλη Λυγερού
0 Σχόλια