Βρέθηκα εκεί μετά από χρόνια. Ο ήλιος ήταν αδίστακτα επίμονος για την εποχή και η αποβάθρα ήταν όχι γεμάτη, άλλα περιέργως αθόρυβη. Οι περισσότεροι κρατούσαν τσάντες, τσάντες με γράμματα από επωνυμίες καταστημάτων. Γράμματα κεφαλαία και μικρά, κυρίως με λατινικούς χαρακτήρες. Ήταν τότε όταν στο μυαλό μου, τα περίεργα μοτίβα των ευθειών από τις οποίες σχηματίζονταν τα γράμματα στις τσάντες των ταξιδιωτών, ήρθαν σε τέλεια αρμονία με τις ευθείες των γραμμών του τρένου. Τα φαντάστηκα να αποσυναρμολογούνται για λίγο από τις συνδέσεις των λέξεων και με ένα φτηνό χορευτικό να ενώνονται σε μια ευθεία παράλληλη με αυτήν της αποβάθρας. Επιβιβάστηκα αδέξια όπως συνήθιζα πάντα. Ενώ μετακινούμαι ακουσίως πάνω στις γραμμές του τρένου, έρχομαι πιο κοντά στις γραμμές των σκέψεών μου. Η απορία της σημασίας των ευθειών που άλλοτε τέμνονται και άλλοτε ενώνονται στη ζωή μας, με είχε κάπως κυριεύσει. Όλα γραμμές. Λέξεις , αριθμοί και αποστάσεις. Αυτά που μας ενώνουν ή μας χωρίζουν, το κυρίαρχο μαζί ή όχι πια, γραμμές. Γραμμές που σχηματίζουν αποστάσεις και χιλιόμετρα, γραμμές που σχηματίζουν αριθμούς , γραμμές που σχηματίζουν εποχές και χρονολογίες , γραμμές που τελικά σχηματίζουν κύκλους. Κύκλους σχέσεων δελεαστικών και ατερμόνων. Και εμείς ακόμη, γραμμές εναλλακτικές με φιγούρες αστείες. Ταξιδεύω προς την Θεσσαλονίκη. Θα τον δω. Σε μερικά εκατομμύρια παράλληλων με την πορεία μου γραμμών στις ράγες του τρένου, θα αγγίξω ξανά τις γραμμές των χεριών του, τις γραμμές των ματιών του, μιας που πάντα αγγίζω οριακά τα βλέφαρά του, και ίσως τις γραμμές της ευτυχίας μου. Πόσες γραμμές καταδέχονται τον προορισμό μου; Γενικά.

_

γράφει η Ελπίδα Κορώνα