Μου είναι δύσκολο να βλέπω να νυχτώνει πλέον.Μα πιο δύσκολο ακόμα είναι να βλέπω την θάλασσα.Μου μαρτυράει όλα όσα είπαμε εκείνες τις στιγμές κοντά της.Που μας φιλοξενούσε η αμμουδιά της.Εμάς,τα γέλια μας,όσα δεν λέγαμε γιατί «είναι ακόμα πολύ νωρίς»,τις μουσικές που...

Δίχως σκοπό περπατώ, αλλά με σκοπό ξεκάθαρο. Έχω να περπατήσω τόσο αποφασιστικά προς το άγνωστο από τη σύλληψή μου. Στου Ζάππειου το μαύρο στέκομαι και εγώ, α(ει)κίνητη. Σα βλέπω το ένα δέντρο,  λίγο πιο δίπλα είναι και το άλλο. Εδώ γράφεις μια λέξη και πας στην...

Πριν ακόμη στεγνώσει η βροχή,η γη λύνει τη σιωπή της. Όχι με φθόγγους — με άρωμα. Ανοίγει τους πόρους της,εκτεθειμένη, παραδίνεται στο υγρό χάδι.Ανασαίνει σαν δέρμα αρχαίο που ξυπνάαπ’ τη ρευστή γεωμετρία της βροχής. Σάρκα που τινάχτηκε από ύπνο βαθύ — νεύμα ζωής. Από...