Πώς τα φέρνει ο καιρός. Εποχή φέρνεις καινούργια, θυμίζεις παλιά. Μ’ αρέσει να την αισθάνομαι που έρχεται, με χαϊδεύει απαλά. Γνώριμη η φυγή. Και πάλι ο χρόνος θα κυλήσει. Ζωή αίνιγμα, γαργαλάς αισθήματα, πράξεις φτάνουν σε κύματα. Εμείς ζαλισμένοι ζητάμε κάτι. Μη μας αποπαίρνεις ζωή, δε γνωρίζουμε την απάτη. 

Ψάχνω στην τούρτα ένα κερασάκι. Ένα ηλιοβασίλεμα στα απογεύματά μου. Στις έγνοιες ένα δροσερό αεράκι. Μια εικόνα στα όνειρά μου. 

Κοίτα να δεις πως τα φέρνει ο καιρός, νόμιζα πως είμαι κρύος όμως να, είμαι καυτός.

Μονόλογος – Διάλογος. Σε παίζουν μονότερμα. Συνήθισες να χάνεις. Με σένα τα έχεις που δε ξέρεις ως που φτάνεις. Ποιος είναι στην αγκαλιά σου; Με ποιον να τα βάλεις; Καλύτερα στη μοναξιά σου..

Όμως τώρα νιώθω γλυκιά ορμή να με σαγηνεύει. Αίσθηση παιδιού που το βάζο με το γλυκό κλέβει. Ξέρω πως είναι ανθρώπινα τα πάθη, πως αλλιώς, συνέχεια αναρωτιόμαστε για τα πάθη.

Καρδιά και μυαλό, κοιτάτε πιο πέρα. Ζήστε για μια μέρα. Ίσως με πείραξε που είπες τα ίδια με τους άλλους. Με πειράζει που ζεις με αυτούς τους παπαγάλους. Προσπαθώ να φταίω για ό,τι χάλασε. Δε ξέρω τι με σταμάτησε. Μόνο κάποιο χρόνο θα χρειαστώ μονάχος. Να κλειστώ εγώ και το άγχος. Εσύ θα μείνεις έξω από αυτό. Αιτία δεν είσαι, είσαι γιατρικό.

«Πολίτη γεια σου. Σε ενημερώνω ότι τα έχεις όλα. Αυτά που δε σου αρέσουν αλλά θέλεις, δικά σου τώρα! Μπόλικο τζόγο να δανειστείς, τελευταία ελπίδα ο φόβος, για έρωτα έχουμε φρέσκα κρέατα μη διανοηθείς να σκεφτείς τον πόνο.

Πολίτη γεια σου. Έχεις πια πολλούς γνωστούς, σύγχρονους χαφιέδες κουτσομπόληδες ζεις για αυτούς και αυτοί ζουν από σένα. Είναι οι μοναδικοί σου φίλοι δεν ελέγχονται από κανέναν εσένα ελέγχουνε όπως οι σκύλοι. Θες να σου λένε ο τρελός του χωριού εν χορώ;».

Είναι πραγματικά τρέλα να ζεις σε αυτό το χωριό.

Σαγήνη. Κάτι τέτοιες ώρες σε επιθυμώ ακόμα πιο πολύ . Όταν λες πως θα φύγεις, θα πετάξεις σαν πουλί. Ένα μήνυμα σε μπουκάλι από κρασί. Ας είχε κάθε ον λίγη από την ομορφιά σου. Κάθε ήχος χροιά απ’ τη φωνή σου. Μακάρι κάθε βλέμμα να ήταν η ματιά σου. Πυρώθηκα σε μυαλό και καρδιά.

Ορχήστρα θα γίνουν τα κορμιά αν ενώσουμε. Η ωραιότερη μουσική θα παίξει μόνο για εμάς. Την έλξη θα βιώσουμε, σαγήνη καυτή φλόγα φωτιάς. Το πάθος προστάζει να γίνουμε ένα. Ας γίνει λοιπόν ο κόσμος μας γιορτινός. Τα πρέπει και τα μη ξεπερασμένα. Αμφιβολία γίνε τωρα γόρδιος δεσμός. Κορμί μεταξένιο, πόθους ξυπνάς.

Απορία. Ποιον τάχα αλήθεια κοροϊδεύω; Αφέθηκα στο δρόμο της σκληρότητας. Άμυνα δήθεν πληγωμένης αθωότητας. Τους δρόμους με ομίχλη αγάπησα να εξερευνήσω. Ένα κομμάτι του εαυτού μου όμως έπρεπε να αφήσω. Διαβάζω με ενδιαφέρον τα ποιήματα. Με στίχους παλεύω. Προσπαθώ να βρω τι θέλω. Σε τι θύμησες να γυρίσω, προς τα πού να προχωρήσω. Όλα μοιάζουν μάταια, ψευδαισθήσεις οι επιλογές. Νιώθω πως είναι ώρα για αλλαγές.

Στην άλλη γωνιά ακούγονται γέλια. Σοκάκια ματώθηκαν από σκουριασμένα μαχαίρια. Ο κεραυνός ακούγεται και πάλι τρομακτικός. Μου θυμίζει τα όνειρα που έκανα μικρός. Ένα κυματάκι φέρνει μια φωνή «εγώ πάντα θα σε αγαπώ». Και ό,τι γεύτηκα σα χελιδόνι φεύγει. Μόνο η απορία μένει. Πάντα στυφή μετά η γεύση στα χείλη. Πάντα φτωχοί στα πολλά οι φίλοι.

Τα cartoons δε μεγαλώνουν.  Άσε τα παραμύθια κογιότ, αφού ξέρεις πως ποτέ δε θα μπορέσεις το πουλί να πιάσεις. Γκαστόνε η τύχη σου πότε θα τελειώσει; Σιλβέστρο αν σταματήσεις για λίγο τον Τουΐτη να κυνηγάς, μπορεί και να καταλάβεις πως εγώ τους Ντάλτον τους έχω νιώσει.

Ποπάι η Όλιβ σου αξίζει μα ήρθε η ώρα τον Βρούτο να καλοπιάσεις. Σαΐνη παρακάλα η ανηψιά σου ποτέ μη μεγαλώσει. Σκρούτζ, ακόμα φοβάσαι την τυχερή δεκάρα μη χάσεις; Γαλάτες, χωρίς το φίλτρο, ποιος θα σας σώσει;

Η κοινωνία δεν ωριμάζει, ο κόσμος σου Μπαγκς Μπάνυ λίγο κατά πως φαίνεται, μας μοιάζει.

Μια ακόμη ευκαιρία. Για αυτό μην τα βάλεις με την ελπίδα. Πράξε μια γόνιμη αλλαγή. Να ξέρεις πως η αισιοδοξία είναι μια λεπίδα, στα λάθη κάμει υπομονή. Μην ξεγράψεις την κάθε συγκυρία. Είναι αυτή που θα σου δώσει μιαν ακόμα ευκαιρία. Τη ζωή φλερτάρεις αδέξια. Υπερβάλλεις επιδέξια. Προσπέρνα το φόβο. Δεν αγοράζεις έτσι εύκολα το χρόνο. Σκέψη γέφυρα γίνε, καρδιά χτυπάς, για αλλού λοιπόν ξεκίνα. Μπορείς, θα μάθεις, τα θέλεις εκείνα. Μην εξηγείς.

Τι και αν σου φαίνεται η ζωή ανηφόρα και άνθρωποι εχθροί. Προσπάθησε και δώσε σε σένα τα δώρα που είχες κάποτε ονειρευτεί. 

_

γράφει ο Λάμπρος Φρύδας