Εύη Μάμαλη
εικ/φηση: Gregorio Perico
vakxikon
ISBN: 978-618-5144-90-6

Ο χαρακτήρας ενός παραμυθιού ορίζεται -αντικειμενικά- από την ηλικιακή ομάδα στην οποία προσανατολίζεται. Τα παραμύθια για τις νηπιακές ηλικίες και τις πρώτες σχολικές στοχεύουν στην καλλιέργεια της φαντασίας, στην αγάπη για το βιβλίο και την ενίσχυση της γλωσσικής επικοινωνίας.  Σε μεγαλύτερες όμως ηλικίες προσαρμόζονται στις νέες ανάγκες των παιδιών που ήδη κατέκτησαν την αναγνωστική δεξιότητα.

Στοχεύουν στην ανάπτυξη της γλώσσας και την θέτουν σε προτεραιότητα,  χωρίς βέβαια να αδιαφορούν για την καλλιέργεια της παιδικής φαντασίας. Έτσι αποκτούν έναν ψυχαγωγικό χαρακτήρα φέρνοντας σε πρώτο πλάνο το ίδιο το παιδί και τις δικές του γνωστικές ανάγκες και ικανότητα.

Το δρόμο αυτό ακολουθεί και η Εύη Μάμαλη με το πρώτο της παραμύθι «το ασυναίσθημα» (vakxikon, 2016). Η πρωτοτυπία και ο ψυχαγωγικός χαρακτήρας διαποτίζουν κάθε σελίδα του βιβλίου. Η εικονογράφηση του Gregorio Perico με ζωντάνια και χάρη αισθητοποιεί τις περιπέτειες του “Α” μετά την απομάκρυνσή του από την αρχή του… συναισθήματος ώσπου να αγκαλιαστεί με το “τ” στο τέλος της ίδιας λέξης.

Πρόκειται για ένα γλωσσoκεντρικό παραμύθι με πολλή φαντασία. Το παιδί βλέπει τις λέξεις και τα συναισθήματα από μία άλλη οπτική, σχεδόν εξωγλωσσική, γεμάτη προσωποποιήσεις και φαντασία, καλλιεργώντας τη συναισθηματική και απεικονιστική διάθεση της γλώσσας.

Η συγγραφέας με βάση το σημαίνον δημιουργεί ένα γραμματικό παιχνίδι που ψυχαγωγεί -με την ουσία του όρου. Τρυφερότητα και παιδική αφήγηση μεταφέρουν το παιδί στη μαγική χώρα των γραμμάτων. Ταυτόχρονα όμως το παραμύθι μιλά μέσα από το λογοπαιγνιώδες ύφος και πλοκή του για την αξία των συναισθημάτων και την ανάγκη μας να βυθιστούμε σε μια εσωτερική ψυχική αναζήτηση ενάντια στο α-συναίσθημα, την ψυχρότητα και τον θεοποιημένο  κυνισμό.

Και σε μία εποχή κρίσης, εντάσεων, συγκρούσεων και πόλωσης, η Μάμαλη με οδηγό το λογοτεχνικό παραμύθι και τη συναισθηματική γλώσσα των μικρών αναγνωστών, μετατρέπει το αρχηγικό «α» σε καταληκτικό γράμμα, την α-συναισθησία σε συναισθηματισμό, τη στέρηση/διαχωρισμό σε αποδοχή κι αγκαλιά. Και ακριβώς αυτό είναι που θέλουμε να βιώνουν και να αισθανθούν τα παιδιά μας: την αποδοχή, το αγκάλιασμα του Ξένου, των συναισθημάτων, της φαντασίας.Κράτα το