Λένε κάποιοι

Από αυτούς

Που μόνο όταν τους βλέπουν 

Οδύρονται

Από αυτούς που αισθάνονται

Ότι αφηγούνται την αλήθεια

Από αυτούς

Που δυσφορούν για το σύμπαν

Για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται

Και απαιτούν

Ποικιλοτρόπως

Την καθολική αναγνώριση και δικαίωση

Του άγχους τους

Λένε κάποιοι 

Από αυτούς που όλο κλαίνε

Χτυπώντας στον τοίχο

Όχι το κεφάλι τους

Αλλά τα κεφάλια άλλων

Λένε 

Ότι οι λέξεις αλλάζουν

Φθίνουν, πεθαίνουν

Και γίνονται παρελθόν

Λένε

Ότι χάνουν τη σάρκα τους

Ότι τους αφαιρούνται τα οστά τους

Ότι λιώνουν σιγά σιγά

Μέσα στο αίμα τους

Και χάνονται

Σαν αόρατες, πληγωμένες

Σχεδόν σάπιες και φωτεινές σκιές

Είναι όμως κάτι προσωρινό όλο αυτό

Μόνο κάτι προσωρινό είναι

Και μια ψευδαίσθηση μαζί

Συχνά προσωπικό και φανταστικό

Με το τελευταίο να επικρατεί

Στην ψηφοφορία εντός του νου μου (σου)

Αφού οι λέξεις

(Και η περιπλάνηση το ξέρει άριστα αυτό)

Δεν υπάρχουν

Δεν υπήρξαν ποτέ.

_ 

γράφει ο Μιχάλης Κατσιγιάννης