Ξέχνα τους Ήλιους και τα άστρα
η ζωή σε βούρκους συχνάζει
ματωμένα γυαλίζει κάδρα
και με τους δαίμονες αράζει

ξέχνα θεωρίες και λόγια
που την αλήθεια μάς χαλάνε
του έρωτα τα εμπόδια
είναι οι πράξεις που πονάνε

ξέχνα υποσχέσεις και όρκους
τα γεγονότα μάς ορίζουν
γεννιόμαστε μέσα στους βόθρους
με ψυχές που τόσο μυρίζουν

ξέχνα κι εμένα που σου μιλώ
είναι η ανάγκη μου τέτοια
να πουλάω ό,τι αγαπώ
και να με τραβάνε τα ξένα

μα
σε ένα τρένο μαζί μου αν ‘ρθεις
θα νοιώσεις της ζωής μου τα βάθη
σε ένα γυμνό βαγόνι θα βρεις
εσένα, ονείρατα και πάθη.

_

γράφει ο Σωκράτης Τσελεγκαρίδης