Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ

πως θα γινόμασταν συμμαθητές

στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα

μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα

Και εγώ σαν ένας από σένα

να βλέπω, να μιλώ και 

να απορώ

Τι Λάθος Έκανα 

όταν ξεκίνησα να Ζω

και να Aγαπώ τη Θάλασσα

Ω! Θάλασσα Χρυσή και Γαλανή

οπού θαμπώνεις με και θέλω να σε πιω 

σε Διάφανο Ποτήρι της Ψυχής!

που ήταν τότε,

Kάποτε

που μίλησες:

δεν είσαι ικανός για να με πιεις

καθώς τα χρόνια πέρασαν…

δεν είσαι πια Κατακτητής

αλλά όμως είπες: 

και όμως,

θα σε πιω εγώ

θα σε χαϊδέψω με Ολόγυμνα Φιλιά

Υγρά, Κυματιστά και Τρυφερά

Δε θα σου Ξεριζώσω την Καρδιά

Κι΄ αυτό…

γιατί μ΄ αγάπησες Βαθιά

Το Νόμισες και 

Αλήθεια είναι

Έτσι αλμύρισε η ζωή μου

Ξαφνικά και 

έλαμψε στα μάτια μου 

ο Ήλιος που

Σε Λούζει στο Βασίλεμα 

και 

Χρώματα Χιλιάδες της Ζωής

με ρώτησαν Χαρούμενα

Εν Χορώ:

Μας αγαπάς;

Μας θέλεις; 

ώστε μαζί μας να γελάς

όταν, 

στο Βάθος των ματιών σου 

Γεννάμε Ζωντανούς Συνδυασμούς

Οσμής, Αφής και Ηδονής

Της Θάλασσας και της Καρδιάς

σου …Γέρο;

Εγώ, Αγόρι, Γέλασα!

Τα γαλανά νερά σου ευγενικά προσκάλεσαν και με προκάλεσαν

για να απλωθώ Σε Κόσμους Άγνωστους

Σε Ακτές Ερημικές

Σε Κήπους με Φυτά Μαγευτικά

Έτσι να γίνομαι ο ίδιος ο Θεός

Που ονειρεύομαι να είμαι Ζωντανός

Και να γεννιέμαι σαν Παιδί

Και όλο Παιδί να μένω

Και σαν Παιδί να Τραγουδώ

Μαζί σου να μιλώ, να περπατώ

Ψεύτικα να Πεθαίνω, παιχνιδίζοντας

Όταν 

με Κύματα, με Φλοίσβους, με Δροσιές

Με Ραίνεις και μου Παίρνεις την Ψυχή

Όμως τι είναι τώρα αυτό;

Γιατί είναι Γκρίζος ο Καιρός;

Γιατί έχει Σύννεφα και Δάκρυα ο Ουρανός;

Γιατί Τραγούδι ψάλλεις Σιωπηλό

με Λύπη μου Χαϊδεύεις τα Μαλλιά;

Γιατί;

Αγάπη, Θάλασσα Πλατιά

Στενεύεις της Χαράς μου το Ρυθμό;

Το Χρώμα σου το Σμαραγδί

σε άλλους γιαλούς το κρύβεις

Το Πέπλο σου το Πορφυρό

σε Μαύρο Βράχο κλείνεις

Και σαστισμένα σε Κοιτώ….

Παράλυτος σαπίζω, Μοναχός

Σε ξεραμένα φύκια έναν σωρό

Να έλθει το Άμορφο Νερό

Προσμένω να με πάρει

Και αυτό είναι Θάνατος θαρρώ

Αυτό είναι Θάνατος θαρρώ

Το

Να μη Ζω

Να μη Χαίρομαι όλα αυτά που Αγαπώ

Να σ’ Αγαπώ σαν Όνειρο Γλυκό που έσβησε

Και

Πίκρα Ξημερώνει

_

γράφει ο Γιάννης Αναστασίου