Από τις εκδόσεις Άνεμος

και σε επιμέλεια κειμένου της Κλειώς Τσαλαπάτη

κυκλοφορεί το μυθιστόρημα

“Πάμε μια βόλτα;” της Μαρίας Βουζουνεράκη

–

γράφει η Αλεξάνδρα Παυλίδη

–

Το ταξίδι σε αυτή την ιστορία έχει ως αφετηρία μια κηδεία, εκείνη της Μυρτώς. Η Μυρτώ μεγάλωσε στο Ναύπλιο, σε μια παραδοσιακή ελληνική οικογένεια, η οποία πίσω από το πέπλο του συντηρητισμού, έκρυβε καταπιεσμένες αλήθειες και πραγματικότητες οι οποίες παρέκκλιναν των αποδεκτά κοινωνικών συμβάσεων.

Η Μυρτώ αγωνίζεται να ξεφύγει από τις νόρμες, φεύγει από τον τόπο της και μετακομίζει στην Αθήνα, ψάχνει τον έρωτα και την έμπνευση, προσπαθεί να γίνει συγγραφέας, γράφει και σβήνει μέχρι να πετύχει αυτό που την εκφράζει περισσότερο.

Τίποτα και κανείς δεν την σταματά, ή σχεδόν τίποτα. Η σκλήρυνση κατά πλάκας ανακόπτει για λίγο τα όνειρα και τις ελπίδες της. Ωστόσο, η Μυρτώ συνεχίζει να αναζητά την ευτυχία και διεκδικεί την επαγγελματική καταξίωση.

Αν η μοίρα ορίζει τα πλαίσια της ζωής ποια είναι η δύναμική και ο σκοπός της ανθρώπινης βούλησης; Οι άνθρωποι που συναντιούνται και χάνονται στην πορεία τι ρόλο παίζουν;

Στην περίπτωση της Μυρτώς η φίλη της η Αμαλία αποδεικνύεται ιδιαίτερα σημαντική. Βιώνει μαζί της, τις πίκρες, τις χαρές, την συντροφεύει, την στηρίζει, την αγαπάει μέχρι το τέλος. Μάλλον και μετά το τέλος.

Διότι το τέλος είναι μάλλον φαινομενικό. Ίσως είναι η αρχή. Σε αυτό το κουβάρι που λέγεται ανθρώπινες σχέσεις ζωής, ποιος δύναται να πει με βεβαιότητα που βρίσκεται η αρχή του νήματος και που ακριβώς το τέλος;

Αν η σκλήρυνση κατά πλάκας ηχεί γνώριμα στα αυτιά σου, η Μαρία Βουζουνεράκη, θα πει αυτά που ενδεχομένως δεν λέγονται με ευκολία δημόσια και αν από την άλλη δεν γνωρίζεις τίποτα για την ασθένεια, θα σε κάνει να εκτιμήσεις το σθένος των ανθρώπων, οι οποίοι πορεύονται με εκείνη.

Όπως και να έχει, όλοι έχουν τα δικά τους θηρία με τα οποία παλεύουν, νικώνται και νικούν, όμως ποτέ δεν είναι αργά να πάει κάποιος μια βόλτα, λίγο πιο μακριά από τα συνηθισμένα.