Το μυαλό τα συνδέει περίεργα τα βιώματα.

Οι στιγμές είναι σαν γυμνά σώματα,

που ντρέπονται για την γύμνια τους.

Ένα πρόσωπο ξαφνικά σου φέρνει αναγούλα.

Οι στιγμές μαζί του είναι σαν πληγές στα ούλα,

που πονούν όταν αγγίζεις τις πτυχές τους.

Ένα μέρος φέρνει στο νου μια μυρωδιά.

Οι στιγμές σου εκεί είναι σαν δέντρα,

που ο αέρας έχει ραγίσει τον κορμό τους.

Στοιχήματα, του μυαλού κολλήματα, των ματιών καλύμματα.

Χτυπήματα, της ψυχής καμώματα, των ποδιών αιματώματα. 

Η πρώτη επαφή φαντάζει εύθραυστη. 

Η κάθε στιγμή είναι σαν την μελωδία του καρυοθραύστη,

που γλυκαίνει, μετά αγριεύει και στο τέλος ηρεμεί.

Η πρώτη επαφή με την γη, το νερό, τον αέρα και τη φωτιά

καθορίζει την στάση, την οπτική, τα λόγια και τη ματιά,

γιατί είναι εύκολο να πάει στραβά.

Εύκολα αφήνονται σημάδια πάνω από τα πλευρά.

Ένα μικρό φτερούγισμα λίγα μέτρα μακριά

φέρνει απίστευτη καταστροφή σε μια πυραμίδα από χαρτιά.

Όταν το τοίχος γύρω από την ύπαρξη σου είναι φτιαγμένο από χαρτιά,

η ορμή από ένα μικροσκοπικό βέλος σε σκορπίζει σε δύο χιλιάδες κομμάτια.

Όταν το άτομο απέναντι σου δεν ποθείς και τα δύο χείλη του δεν θέλεις να φιλήσεις,

φύγε και μην προσπαθήσεις,

να καταπιέσεις την αηδία,

να υποκύψεις στου μυαλού την κοροϊδία.

«Αλλά η μοναξιά είναι βαρύ πέπλο την πιο ζεστή νύχτα του Αυγούστου.»

Όμως δεν ξεχνιέται με ευκολία η εικόνα του ανοιχτού στόματος του.

_

γράφει η Ιωάννα Σμικρού