Από τον τίτλο ακόμα ο Δήμος Χλωπτσιούδης μας καλεί να διαβάσουμε τα ποιητικά του κιτάπια, όσα κρύβει βαθιά στην καρδιά και το νου του. Συναισθήματα που μεταγράφτηκαν με λέξεις που δείχνουν πόνο, οργή. Λέξεις που μερικές φορές στάζουν αίμα στην προσπάθειά τους να περάσουν στο χαρτί.

Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να κάνουμε και στη διάκριση που γνώρισε η συμμετοχή του ποιητή με 5 θραύσματά του στο φετινό διαγωνισμό του περιοδικού ΚΕΛΑΙΝΩ, το οποίο επί 15 έτη διακρίνεται στο χρόνο της ποίησης. Τα θραύσματα αυτά εμπεριέχονται σε δύο ενότητες της συλλογής.

Η συλλογή διακρίνεται σε 6 ανεξάρτητες ενότητες. Δύο πολιτικές ενότητες, τρεις κοινωνικές, και μία ερωτική.

Στην «πολιτική, ανθρώπων φύσις» το σατιρικό ύφος συνδέεται με την ποιητική πρόζα. Η ειρωνεία και η κριτική στα πολιτικά δρώμενα. Ο ποιητικός του λόγος σύντομος, κοφτός πλούσιος σε θεατρικότητα και γνωμική διατύπωση απέχει από τη ν πολιτική ρητορεία. Η ποιητική του δε θέλει να φιλοσοφήσει πολιτικά. Με λόγο απότομο, όπως ο τηλεοπτικός πολιτικός διάλογος, κρίνει σκωπτικά την πολιτική αντίληψη της εποχής. Ανθρωποκεντρική βαθιά η ποίησή του, απορρίπτει τη δημαγωγία μεταχειριζόμενηεικόνες καθημερινές, σύμβολα, παραμύθια και την ποιητική παράδοση…

Η ενότητα «σιγά μη φοβηθώ», αν και πολιτική, στέκει αυτόνομα. Από τον τίτλο ακόμα υποδηλώνεται η έμμεση αναφορά στον Παύλο Φύσσα (όπως και το καταληκτικό ποίημα της σειράς)… Πρόκειται για αντιφασιστικά σπαράγματα πόνου κι οργής. Μία ποιητική αναφορά στο ακροδεξιό μέτωπο και το μισάνθρωπο νεοναζισμό.

Οι «κοινωνικοί της κρίσης» και η «Τροία της ζωής» είναι ίσως οι μελαγχολικές ενότητες της συλλογής. Εικόνες σπαρακτικές, λόγος κρημνώδης κι απρόβλεπτος σκιαγραφούν την κρίση. Ο δημιουργός στιχουργεί κοινωνικά άλγη, ειρωνεύεται ιδεοληψίες με τη χρήση συμβόλων, μύθων. Τα ποιήματα μοιάζουν με επιγράμματα τοίχων, με γκράφιτι, με σκόρπιες σημειώσεις σε μορφή στίχου. Μηνύματα στρατευμένα στον Άνθρωπο χωρίς διακρίσεις, άλλοτε σε πρώτο γραμματικό πρόσωπο και άλλες φορές με αφηγηματικό ύφος.