Η Άνοιξη λούζει το δειλινό με κόκκινη πορφύρα κι ο ήλιος χαμηλώνει γαληνεμένα στην ουράνια δύση του οίκου του.
Μια γυναίκα καθισμένη σ’ ένα ακρογιάλι, παίζει με το νερό κι ακουμπά με τα πόδια της τα μαλλιά του…
Ο ήλιος ξαφνιάζεται και κοιτάζει χαμηλά. «Ένας άγγελος που μόλις έφτασε στη γη» σκέφτεται, βλέποντάς την καθισμένη σ’ ένα βραχάκι με το λευκό της μαντίλι να κυματίζει στον άνεμο…
Εκείνη αισθάνεται τη ζέστη του που φτάνει απαλά στα μάγουλά της με τον άνεμο. Τον άνεμο να παίζει με την ανάσα της. Την ανάσα της να βγαίνει με το ρυθμό του κύματος. Το κύμα να υψώνει το μαντήλι της κι εκείνο να γίνεται τα φτερά της. Όλα ενώνονται σε ένα.
Μία κίνηση.
Ένας ρυθμός. Ένας χρόνος. Ένα σώμα. Μια ανάσα.
Το μαντίλι υψώνεται ακόμα πιο ψηλά. Μια δύναμη ξεχύνεται πάνω του. Κι εκείνο χορεύει . Πετάει στους ώμους της .
Ο ήλιος τη θέλει κοντά του και στέλνει τον άνεμο σ’ εκείνη. Το μαντίλι φτερουγίζει δυνατά. Είναι έτοιμο να πετάξει. Όμως η γυναίκα το κρατάει γερά. Κοιτάζει τον κόκκινο ήλιο να φλέγεται. Τον αγνοεί.
Δένει το μαντίλι στα μαλλιά της κι αφήνει στα δικά του ένα χάδι…
«Όσο η ψυχή αποζητά στον ουρανό να ζήσει,
τότε ποτέ το λιόγερμα δεν θα την κατακτήσει.»…

της Εμμανουέλας Γουλιδάκη

Η επιμέλεια του κειμένου έγινε από τη Βάσω Αποστολοπούλου.