To βιβλίο για το οποιο θα μιλήσουμε σήμερα, είναι καινούρια κυκλοφορία από μια συγγραφέα και μια εικονογράφο που μαζί αλλά και χωριστά, έχουν βραβευτεί ουκ ολίγες φορές, τόσο σε ελληνικό, όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο.

Το «Τουλάχιστον δύο» της Μαρίας Παπαγιάννη, σε εικονογράφηση Έφης Λαδά ( εκδόσεις Πατάκη ), είναι από αυτά τα βιβλία που σου δίνουν την εντύπωση πως δεν είναι παραμύθια. Χάνεσαι τόσο πολύ μέσα στην  αισθαντική εικονογράφηση αλλά και στην τρυφερότητα του κειμένου, που πραγματικά νομίζεις πως βρίσκεσαι κι εσύ παρέα με το Φεγγαράκι και την πυγολαμπίδα. Μπορούν να το απολαύσουν τόσο μικροί από 3 ετών, όσο και μεγάλοι, καθώς είναι από τα καλά βιβλία για παιδιά που κρύβουν πολλούς συμβολισμούς και για εμάς τους «ενήλικες».

Σε μια γειτονιά του ουρανού, λοιπόν, ζει το Φεγγαράκι. Πιστεύει πως είναι καλύτερο από όλους και δεν έχει ανάγκη κανέναν. Έτσι, όταν βλέπει μια γρήγορη και λαμπερή ηλιαχτίδα, ενθουσιάζεται και ανεβαίνει στην πλάτη της για να ζήσει νέες περιπέτειες. Κάποτε, φτάνουν στην Γη, όμως η ηλιαχτίδα του λέει πως δεν το χρειάζεται. Πρώτη φορά το Φεγγαράκι μας συναντάει κάποιον που σκέφτεται όπως αυτό και δεν του αρέσει καθόλου. Έτσι, μένει μόνο του. Χαμένο πάνω στη γη, χωρίς να ξέρει πως να γυρίσει σπίτι. Ώσπου…συναντάει μια πυγολαμπίδα. Θα το βοηθήσει να βρει τον δρόμο για το σπίτι του και μαζί θα καταλάβουν ότι οι φίλοι είναι…τουλάχιστον δύο. Γιατί τουλάχιστον δύο; Μα, γιατί η φιλία είναι μεταδοτική! Κι όταν έρθει η ώρα να γυρίσει σπίτι, εκεί όπου η θάλασσα ενώνεται με τον ουρανό, το φωνάζει δυνατά στην πυγολαμπίδα, την πρώτη του φίλη! Πλέον, ξέρει.. Όλοι χρειαζόμαστε ( τουλάχιστον ) ένα φίλο.

–

Προτεινόμενες δραστηριότητες

Για δραστηριότητες, θα ήταν όμορφο να εμπνευστούμε από την εικονογράφηση του βιβλίου! Ποιο χρώμα κυριαρχεί στην εικονογράφηση του βιβλίου; Παρατηρούμε πως είναι το μπλε, σε διάφορες αποχρώσεις του. Συζητάμε τι άλλες περιπέτειες θα μπορούσε να έχει το Φεγγαράκι με την πυγολαμπίδα και πώς θα βοηθούσαν ο ένας τον άλλον, ως φίλοι που ήταν. Καταγράφουμε τις ιδέες στο ιστόγραμμα κι έπειτα χωριζόμαστε σε ομάδες ώστε να τις απεικονίσουμε σε χαρτί Α5 με κηρομπογιές, σε χρώμα μόνο μπλε! Άραγε, πόσα διαφορετικά μπλε μπορούμε να συνδυάσουμε; Ζωγραφίζουμε τα τοπία μας με το μπλε χρώμα κι έπειτα το Φεγγαράκι και την πυγολαμπίδα, με διαφορετικά, ώστε να ξεχωρίζουν. Συζητάμε για τη φράση «Οι φίλοι είναι τουλάχιστον δύο». Τι σημαίνει; Εξηγούμε ότι «τουλάχιστον» σημαίνει «το λιγότερο». Άρα, μπορούν να είναι και παραπάνω από δύο; Γιατί; Τι σημαίνει πως η φιλία είναι μεταδοτική; Συμπεραίνουμε ότι μπορούμε να είμαστε φίλοι με όλους και φτιάχνουμε τη μεγάλη αλυσίδα της φιλίας μας! Κάθε παιδί κόβει ένα διαφορετικό χρώμα κάνσον σε ορθογώνιο σχήμα και γράφει το όνομά του, όπως μπορεί. Έπειτα, τα κάνουμε κυλινδρικά και τα ενώνουμε με συραπτικό το ένα με το άλλο, μέχρι να φτιάξουμε μια μεγάλη αλυσίδα με τα ονόματά μας που θα την κρεμάσουμε σε εμφανές μέρος της τάξης μας ώστε να θυμόμαστε πως είμαστε όλοι φίλοι και μια ομάδα. Αν το διαβάζουμε στο σπίτι, μπορούμε να κάνουμε το ίδιο με τα μέλη της οικογένειάς μας ή με άλλους φίλους μας.