Κύκλοι νοεροί ιχνογραφούν τα βήματά μου ανεπαίσθητες φωνές καταφθάνουν ως ΑΡΜΑΓΕΔΩΝ Νιώσε με, Στα χαραγμένα νιάτα μου Κοίτα με, Στα πονεμένα μάτια μου Άκουσε με, Στις κραυγές που με περικύκλωσαν Εγώ μόνη Σαν το λευκό περιστέρι του Ουρανού Χάθηκα στο άγγιγμά σου!...

  Ο μύθος του Αρχέγονου μ’ οδήγησε σε Σένα Δώρο Ουράνιο Η ΕΛΠΙΔΑ Κύλησε κατάχαμα Δίκοπο Μαχαίρι στα χέρια των χαιρέκακων εξουσιαστών νεύμα μνησίκακο και αλαζονικό Φωνή Άναρχη στις βοές των ΒΑΡΒΑΡΩΝ.   Συμφορές μ’ αντάμωσαν διψώντας για μια ΣΤΑΛΑ Συσσίτια Πόνου...

Κράματα Ακατέργαστων Ανθρώπων στηλίτευαν ως Ασκητές την πορεία τους ερμητικά στην μάχη. Παγερά Χαμόγελα έδυαν στην κοιλάδα του όχλου περιφρουρώντας με Ακέραιες Κηλίδες τους ορμητικούς χείμαρρους που ξεπρόβαλλαν στο Πεδίο Βολής!   Κλονισμένες Υπάρξεις...