Αγαπάτε αλλήλους

15.09.2017

Ανακαλώ μια συζήτηση  πολλά χρόνια πριν με θέμα την αγάπη. Στην τότε συζήτηση, η ζωή ήταν ειδυλλιακή, σε φαντασιωτικά επίπεδα ακόμη, πολύ νέα στη ζήση της. Δεν είχε αποκτήσει καλούπια και οι χάρτες δεν είχαν σχεδιαστεί. Αμφιλεγόμενη συζήτηση, δε θυμάμαι να είχε καταλήξει κάπου, όπως άλλωστε και όλες οι μεγάλες υπαρξιακές συζητήσεις δε χρειάζεται να καταλήγουν. Είχε παρόλα αυτά ένταση και πάθος, ήταν δυναμική και σίγουρα έντονα συγκρουσιακή. Θύμιζε σε πολλά την Αγάπη.

 Μεγάλη κουβέντα  και τότε, μεγάλη και τώρα. Στο τώρα κουβαλά βιώματα και εμπειρίες, γνώση στερνή και γνώση σε πραγματικό χρόνο. Έχουν μιλήσει γι’ αυτή φιλόσοφοι, επιστήμονες, ψυχολόγοι, συγγραφείς, ιερείς και εκπρόσωποι όλων των θρησκειών. Την  χρησιμοποιούμε στην καθημερινή ομιλία μας. Την εξυμνούμε, την ευχόμαστε, την επιθυμούμε, την απαρνιόμαστε, την εκφράζουμε, την φοβόμαστε, την ζούμε. Πίσω από κάθε εκστόμιση της λέξης ‘’αγάπη’’, τόσα συναισθήματα, τόσες σχέσεις, τόσες στιγμές. Αλλά και σκέψεις, δεκάδες ή εκατοντάδες. Είναι το κίνητρο για τις μεγάλες αφηγήσεις. Τις προσωπικές ιστορίες της ζωής μας αλλά και τις μυθοπλασίες των συγγραφέων.  Κάθε μια αγάπη με τη δική της ιστορία. Καθένας με το δικό του βίωμα αγάπης. Ξεκινημένο από το πριν, ιδωμένο στο τώρα και προσδοκώμενο για το μέλλον.

Πόσο αυτονόητη μπορεί να είναι η αγάπη; Μόνο και μόνο επειδή δένεσαι με δεσμούς βιολογικούς με κάποιον, σημαίνει ότι αγαπάς. Και πώς γίνεται να αγαπάς ακόμη και όταν δεν έχεις δεσμούς αίματος; Ούτε καν γνωρίζεις κάποιον και τον αγαπάς. Αγαπάς ακόμη και όταν κάποιος σε πληγώνει. Όταν φαινομενικά δεν σου προσφέρει κάτι ή δε σου καλύπτει κάποια ανάγκη. Τη θεωρείς συχνά δεδομένη γιατί προϋποθέτει  κάποια είδους δέσμευση και η δέσμευση έχει υποχρεώσεις. Και μια από αυτές είναι ίδια η αγάπη. Πόση ελευθερία έχεις μέσα σε μια σχέση με αυτονόητη και δεδομένη αγάπη;

Η αγάπη είναι κάτι που καλλιεργείται όπως το φυτό στο μπαλκόνι. Ξεκινάει από σπόρος και με την κατάλληλη φροντίδα ανθίζει ή αλλιώς μαραίνεται. Τη ζητάς κάποιες φορές, άλλες εμφανίζεται ξαφνικά χωρίς να το καταλάβεις, απρόσκλητη.

Όσα είδη σχέσεων υπάρχουν μέσα στην κοινωνία, τόσα και τα είδη της αγάπης. Διαφορετική υφή και ποιότητα, σαν τα ρούχα που φοράμε. Το καθένα με τη χρησιμότητά του, μας καλύπτει το σώμα και τα διάφορα μέλη μας. Κάποια πιο άνετα, μερικά πιο στενάχωρα, αλλά πιο φανταχτερά. Υπάρχουν και τα πιο απλά, τα καθημερινά. Δεν σκεφτόμαστε πριν τα βάλουμε. Πάντως είναι δικά μας. Τα έχουμε διαλέξει και τα κρατάμε στην ντουλάπα μας. Τα τακτοποιούμε ή τα έχουμε άτσαλα στοιβαγμένα, μόνο εμείς ξέρουμε που είναι. Τα αερίζουμε και τα φρεσκάρουμε μια στο τόσο.

 Όπως και η αγάπη, αυτό το μοναδικό μείγμα ορμονών του εγκεφάλου μας που ως μηχανισμός επιβίωσης μέσα στα σύνθετα και απαιτητικά κοινωνικά πλαίσια και συστήματα, προωθεί την ασφάλεια και τη σιγουριά. Μας προστατεύει.

Σε ένα πρωταρχικό αλλά πολύ ουσιαστικό επίπεδο είναι η προστασία του εαυτού μας. Η αγάπη για τον εαυτό. Ακολουθεί η αγάπη για τον άλλον. Ως συνέπεια της συμβίωσης. Η αγάπη στο υποκειμενικό ‘’εγώ αγαπώ’’ και η αγάπη στο αντικειμενικό ‘’με αγαπούν’’. Είναι μια ευλογία και παράλληλα η μεγαλύτερη ευθύνη, γιατί μπορεί να αποτελεί ,ίσως, το κίνητρο για να εξακολουθείς να ελπίζεις ότι μπορεί ο άνθρωπος να δει πέρα από το είδωλό του στον καθρέφτη. Έχουμε το θάρρος ή το θράσος να εκστομίζουμε τη λέξη αλλά όχι την τόλμη και τη γενναιότητα να την αναγνωρίσουμε, να την μοιραστούμε και να την σπείρουμε για να πολλαπλασιαστεί. Μέσα στην ιδιοτέλεια της αγάπης που μας  ολοκληρώνει, είναι απαραίτητη η ανιδιοτέλεια του μοιράσματός της. Αγαπάτε αλλήλους και όταν αγαπήσεις, θα αγαπηθείς. Είναι ανταποδοτική η αγάπη, όσα βάζεις τόσα κερδίζεις. Αγαπάτε αλλήλους, απλόχερα και γενναιόδωρα. Στην πολλές φορές ειπωμένη ερώτηση, τι κερδίζεις από την αγάπη, η απάντηση είναι η ίδια: η Αγάπη. Στην τότε συζήτηση, των χρόνων της νιότης, η απαξίωσή  ήταν το δεδομένο. Στο τώρα η ύπαρξη της είναι το ζητούμενο.

Γράφει η Γιούλη Κύρκου

Ακολουθήστε μας

Η Ποίηση στον κινηματογράφο

Η Ποίηση στον κινηματογράφο

- - γράφει η Βάλια Καραμάνου - Όταν η Ποίηση «εισβάλλει» στον χώρο της έβδομης Τέχνης προκύπτουν μικρά αριστουργήματα που συμπληρώνουν την μουσική, τις ερμηνείες και τα σκηνικά υπογραμμίζοντας κάθε καρέ της ιστορίας που λαμβάνει σάρκα και οστά. Παραθέτω μερικές μόνο...

Αν μείνουν τα πράγματα, όπως έχουν

Αν μείνουν τα πράγματα, όπως έχουν

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Αν μείνουν τα πράγματα, όπως έχουν   Αν μείνουν τα πράγματα, όπως έχουν, είστε ηττημένοι. Ο φίλος σας είναι η αλλαγή. Η συμμαχία σας είναι το δίλλημα. Από το τίποτα, εσείς πρέπει να κάνετε το κάτι. Ωστόσο και το παντοδύναμο οφείλει να...

Ακούγοντας λογοτεχνία

Ακούγοντας λογοτεχνία

Σήμερα, όταν αναφερόμαστε στον όρο «λογοτεχνία» εννοούμε τα έντυπα βιβλία και ίσως να συμπεριλαμβάνουμε σε αυτά και τις ιστοσελίδες λογοτεχνικού περιεχομένου στο διαδίκτυο, τα ιστολόγια (blogs) συγγραφέων και τις πύλες εκδοτών ή πανεπιστημιακών ιδρυμάτων. Έτσι, τα...

Πότε γράφτηκαν τα ομηρικά έπη; Οι φιλόλογοι απαντούν

Πότε γράφτηκαν τα ομηρικά έπη; Οι φιλόλογοι απαντούν

Σύμφωνα με το ενδιαφέρον άρθρο του Βαγγέλη Κανσίζογλου στο lavart.gr, "η απόλυτη χρονολόγηση συγκρότησης των ομηρικών επών είναι αδύνατη, εικάζεται ότι αυτά, στη μνημειώδη μορφή που γνωρίζουμε σήμερα, συντέθηκαν ήδη κατά τον 8o προχριστιανικό αιώνα, δηλαδή ακριβώς την...

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Παρ’ ολίγον μέλλον!

Παρ’ ολίγον μέλλον!

Είναι εξόχως αυθαίρετη η σκέψη πως η επιλογή και η ‘διαλογή’ μπορεί να λειτουργήσει θετικά μέσα στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Θαλασσινοί θρήνοι

Θαλασσινοί θρήνοι

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Η μοναξιά, το αναπόφευκτο του θανάτου και η πανίσχυρη Μοίρα είναι θέματα που απαντώνται συχνά στην λογοτεχνία και μάλιστα συχνά σε ειδυλλιακά φυσικά τοπία. Ίσως γιατί ο αφανισμός είναι κομμάτι της υπόστασής μας και κατ’ επέκταση της φύσης...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου