Ανδρέας Δαβουρλής | Πενθώ

14.03.2018

Πενθώ για τις χαμένες άνοιξες του κόσμου,
για τα αγχωμένα του βράδια τα ανέραστα,
τα ανυπόμονα πρωινά του…
για τους φλογερούς ανεκπλήρωτους έρωτες,
τις άδειες από έρωτα αγκαλιές…
για τις μεγάλες θάλασσες που δεν ταξιδεύτηκαν,
για τους  δρόμους  των μεγαλουπόλεων
που  δεν  περπατήθηκαν!
Πενθώ για τα μαγικά ηλιοβασιλέματα
που δεν  γεύτηκαν  τα μάτια,
για τα μάτια… που δεν καταδέχτηκαν
να δουν τη φτώχεια, την ανέχεια του κόσμου
και πέθαναν μέσα στην άγνοια!
για τη βροχή -που κάποιες φορές-
λερώνει ασύστολα,
τα όνειρα που φωλιάζουν στις παστρικές αυλές…
Πενθώ για τα νερά  που δεν έβρεξε ο Θεός
και πεθαίνουν από δίψα τα παιδιά Του!
για τα μωρά που δεν γεννήθηκαν
και για το ότι κάποιοι
δεν άφησαν να  ακουστεί
το κλάμα τους το γεννέσιο…
Πενθώ για τα παιδιά που πεθαίνουν,
γιατί το ψωμί κόβεται και μοιράζεται έτσι,
που δε περισσεύει να φάνε κι κείνα!

 


Ο Ανδρέας Δαβουρλής γεννήθηκε στην Αθήνα. Αγάπησε από μικρό παιδί τη θάλασσα και την ποίηση. Σπούδασε Ασυρματιστής, στην Ακαδημία Εμπορικού Ναυτικού(ΑΕΝ). Είναι απόστρατος Αξιωματικός του Λιμενικού Σώματος. Στις γραφές του, με ποιητική διάθεση όπως τις αποκαλεί, διακρίνει κανείς την αγάπη του για τη θάλασσα, τον άνθρωπο και τον έρωτα. Η επαφή του με τους Ναυτικούς και το υγρό στοιχείο, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη ποιητική του έκφραση. Ποιητικές του γραφές συμμετείχαν στο 2ο Πανελλήνιο διαγωνισμό, της Βιβλιοθήκης Σπάρτου Αιτωλοακαρνανίας, όπου ανάμεσα σε εκατοντάδες συμμετοχές, απέσπασε τη 4η θέση. Ποιήματα του έχουν δημοσιευθεί κατ’ επανάληψη σε λογοτεχνικά περιοδικά και έχουν μεταδοθεί από διαδικτυακά ραδιόφωνα. Επιλεγμένες γραφές του ακούστηκαν, στην Ποιητική βραδιά, στο Λαογραφικό Μουσείο της Αίγινας το καλοκαίρι 2017.

 

αναδημοσίευση από το Μονόκλ

 

Ακολουθήστε μας

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Ξεδιπλώνεις τον χάρτη και ψάχνεις για λαβύρινθο σε μια εικόνα ενός καθρέφτη μίας ασαφούς μάζας   Μπορείς να μυρίσεις τον δίχως βάρος καπνό του μελανιού του συγγραφέα προσπαθώντας να δημιουργήσει νέους κόσμους   Ένας σκοτεινός πίνακας σε χαρτί Μπορείτε να δεις...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Ξεδιπλώνεις τον χάρτη και ψάχνεις για λαβύρινθο σε μια εικόνα ενός καθρέφτη μίας ασαφούς μάζας   Μπορείς να μυρίσεις τον δίχως βάρος καπνό του μελανιού του συγγραφέα προσπαθώντας να δημιουργήσει νέους κόσμους   Ένας σκοτεινός πίνακας σε χαρτί Μπορείτε να δεις...

Ο πρόσφυγας

Ο πρόσφυγας

Ξεριζωμένος απ’ τον τόπο μου, απογοητευμένος απ’ τη ζωή, φεύγω για τόπους μακρινούς, για μια καινούργια αρχή. Μες στη βάρκα με τη τρικυμία ψάχνω μια ηλιαχτίδα σωτηρίας. Μάταια όμως. Του ανέμου τα φυσήματα και της θάλασσας τα ξεβράσματα  βγάζουν στην επιφάνεια σώματα....

Φυλακισμένη καρδιά

Φυλακισμένη καρδιά

Ο έρωτάς σου ένα φθηνό μαγαζάκι κόσμος μπαίνει βγαίνει κι εγώ σε μιαν άκρη να παρατηρώ: “πόσες καρδιές ακόμα θα προσπεράσεις  και θα σπάσεις στο διάβα σου;” Σε μιαν άκρη του μυαλού σου ευελπιστώ να βρίσκομαι κι εγώ ένα μονοπάτι τρέχω να βρω να χωθώ στην αγκαλιά σου να...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου