Στα στενάκια σου Θεσσαλονίκη, ο έρωτας ξυπνά!
Όποια γειτονιά σου και αν περπατήσω,
χίλιες εικόνες θα αντικρύσω
φαγητά, μυρουδιές, μνημεία, πρόσωπα, ξεφαντώματα
ζωή που δεν έχει χαθεί

Πόλη μου
Θεσσαλονίκη μου
Αγάπη μου μεγάλη
Εδώ γεννήθηκαν οι αναστεναγμοί και οι ηρωισμοί, οι μεγάλοι

Στη Σαλόνικα σε γνώρισα και εδώ γυρίζεις πάλι
«Είσαι ο έρωτας που γεννά λιποθυμιά και ζάλη»
Στα σοκάκια της σε έζησα
Απρόσμενα
Σαν ένα όνειρο, όπως γελώντας σε αποκαλούσες
και κάθε φορά που τρελαινόμουνα, εσύ με καρτερούσες

Σκοτείνιασε, η ξενιτιά από τα χέρια μου γυρεύει να σε βγάλει
Η νύφη του βορρά, η Μακεδονία μας με καμάρι, συντροφιά θα μου κρατάει
Το φεγγάρι γέμισε, η ώρα κοντοζυγώνει
το οξυγόνο ήσουν που τελειώνει.

_

γράφει η Άννα Ελένη Πολύδωρα