Απρόσμενος έρως

Δημοσίευση: 26.09.2018

Ετικέτες

Κατηγορία

Στα στενάκια σου Θεσσαλονίκη, ο έρωτας ξυπνά!
Όποια γειτονιά σου και αν περπατήσω,
χίλιες εικόνες θα αντικρύσω
φαγητά, μυρουδιές, μνημεία, πρόσωπα, ξεφαντώματα
ζωή που δεν έχει χαθεί

Πόλη μου
Θεσσαλονίκη μου
Αγάπη μου μεγάλη
Εδώ γεννήθηκαν οι αναστεναγμοί και οι ηρωισμοί, οι μεγάλοι

Στη Σαλόνικα σε γνώρισα και εδώ γυρίζεις πάλι
«Είσαι ο έρωτας που γεννά λιποθυμιά και ζάλη»
Στα σοκάκια της σε έζησα
Απρόσμενα
Σαν ένα όνειρο, όπως γελώντας σε αποκαλούσες
και κάθε φορά που τρελαινόμουνα, εσύ με καρτερούσες

Σκοτείνιασε, η ξενιτιά από τα χέρια μου γυρεύει να σε βγάλει
Η νύφη του βορρά, η Μακεδονία μας με καμάρι, συντροφιά θα μου κρατάει
Το φεγγάρι γέμισε, η ώρα κοντοζυγώνει
το οξυγόνο ήσουν που τελειώνει.

_

γράφει η Άννα Ελένη Πολύδωρα

Ακολουθήστε μας

Αναζήτηση…

Αναζήτηση…

Πλέουμε στο κουφάρι του καλοκαιριού Δίπλα μας κόλποι, ο Μέγας Γυαλός, η Μικρή Άμμος νησιά, της Αποκάλυψης, της Παναγιάς, της Λαγνείας Διαβήκαμε στον καιρό και σε μέρη δύσβατα Μάθαμε να χωρίζουμε τις θύμησες όπως χωρίζουν τα νησιά τους ανθρώπους τους -ντόπιοι,...

The last exit

The last exit

Με την πρώτη συννεφιά του Σεπτέμβρη χρωματίζονται τα όμορφα που θα έρθουν.  Αρκεί να θες να τα δεις… Όπως θα οδηγείς στη μεγάλη βαρετή ευθεία ενός ατέλειωτου, σκληρού και άχρωμου καλοκαιριού,  μη ξεχαστείς! Να στρίψεις στην τελευταία έξοδο.  Σ ’αυτή που γράφει… “Μωβ,...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

The last exit

The last exit

Με την πρώτη συννεφιά του Σεπτέμβρη χρωματίζονται τα όμορφα που θα έρθουν.  Αρκεί να θες να τα δεις… Όπως θα οδηγείς στη μεγάλη βαρετή ευθεία ενός ατέλειωτου, σκληρού και άχρωμου καλοκαιριού,  μη ξεχαστείς! Να στρίψεις στην τελευταία έξοδο.  Σ ’αυτή που γράφει… “Μωβ,...

Χαμένος Παράδεισος

Χαμένος Παράδεισος

Νιώθεις ή μήπως από τον πόνο μούδιασε η ψυχή και η συνείδηση; Τι γίνεται γύρω μας; Το αίμα κόκκινο κυλά στο χώμα που πατάς. Αίμα αθώο, που δεν πρόλαβε να ζήσει. Κείτεται ανήμπορο πάνω στα λουλούδια που με χαρά ανθίζουν. Βλέπεις η φύση δεν λογαριάζει το ανθρώπινο...

Περί σιωπής

Περί σιωπής

Αλυσοδέθηκες   Το παρελθόν σε εγκλωβίζει  μ' ενοχές. Κι είναι η ενοχή ένοπλη σκιά, που σε καταδικάζει  να ζεις πολεμώντας κι υπομένοντας —διαρκώς—   τον πόνο του πυρακτωμένου σιδήρου, σκουριασμένου, από τα χρόνια, στην τραυματισμένη σου ψυχή.   Φοβάσαι...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου