Αργύρης Χιόνης

15.12.2017

Πάντα τον γοήτευαν

Πάντα τον γοήτευαν ιστορίες ανθρώπων στους οποίους δεν συνέβη, ποτέ, τίποτε·

ανθρώπων που έζησαν χωρίς, ποτέ, να έχει γίνει αντιληπτό το γεγονός της γέννησής τους·

ανθρώπων που δεν πέθαναν ποτέ, γιατί κανείς δεν ένιωσε, ποτέ, την έλλειψή τους.

Δύσκολες ιστορίες, οι πιο δύσκολες, που ιστορούνται μόνο με κλειστό το στόμα.

 

(Ο ακίνητος δρομέας, 1996 από τη συλλογή Η φωνή της σιωπής, Ποιήματα 1966-2000)

 

Αργύρης Χιόνης (22 Απριλίου 1943 – 25 Δεκεμβρίου 2011)

Ποιητής, πεζογράφος και μεταφραστής

Αποκαλούσε την ποίηση σαν το δεκανίκι ενός ανάπηρου κόσμου. Τη θεωρούσε αντίσταση στον θάνατο και τροχοπέδη στο κοινωνικό ολίσθημα. Για τον ίδιον τον ποιητή ήταν τρόπος ζωής και πίστευε ότι ήταν το μόνο πράγμα που μπορούσε να κάνει καλά στη ζωή του. Έλεγε ότι ο κάθε ποιητής προσπαθεί ν’ αγγίξει την τελειότητα με τους στίχους του κι ελπίζει ότι ο αναγνώστης θα βρει τον εαυτό του μέσα στο δικό του ποίημα. Στα έργα του καταπιάνεται με τη φθαρτότητα της φύσης, την εφήμερη παρουσία του ανθρώπου, τα αποτρόπαια που συμβαίνουν στον κόσμο, την απληστία και πολλά άλλα. Ποιήματα και πεζογραφήματά του έχουν μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες. Το 1992 μέχρι και τον θάνατό του αποσύρθηκε σ’ ένα μικρό χωριό της ορεινής Κορινθίας όπου ασχολήθηκε με την καλλιέργεια της γης και της ποίησης.

 

 

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου