Χνάρια θεών αρχαίων,
προβάλλουν οι κορφές τους,
μέσα στο πέλαγος,
νησίδες μεθυσμένες,
στου ήλιου το φως πνιγμένες,
πιόνια χρυσά
σ’ ανίερο παιχνίδι.Γριάς μητέρας τα παιδιά,
στέκουν παρατημένα,
λουλούδια κίτρινα στολίζουν
το πέτρινο κορμί τους
και μια στριγγή φωνή μεταλλική
το μπλε του ουρανού τους
σκίζει και το ταράζει.Με αίμα και δάκρυα ποτίστηκαν
ανδρών περήφανων,
που δώσαν τη ζωή τους
και κει στου φεγγαριού το φως
και τη σιωπή της νύχτας
το κύμα φέρνει στην ακτή
ψίθυρους της ψυχής τους.
μέσα στο πέλαγος,
νησίδες μεθυσμένες,
στου ήλιου το φως πνιγμένες,
πιόνια χρυσά
σ’ ανίερο παιχνίδι.Γριάς μητέρας τα παιδιά,
στέκουν παρατημένα,
λουλούδια κίτρινα στολίζουν
το πέτρινο κορμί τους
και μια στριγγή φωνή μεταλλική
το μπλε του ουρανού τους
σκίζει και το ταράζει.Με αίμα και δάκρυα ποτίστηκαν
ανδρών περήφανων,
που δώσαν τη ζωή τους
και κει στου φεγγαριού το φως
και τη σιωπή της νύχτας
το κύμα φέρνει στην ακτή
ψίθυρους της ψυχής τους.
Και να που επάνω στέκονται
κύριοι ευτραφείς μοδάτοι,
με δάκρυα σε μάτια γυάλινα,
απάνθρωπα γελοίοι,
να παίρνουν πόζες ατσαλάκωτοι,
λογύδρια να βγάζουν
για το δελτίο των εννιά.
Κι όταν οι παχυλόμισθοι σωτήρες φύγουν,
οι βράχοι ορθώνονται ξανά
και προσκλητήριο καλούν
για εκείνους που βυθίστηκαν
στα γαλανά νερά τους,
έχοντας την πατρίδα
σφραγίδα στην καρδιά τους.
_
γράφει ο Τάσος Κυρτάσογλου
0 Σχόλια