Γιώργος Αναστασόπουλος | Δύο ποιήματα

12.02.2018

[Πανσέληνος στο Σμόλικα]

Στριφογυρίζω με δυσκολία αναζητώντας μια θέση βολική.
Ρίζες και πέτρες τρυπούν την πλάτη και τα πλευρά.
Μια ανόσια έλξη ταλαιπωρεί το νου,
θέτοντας ανούσια διλήμματα.
Παρουσίες και απουσίες σε μια στιγμή γίνονται ένα.
Νομίζω ότι ξημέρωσε και κάνω να σηκωθώ.
Κάνω λάθος! Το φως δεν είναι της αυγής,
τούτη η νύχτα είναι εξόχως φωτεινή.
Το φεγγάρι πυρπολεί τη λίμνη και φλέγεται,
θαρρώ πως οι δράκοι της, της βάλανε φωτιές.
Άλογα κατέβηκαν από τα αστέρια,
χωρίς διάθεση να καλπάσουν,
λίγο νερό μαζί με φωτιά απλά να ρίξουν στο στόμα τους,
δε θα γυρίσουν πίσω στα άστρα,
κατέβασαν τον ουρανό και γένηκε χαλί στα πόδια μας.
Ποδοπατήσαμε τα άστρα, το φεγγάρι δεν το πλησιάσαμε.
Πήγε να μας κάψει και το συμπονέσαμε.

Αστέρια, φεγγάρι, φωτιά, νερό, λίμνη, δράκοι.
Δύο πράσινα στίγματα μείναν να με κοιτάνε,
Τα πεύκα σειόνται, και ο άνεμος σφυρίζει στις χαράδρες.
Κυνηγώντας το μάταιο σε ένα απαγορευμένο χορό.
Περιμένω τούτη τη νύχτα να τελειώσει.
Ο στόχος μου θα πάψει να είναι πια σκιά.
Είναι Ιούλιος, ο μήνας μου ο αγαπημένος…
Κι έχει τόσο κρύο αυτό το βράδυ,
οι φωτιές δε ζεσταίνουν, φούντωσαν,
και φτύνουν ένα αλλόκοτο ψύχος κατά πάνω μας.
Μόνος τρόπος να φυλαχτούμε είναι να περιμένουμε.
Την αυγή που θα κρύψει αυτό το φεγγάρι,
που με την ομορφιά του, τη γοητεία του,
απειλεί να καταστρέψει τα πάντα.


[Τα ανδρείκελα]

Έμαθα να ζω με τη φαντασία μου,

να αντιμετωπίζω τα πάντα σκαρώνοντας σενάρια

και οι πιο δύσκολες στιγμές φεύγουν εύκολα,

αν τις θεωρήσεις διαφορετικές στο μυαλό σου.

Απόκτησα με τον καιρό παράξενες συνήθειες.

Πάντα μου άρεσε να αφήνω ρούχα στις καρέκλες.

Πλέον το κάνω με συνείδηση.

Στήνω τις καρέκλες με τα ρούχα μου

κι έτσι θαρρώ πως έχω παρέα.

Ώρες ολόκληρες μιλάμε με τα ανδρείκελα,

γελάμε, διαφωνούμε, διαβάζουμε και πίνουμε κρασί.

Άλλοτε πάλι μένουμε βουβοί και κοιτιόμαστε,

σα να τέλειωσαν τα λόγια και σωπάσαμε

Έχω παρέα πια στο σπίτι και το φωτίζω τις νύχτες,

κάθομαι όρθιος ανάμεσα στους καθιστούς μου φίλους.

Κάθε πρωί θέλω να τους διώξω,

να μαζέψω τα ρούχα σε κρεμάστρες και συρτάρια

μα κάθε βράδυ τους έχω ανάγκη.

Τρομάζω μη με αφήσουν και μείνω πάλι μόνος.

Φοβάμαι μήπως πάψω να έχω νέα να τους πω,

μήπως κι αυτοί πάψουν να μου έχουν εμπιστοσύνη.

Γιορτάζουμε μαζί με τα ανδρείκελα κάθε βράδυ,

αποχαιρετιόμαστε λες κι ήταν αυτό το τελευταίο.

 


Ο Γιώργος Αναστασόπουλος γεννήθηκε το 1985 στην Καστοριά. Ζει και εργάζεται ως κτηνίατρος στη Θεσσαλονίκη. Εραστής τη τέχνης της γραφής: ποίησης και πεζογραφίας. Οι ποιητικές συλλογές και το υπόλοιπο συγγραφικό του έργο παραμένει ανέκδοτο και δημοσιοποιείται σταδιακά στο διαδίκτυο.   https://paratypo.wordpress.com/

 

αναδημοσίευση από το Μονόκλ

 

Ακολουθήστε μας

Η Ήττα

Η Ήττα

Και τελικά πες μου. Γιατί να πετάξω; Ποιος ο λόγος τα σύννεφα να φτάσω; Έκανα το πρώτο βήμα και τόλμησα, έκανα το πρώτο άλμα με τόσες προσδοκίες. Τόσα σενάρια πιθανά, τόσες ελπίδες επιθυμητές. Αλλά, ξέχασα ότι η ζωή δεν είναι ποτάμι που κυλάει όπως επιθυμώ. Έκανα την...

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου