Γιώργος Αναστασόπουλος | Δύο ποιήματα

12.02.2018

[Πανσέληνος στο Σμόλικα]

Στριφογυρίζω με δυσκολία αναζητώντας μια θέση βολική.
Ρίζες και πέτρες τρυπούν την πλάτη και τα πλευρά.
Μια ανόσια έλξη ταλαιπωρεί το νου,
θέτοντας ανούσια διλήμματα.
Παρουσίες και απουσίες σε μια στιγμή γίνονται ένα.
Νομίζω ότι ξημέρωσε και κάνω να σηκωθώ.
Κάνω λάθος! Το φως δεν είναι της αυγής,
τούτη η νύχτα είναι εξόχως φωτεινή.
Το φεγγάρι πυρπολεί τη λίμνη και φλέγεται,
θαρρώ πως οι δράκοι της, της βάλανε φωτιές.
Άλογα κατέβηκαν από τα αστέρια,
χωρίς διάθεση να καλπάσουν,
λίγο νερό μαζί με φωτιά απλά να ρίξουν στο στόμα τους,
δε θα γυρίσουν πίσω στα άστρα,
κατέβασαν τον ουρανό και γένηκε χαλί στα πόδια μας.
Ποδοπατήσαμε τα άστρα, το φεγγάρι δεν το πλησιάσαμε.
Πήγε να μας κάψει και το συμπονέσαμε.

Αστέρια, φεγγάρι, φωτιά, νερό, λίμνη, δράκοι.
Δύο πράσινα στίγματα μείναν να με κοιτάνε,
Τα πεύκα σειόνται, και ο άνεμος σφυρίζει στις χαράδρες.
Κυνηγώντας το μάταιο σε ένα απαγορευμένο χορό.
Περιμένω τούτη τη νύχτα να τελειώσει.
Ο στόχος μου θα πάψει να είναι πια σκιά.
Είναι Ιούλιος, ο μήνας μου ο αγαπημένος…
Κι έχει τόσο κρύο αυτό το βράδυ,
οι φωτιές δε ζεσταίνουν, φούντωσαν,
και φτύνουν ένα αλλόκοτο ψύχος κατά πάνω μας.
Μόνος τρόπος να φυλαχτούμε είναι να περιμένουμε.
Την αυγή που θα κρύψει αυτό το φεγγάρι,
που με την ομορφιά του, τη γοητεία του,
απειλεί να καταστρέψει τα πάντα.


[Τα ανδρείκελα]

Έμαθα να ζω με τη φαντασία μου,

να αντιμετωπίζω τα πάντα σκαρώνοντας σενάρια

και οι πιο δύσκολες στιγμές φεύγουν εύκολα,

αν τις θεωρήσεις διαφορετικές στο μυαλό σου.

Απόκτησα με τον καιρό παράξενες συνήθειες.

Πάντα μου άρεσε να αφήνω ρούχα στις καρέκλες.

Πλέον το κάνω με συνείδηση.

Στήνω τις καρέκλες με τα ρούχα μου

κι έτσι θαρρώ πως έχω παρέα.

Ώρες ολόκληρες μιλάμε με τα ανδρείκελα,

γελάμε, διαφωνούμε, διαβάζουμε και πίνουμε κρασί.

Άλλοτε πάλι μένουμε βουβοί και κοιτιόμαστε,

σα να τέλειωσαν τα λόγια και σωπάσαμε

Έχω παρέα πια στο σπίτι και το φωτίζω τις νύχτες,

κάθομαι όρθιος ανάμεσα στους καθιστούς μου φίλους.

Κάθε πρωί θέλω να τους διώξω,

να μαζέψω τα ρούχα σε κρεμάστρες και συρτάρια

μα κάθε βράδυ τους έχω ανάγκη.

Τρομάζω μη με αφήσουν και μείνω πάλι μόνος.

Φοβάμαι μήπως πάψω να έχω νέα να τους πω,

μήπως κι αυτοί πάψουν να μου έχουν εμπιστοσύνη.

Γιορτάζουμε μαζί με τα ανδρείκελα κάθε βράδυ,

αποχαιρετιόμαστε λες κι ήταν αυτό το τελευταίο.

 


Ο Γιώργος Αναστασόπουλος γεννήθηκε το 1985 στην Καστοριά. Ζει και εργάζεται ως κτηνίατρος στη Θεσσαλονίκη. Εραστής τη τέχνης της γραφής: ποίησης και πεζογραφίας. Οι ποιητικές συλλογές και το υπόλοιπο συγγραφικό του έργο παραμένει ανέκδοτο και δημοσιοποιείται σταδιακά στο διαδίκτυο.   https://paratypo.wordpress.com/

 

αναδημοσίευση από το Μονόκλ

 

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

φαντάσου

φαντάσου

στον John Lennon    φαντάσου  γαλάζιο σύννεφο στου ορίζοντα τη ράχη  στάλες αγάπης να ραντίζουν τις καρδιές μας  της λήθης άγγιγμα να γίνεται το δάκρυ  κραυγές που ενώθηκαν σε μία οι πληγές μας   φαντάσου  πρασινοκίτρινο χειμέριο λουλούδι  ευωδιάζει μέσ’ στα...

Διαβάστε κι αυτά

φαντάσου

φαντάσου

στον John Lennon    φαντάσου  γαλάζιο σύννεφο στου ορίζοντα τη ράχη  στάλες αγάπης να ραντίζουν τις καρδιές μας  της λήθης άγγιγμα να γίνεται το δάκρυ  κραυγές που ενώθηκαν σε μία οι πληγές μας   φαντάσου  πρασινοκίτρινο χειμέριο λουλούδι  ευωδιάζει μέσ’ στα...

Σ’ αγαπώ σαν το αλάτι

Σ’ αγαπώ σαν το αλάτι

Σ' αγαπώ σαν το αλάτι και σαν την άσπρη ζάχαρη πως την πίκρα μου να κρύψω στη ζωή την άχαρη Να 'σαι το ξινό λεμόνι το γλυκό αμύγδαλο να 'σαι το νερό στην βρύση το κρασί στο δίλαβο Να 'σαι ο γλυκός καφές μου φρούτο στο καλάθι μου να δροσίζεις τις βραδιές μου σαν μετρώ...

Αρμονία και ολοκλήρωση

Αρμονία και ολοκλήρωση

Της ψυχής μου το άδειο κατώφλι είναι γεμάτο από το βλέμμα της απουσίας σου. Οι θύμησες, ρεμβασμός και θεία λειτουργία, ρυθμικός χορός και θυσία στης μνήμης το βωμό και η νοσταλγία κρυφή σπονδή στο χρόνο να έχουν και πάλι τα όνειρα αρχή και χρώμα. Της ψυχής σου τ’...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου