Η πτώση

28.02.2020

Είμαστε ξεχωριστοί…

Όμως, όλα μέσα μας πονάνε.

Νιώθεις την ενέργεια να σε

Κατακλύζει.

Τα δάκρυα σε ξεγελάνε, είναι πιο πυκνά.

 

Σαν σύννεφο που φέρνει μεγάλη

Βροχή,

Σαν ομίχλη που καλύπτει τον

Ορίζοντα.

Είμαστε ξεχωριστοί, μα στο βάθος

πάντα υποφέρουμε νοερά.

 

Μια μαγεία που πλανάται στον αιθέρα,

Άστρα που θολώνουν τα μάτια μου.

Σαν όνειρο που βγήκε από του

Παραδείσου την πόρτα,

Προσγειώνοντας κατευθείαν το

Σώμα στα άδυτα της αβύσσου.

 

Είμαστε ξεχωριστοί, σαν ξόρκι που

Ξυπνά όλη την ομορφιά της πλάσης.

Σαν το χάραμα, που ο ήλιος απλώνει τις

Ακτίνες του πάνω στα άγουρα χείλη

Του κοιμισμένου ουρανού.

Είμαστε ξεχωριστοί σαν ρόδο στην άνοδό

Του.

Μα πάντα υπάρχει μια μικρή σχισμή.

 

Που διαλύει την ύπαρξη της μοναδικής

Φαντασίωσης.

Εκεί που ο ήλιος δύει και όλα βυθίζονται στο

Σκοτάδι.

Εκεί που το ρόδο βρίσκεται στην

Πτώση και μαραίνεται.

 

Είμαστε ξεχωριστοί, μια αντανάκλαση

Του φωτός κάπου μέσα στο σύμπαν.

Η κάθοδος της ψυχής όμως, είναι αναπόφευκτη.

 

Είμαστε ξεχωριστοί, μα όλα μέσα μας

Σπαράζουν και μαραίνονται.

 

_

γράφει η Χριστίνα Γεωργάκη

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Οι μαυροφορεμένες γυναίκες είχαν μιαν αύρα αλησμόνητης παιδίσκης (Τα βλήτα ανθούσαν στο άγουρο τριαντάφυλλο) Κι ήταν τα παιδιά που τραγουδούσαν και μας χαρίζαν μια γλυκιά παρερμηνεία του ολεθρίου. Ο σπόρος χάθηκε στο χυλό της μοίρας, η μοίρα μαράθηκε στην ορμή της...

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

Ονειρικό

Ονειρικό

Ο ουρανός μαζεύει τις πληγές του κόσμου  το φεγγάρι αφουγκράζεται τα όνειρα των ανθρώπων  ο ήλιος ζεσταίνει τα δάκρυα και τα κάνει αστέρια  να λάμπουν στο μαντήλι του.  Το κόκκινο ποτάμι γαλήνεψε στις εκβολές του παραδείσου η ανώφελη κόλαση πάγωσε στα φτερά των...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Φώτης Τρυφωνόπουλος

    Υπέροχο!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου