Είμαστε ξεχωριστοί…

Όμως, όλα μέσα μας πονάνε.

Νιώθεις την ενέργεια να σε

Κατακλύζει.

Τα δάκρυα σε ξεγελάνε, είναι πιο πυκνά.

 

Σαν σύννεφο που φέρνει μεγάλη

Βροχή,

Σαν ομίχλη που καλύπτει τον

Ορίζοντα.

Είμαστε ξεχωριστοί, μα στο βάθος

πάντα υποφέρουμε νοερά.

 

Μια μαγεία που πλανάται στον αιθέρα,

Άστρα που θολώνουν τα μάτια μου.

Σαν όνειρο που βγήκε από του

Παραδείσου την πόρτα,

Προσγειώνοντας κατευθείαν το

Σώμα στα άδυτα της αβύσσου.

 

Είμαστε ξεχωριστοί, σαν ξόρκι που

Ξυπνά όλη την ομορφιά της πλάσης.

Σαν το χάραμα, που ο ήλιος απλώνει τις

Ακτίνες του πάνω στα άγουρα χείλη

Του κοιμισμένου ουρανού.

Είμαστε ξεχωριστοί σαν ρόδο στην άνοδό

Του.

Μα πάντα υπάρχει μια μικρή σχισμή.

 

Που διαλύει την ύπαρξη της μοναδικής

Φαντασίωσης.

Εκεί που ο ήλιος δύει και όλα βυθίζονται στο

Σκοτάδι.

Εκεί που το ρόδο βρίσκεται στην

Πτώση και μαραίνεται.

 

Είμαστε ξεχωριστοί, μια αντανάκλαση

Του φωτός κάπου μέσα στο σύμπαν.

Η κάθοδος της ψυχής όμως, είναι αναπόφευκτη.

 

Είμαστε ξεχωριστοί, μα όλα μέσα μας

Σπαράζουν και μαραίνονται.

 

_

γράφει η Χριστίνα Γεωργάκη