Λήθη και Λίνκολν, του George Saunders

13.11.2017

Το πρώτο μυθιστόρημα του κορυφαίου Αμερικανού διηγηματογράφου και βραβευμένου με το Booker 2017, θα μπορούσε να θεωρηθεί και να καταταχθεί ως ένα από τα κλασικά έργα των αμερικανικών γραμμάτων. Βαθιά ποιητικό και λυρικό, ανθρώπινο. Ήσυχο φαινομενικά βιβλίο που, από τις πρώτες του κιόλας σελίδες εγκαθίσταται στην ψυχή του αναγνώστη κι εκεί, στα τρίσβαθα, μια μικρή φλόγα ανάβει για να εξελιχθεί σε πυρκαγιά…

Φεβρουάριος του 1862. Ενώ α αμερικανικός εμφύλιος μαίνεται, ο πρόεδρος Αβραάμ Λίνκολν θρηνεί την απώλεια του εντεκάχρονου γιού του Γουίλι. Η ‘μετάβαση’ του παιδιού στην άλλη όχθη, στον λάκκο του ‘μπάρντο’ – ένα μεταβατικό στάδιο μεταξύ ζωής και αναγέννησης σύμφωνα με τη βουδιστική παράδοση- γίνεται με φωνές από ανθρώπους-φαντάσματα που ‘ξυπνάνε’ και περιμένουν τη νέα άφιξη. Άνθρωποι που έζησαν την εποχή, υπήρξαν γνώριμοι του Λίνκολν, νεκροί πια, με φωνές που υψώνονται και αφηγούνται ιστορίες προσωπικές ή ξετυλίγουν κουβάρια από μνήμες. Συμπαραστέκονται στον Λίνκολν που θρηνεί το παιδί του γερμένος στην παγωμένη ταφόπλακα.
Οι αφηγήσεις των φαντασμάτων δημιουργούν μια ανασκόπηση της εποχής και στέκονται ως αφορμή για να ξυπνήσουν νέα και παλιά πάθη. Κι είναι αυτές οι αφηγήσεις, αυτές οι φωνές που κάνουν πιο ανάλαφρο ένα -κατά τα άλλα- ‘βαρύ’ θέμα όπως αυτό της απώλειας.
Ο George Saunders, με ευφυή τρόπο, κρατάει τη ζυγαριά μεταξύ κομεντί και δράματος. Άλλωστε ξεκίνησε να γράφει το βιβλίο αυτό σε θεατρική μορφή κι αυτό είναι ξεκάθαρο στη φόρμα αυτού του έξοχου μυθιστορήματος με αφηγήσεις που εναλλάσσονται μεταξύ φωτός και σκοταδιού.
Μια πολυφωνική ιστορία που σπινθηρίζει, με μια γραφή εύστοχη που, ως ένα σημείο, συνδέει το προσωπικό δράμα του προέδρου Λίνκολν με τις ιστορίες ανθρώπων απλών που πέρασαν στην αιωνιότητα αλλά οι φωνές τους ανεβαίνουν πάνω απ’ το χώμα. Για να μιλήσουν. Για να μη βυθιστούν στη Λήθη…

_

γράφει ο Γιάννης Δρούγος

 

Ακολουθήστε μας

Διαβάζοντας το νέο βιβλίο της Ειρήνης Δερμιτζάκη, “Γεννημένος Λούζερ”

Διαβάζοντας το νέο βιβλίο της Ειρήνης Δερμιτζάκη, “Γεννημένος Λούζερ”

Βρισκόμαστε στο Σκορποχώρι ένα φανταστικό χωριό της Κρήτης, γενέτειρα της συγγραφέως Ειρήνης Δερμιτζάκη που από την αρχή του βιβλίου μας διαβεβαιώνει πως οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική. Στο Σκορποχώρι μεγαλώνει ένας… λούζερ, ο...

Τα «κινητά» χρονογραφήματα της Αρχοντούλας Διαβάτη

Τα «κινητά» χρονογραφήματα της Αρχοντούλας Διαβάτη

Το χρονογράφημα αποτελεί ένα ιδιαίτερο είδος κειμένου. Μεταξύ λογοτεχνίας και δημοσιογραφίας με επικέντρωση στο επίκαιρο συμβάν προσπαθεί να αναγάγει το εφήμερο ή την είδηση σε διαχρονικό, να γεννήσει στοχασμούς μέσα από μία γλώσσα απλή, αφήνοντας τον...

«σε τούτη τη χώρα» του Πασχάλη Χριστοδουλίδη

«σε τούτη τη χώρα» του Πασχάλη Χριστοδουλίδη

Η νέα ποιητική συλλογή του Πασχάλη Χριστοδουλίδη, «σε τούτη τη χώρα» (σμίλη, 2018), διακρίνεται για την πειραματική χρήση της γλώσσας. Άλλοτε με έναν λόγο αντιποιητικό και άλλοτε γεμάτο ιδιωματισμούς (ο Αχιλλέας προς τη Θέτιδα) ή παρηχήσεις (τι τρων οι...

Η αισιόδοξη οπτική του Άγγελου Μητσόπουλου

Η αισιόδοξη οπτική του Άγγελου Μητσόπουλου

Είναι η ποίηση απαισιόδοξη ή οι ποιητές; Στερεοτυπικά σχεδόν όλοι μας τείνουμε να διαπιστώσουμε το μελαγχολικό κλίμα της σύγχρονης ποίησης. Κι όμως οι συλλογές δεν τα ποιήματα που ανακλούν μία αισιόδοξη οπτική δεν είναι λίγες. Καθώς η ποίηση ως τέχνη στόχο...

Η ποίηση της Φρεγγίδου ως αισθητικό γεγονός

Η ποίηση της Φρεγγίδου ως αισθητικό γεγονός

Οι Ρώσοι Φορμαλιστές αναζητώντας τη λογοτεχνικότητα εισήγαγαν την ανοικείωση ως τέχνασμα. Όσο μεγαλύτερος ο χρόνος πρόσληψης ενός έργου τόσο τούτο δικαιώνεται, κατά τον Shklovsky. Ο ίδιος, άλλωστε, έβλεπε την ποίηση ως οργανωμένη βία εναντίον της πρακτικής...

Διαβάστε κι αυτά

Η ποίηση της Φρεγγίδου ως αισθητικό γεγονός

Η ποίηση της Φρεγγίδου ως αισθητικό γεγονός

Οι Ρώσοι Φορμαλιστές αναζητώντας τη λογοτεχνικότητα εισήγαγαν την ανοικείωση ως τέχνασμα. Όσο μεγαλύτερος ο χρόνος πρόσληψης ενός έργου τόσο τούτο δικαιώνεται, κατά τον Shklovsky. Ο ίδιος, άλλωστε, έβλεπε την ποίηση ως οργανωμένη βία εναντίον της πρακτικής...

η συγκινησιακή χρήση της γλώσσας ως διακριτό στοιχείο της ποίησης

η συγκινησιακή χρήση της γλώσσας ως διακριτό στοιχείο της ποίησης

Ο I. A. Richards διέκρινε την παραδοσιακή αισθητική από τις καντιανές ιδεαλιστικές καταβολές της και της έδωσε μία επιστημονική διάσταση συνδέοντάς την με την πειραματική ψυχολογία. Στην πραγματικότητα ο μελετητής διέκρινε την αισθητική αξία ως διακριτό...

Εθελούσια γλωσσική αυστηρότητα σε χαϊκού

Εθελούσια γλωσσική αυστηρότητα σε χαϊκού

Από καιρό έχει παρατηρηθεί μία σχετικά αυξητική τάση στα χαϊκού τα τελευταία χρόνια. Η αναγέννηση της δημιουργικής αυτής επιθυμίας πιθανολογούμε πως συνδέεται με μία διάθεση πειραματισμού που έλκει πολλούς ποιητές. Ταυτόχρονα για κάποιους φαντάζει ως μία...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου