Ντίνα Παγιάση-Κατσούρη

Δημοσίευση: 11.03.2018

Ετικέτες

Κατηγορία

Προς αναγνώστη (3)

 

Και δημαγωγούς θα μας πουν

και πεζολόγους θα μας πουν

κι ότι χαλάμε την πιάτσα θα μας πουν

οι επαΐοντες.

Εσύ, όμως θα ξέρεις.

Εσύ, όμως, θα πρέπει να ξέρεις.

Πως πίσω από τις μονότονες καθημερινές λέξεις

πίσω από τις λέξεις που καταδυναστεύουν τώρα τη ζωή μας

πίσω από τη ζωή μας που είναι διαποτισμένη τώρα

με την κατοχή

με την προσφυγιά

με δυο δεκάχρονα μάτια

και μια φωτογραφία του αγνοούμενου πατέρα,

κρύβονται

το γεωγραφικό πλάτος και το μήκος

αυτού του νησιού,

κρύβονται

το χτες και το αύριο

της συνείδησης και της μνήμης μας,

κρύβονται

ο σφυγμός και τα δάκρυα

ενός κόσμου διαχρονικού,

κρύβονται

η αρχή ή το τέλος μιας πολιτείας

που μπορεί να τη λένε

Αμμόχωστο, Κερύνεια ή Λάπηθο,

που μπορεί να τη λένε

Κυθραία, Μόρφου ή Καραβά,

που μπορεί να τη λένε

Σόλους, Σαλαμίνα ή Μπέλλα-Παΐς

 

 

Η Ντίνα Παγιάση-Κατσούρη  ̶  γνωστή για το ποιητικό και συγγραφικό έργο της ̶  γεννήθηκε στην Αμμόχωστο το 1941. Σπούδασε δημοσιογραφία και δημόσιες σχέσεις στην Αθήνα και εργάστηκε στο Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου ως λειτουργός πολιτιστικών και νεανικών προγραμμάτων. Έχει εκδώσει εννέα ποιητικές συλλογές και μια συλλογή διηγημάτων. Ο λόγος της έχει αμεσότητα, ευκρίνεια και δύναμη και εκδηλώνει ενδιαφέρον  προς τον συνάνθρωπο. Τα θέματά της είναι κυπροκεντρικά και διεθνιστικά. Ασχολήθηκε επίσης με τη μετάφραση. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί σε πολλές ξένες γλώσσες. Πήρε το Κρατικό Βραβείο Ποίησης του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου για τις συλλογές της «Υπομνήματα» το 1978 και «Αντιθέσεις» το 1987. Το 2013 της απονεμήθηκε από την Ένωση Λογοτεχνών Κύπρου το Λογοτεχνικό Βραβείο «Γ.Φ. Πιερίδης» για τη συνολική προσφορά της στην Κυπριακή Λογοτεχνία καθώς και το  Βραβείο του Πανεπιστημίου Κύπρου για την προσφορά της στην Κοινωνία και τον Πολιτισμό. Το 2014 πήρε το Βραβείο Madame Figaro Γυναίκες της Χρονιάς (2013) στην κατηγορία Εικαστικός/Δημιουργός. Από το 2001 μέχρι σήμερα είναι αρχισυντάκτρια του περιοδικού Λόγου, Τέχνης και Προβληματισμού ΑΝΕΥ.

 

Ακολουθήστε μας

Γη κλεμμένη

Γη κλεμμένη

Τρόμαξα από το χρώμα που ανεμίζει! Είδωλα, παντού καρφωμένα, να γονατίσει ποιος; Η μαυροφορούσα, στάζει ακόμα αίμα… Παραμορφωμένοι οι δρόμοι από σύμβολα ξένα, κι εγώ παράνομος διαβάτης στην λεηλατημένη γη μου.     Ο ουρανός, γαλάζιος, ακόμα! και η θάλασσα,...

Πικρή μνήμη

Πικρή μνήμη

Πικρό είναι το τραγούδι μου, μα πιο πικρή η μνήμη που μια αυλαία σφράγισε ολόκληρη εποχή για μια φωτιά που άλωσε ηλιοθρεμμένα σπίτια κι έγινε η ανάμνηση θλίψη κι απαντοχή, που τρέχει πίσω και τρυπά τα βέβηλά τους τείχη να κοινωνήσει, όσο μπορεί, την άκρα αρμονία μες...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Πικρή μνήμη

Πικρή μνήμη

Πικρό είναι το τραγούδι μου, μα πιο πικρή η μνήμη που μια αυλαία σφράγισε ολόκληρη εποχή για μια φωτιά που άλωσε ηλιοθρεμμένα σπίτια κι έγινε η ανάμνηση θλίψη κι απαντοχή, που τρέχει πίσω και τρυπά τα βέβηλά τους τείχη να κοινωνήσει, όσο μπορεί, την άκρα αρμονία μες...

Ο νους

Ο νους

Μια χαραμάδα φτάνει, φως κι ας μην έχει, καινούργιους κόσμους για να κτίσει χωρίς την σάρκα να υπολογίζει   Ο δύσμοιρος, σαν μια νέα πραγματικότητα τους πιστεύει. Αρνείται, πως είναι της φαντασίας κύημα, υλικό, που χάνεται σαν σύννεφο στον αέρα. Κτίζει και χαλά,...

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου, ο άνθρωπος  κι είναι το τέρας αόρατο κι αόρατα στριφογυρίζει. Σείεται  ανασηκώνεται, με μιας, πολλούς μαζί αρπάζει    Στην ουρά γίνεται χαμός  λες κι ο άνθρωπος αιώνια θα ζήσει  Κτίζει μέγαρα, κάστρα και επαύλεις  Καίει δέντρα, ξεριζώνει...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου