Πίτσα Γαλάζη

28.02.2018

Αμμόχωση χχ

 

Άνεμοι παίρνουν κι άνεμοι φέρνουν

διαμελίζουν μέσα στη νύχτα τα σώματα

παίρνουν τα θαύματα φέρνουν τα πράματα

παίρνουν γυαλιά φέρνουν καρφιά

«Μουσκοκάρφι και κανέλα

να σου φτιάξω μια κοπέλα»

Κι ούτε κοπέλα ούτε ζυμάρι να φτιάξουμε

μόνο ο καημός που πασπαλίζεται σουσάμι

και τα καρφιά που μυρίζουνε σταύρωμα

Κι απ’ τα μυριστικά του νερού για το λούσιμο

πικρή πικρότατη δάφνη το Σάββατο

Βαζανάτο μερσίνι και το βασιλικό το πήρε το κακό

και ξεράθηκε

Το χεράκι της μάνας μου ασπριδερό

με το φαγωμένο δαχτυλίδι να φέγγει

αντίτιμο κι ομοίωμα του αρραβώνα της πατρίδας

σφραγίζει τη μοίρα και βαραίνει τη γέννηση

Βαφτίζει στον ουράνιο ποταμό

Φυσάει λίβας και σταυρώνει με το τάσι

«Ιησούς Χριστός νικά

κι όλα τα κακά σκορπά»

και δεν νικάμε μόνο σκορπάμε σαν τα λαγόπουλα

Μη με φιλάς δεν έχω αλεξιφάρμακο.

Μη με φιλάς δεν έχω πού να πολεμήσω

όπως όταν με σταύρωνες στην πόρτα

και ρωτούσες για τους γιους

τώρα δεν έχω ούτε σπίτι να γυρίσω

Γυρίζει προς τα πίσω ο ποταμός

κι ο ουρανός δεν βρέχει ένα θάμα

Κάθεται στο κατώφλι τον αέρα οσμίζεται

Πορτοκαλιά μού μύρισε θα πάμε στο Βαρώσι

και θα σου πάρω μάνα μου μαντήλι με το κρόσσι

ο γεροκάμηλος να ’ναι καλά

για να μας πάει στο πανηγύρι της ελιάς

Κι ο γεροκάμηλος ο ύπνος μου με τ’ άσθμα του

άλλοτε πάει κι άλλοτε ξεγελώντας προσπερνά

Τα χέρια της μυρίζουν πικρολέμονο

τα μάτια της ξεχείλισαν γυαλό

Έφερα απ’ το πανηγύρι το λαγήνι

γεμάτο με τ’ αμίλητο νερό

κι ο γεροκάμηλος δεν παίρνει μπρος

Έτσι αμίλητος κι ο καημός κι η ρίζα μου

να μη χαθεί η γητειά

Άνεμοι μπαινοβγαίνουμε στα σώματα

κι εμείς έξω απ’ το ποίημα

ούτε μιλιά

 

Η Πίτσα Γαλάζη  ̶ από τις σημαντικότερες ποιητικές παρουσίες στην Κύπρο ̶  γεννήθηκε στην Λεμεσό το 1940. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία στο Πάντειον Πανεπιστήμιο Αθηνών. Η ποίησή της χαρακτηρίζεται από το ιδιαίτερο προσωπικό ύφος της, ενώ νοηματικά υπερασπίζεται την ελληνική, εθνική μας ταυτότητα. Εμφαvίστηκε στα γράμματα από μαθήτρια με σκόρπιες δημoσιεύσεις στίχωv της σε εφημερίδες και περιoδικά ενώ ταυτόχρονα συμμετείχε στον Απελευθερωτικό Αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-1959. Εργάστηκε στο Ρ.Ι.Κ. σε προγράμματα πολιτιστικού περιεχομένου και συνεργάστηκε με πολλές εφημερίδες και περιοδικά σε διάφορα φιλολογικά και λογοτεχνικά θέματα. Πολυγραφότατη και πολυβραβευμένη. Το 1999 τιμήθηκε με το Βραβείο Ποίησης Λάμπρου Πορφύρα της Ακαδημίας Αθηνών. Τιμήθηκε επίσης δύο φορές με το Α’ Κρατικό Βραβείο Ποίησης της Κύπρου.

 

Ακολουθήστε μας

Ο χρόνος κι ο καιρός

Ο χρόνος κι ο καιρός

Πέρασε τώρα ο καιρός να μην φοβάσαι κι αυτό το μούδιασμα  του πόνου που θυμάσαι μια ζάλη είναι, π’ αντιστέκεται στην σκέψη   Πέρασε τώρα ο καιρός να μην γκρινιάξεις τον εαυτό σου ερειπωμένο να κοιτάξεις αν χρειαστεί, δωσ’ του μια ανάμνηση να παίξει   Γιατί...

Acqua

Acqua

Η θάλασσα σκοπός γι’ αυτούς που δεν φοβούνται Ν’ αγγίξουν τον βυθό κι ας μην ξαναγυρίσουν Στην έρημη ακτή τα πάντα λησμονιούνται  Ο βράχος πάπλωμα σκληρό Η άμμος το σεντόνι  Αέρας που σφυρά στ’ αυτιά Τις σκέψεις σου σαρώνει  Οι γλάροι που πετούν ψηλά Τα κύματα κοιτάνε...

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Στο στέρφο αμπέλι φύσηξε κρύος ο βοριάς, την ώρα του φωτός της τελευταίας αχτίδας. Ματιά υγρή, από ταξίδι, θαρρώ, πως έρχεται μακρύ,  ξανθή˙ στο χρώμα της σταφίδας.   Ο ξένος ψάχνει για μια γη, στάση να κάνει… λίγη θαλπωρή…  Της ιστορίας το κουβάρι του σα...

Monty

Monty

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου