Ποιήματα

22.09.2018

Εμένα τα τραγούδια μου δεν είναι μόνο για κείνον
είναι και για ό,τι τον ζυγώνει και μεθά,
για τα πουλιά που μέσα απ’ τις ολέθριες τούφες του
δεν στρίψαν το κορμί για να ξεφύγουν,
για τις φωτιές που δέντρο δέντρο έρχονται
στις πυρκαγιές των λαγονιών του να σβηστούν,
για τους γκρεμούς που τις θεμέλιες πέτρες τους αφήσαν να κυλήσουν
για να μην λείψει η περηφάνια από τη δρασκελιά του,
και για τη φύση, εν τέλει, όλη
που να την περιγράψω πώς λιγώνεται σαν τον γυμνώνει, δεν προφταίνω
γιατί είναι η ζωή σαν μια στιγμούλα λιγοστή,
μα και για μένα – πώς με ξέχασα; –
που στην ιδέα του φιλιού του έχω σαλέψει
και βλέπω θύελλας δύναμη τον άνθρωπο
κι ακούω μάχης κρότο τη φωνή του.

Και γύρω γύρω όπως πετώ με των εκτάσεων τη δίψα
δεν βλέπω ούτε τα πουλιά, τους καύσωνες, ή τη φύση,
ούτε κι εμένα που τα πόδια μου
τους αχανείς δρόμους με καλπασμούς έχουν κλείσει,
μόνο την ώρα βλέπω να ‘ρχεται
των σκιών και των ακτίνων
που σαν την χλωμή ποιήτρια πρέπει κι εγώ να πω
εμένα τα τραγούδια μου είναι μόνο για κείνον.

 

*

Τι να σε κάνω, εδώ, δεν θα ΄ξερα
πτυχωμένο πρόσωπο ευγενούς γέρου
ξαγρυπνισμένα μάτια από το διάβασμα παραπόνων
-“δεν μας πληρώσατε κι εμάς
δεν μας δαγκώσατε πιο βαθειά”, –
καλύτερα εκεί να είσαι, που δεν φαίνονται
πόσες οι πιθανότητες της γης
όταν κάτω σου λικνίζεται, ν’ ανθίσει,
και πόσοι, πάνω σου, οι γλόμποι
που όταν υψώνεις τη φωνή λιποψυχούν,
και πιο πλατιά ακόμα ανοίγουνε απ’ τη ντροπή τους τα σταφύλια
σε πίνουνε, σε τρώνε, σε ξερνούν
κι από κοντά όταν σε βλέπουν
λιώνουν.

Δεν τέλειωσε ακόμα το κέντημα αυτό που σου τρυπάω
ποτέ δεν ήμουν στη βελόνα ικανή.

*

Πολλές προσπάθειες μαζευτήκαν ποιημάτων
όχι δύο ούτε τρεις
συλλογή τώρα πια
όλα τα λουλούδια των νηπιαγωγείων
με τις μπαταρίες τους που αργοσβήνουν
να σου κάνουν σινιάλα
πονηρά παιδιά απ’ της αυλής τους το διάλειμμα,
για κοίτα πώς χωρίζουνε την δεξιότητα απ’ την τύχη
ν’ αφήσω λένε πρέπει τα στολίδια
στον άξιο καλλιτέχνη να ταιριάξει
σε ύφος που να με προδίδει
όταν κάτι που υπογράφω έχεις διαβάσει, να με ξέρεις
στα μάτια όταν με δεις να με γνωρίσεις
πως είμαι εγώ που όταν λέω πως αγαπώ, το εννοώ
όχι σαν κάποιους ποιητές λιγόψυχους που τρέμουν
μην βάψει τα φορέματά τους το μελάνι.

Σε θέλω να σηκώσεις χέρι όταν σιμώσω
μ’ έναν θυμό την αταραξία σου να σαλεύει,
αλλά όχι, έχεις την καλοσύνη για γυναίκα
η ευγένειά σου αυτή πιο καθαρά θα με τελειώσει.

_

γράφει η Σοφία Ζήση

Ακολουθήστε μας

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Ξεδιπλώνεις τον χάρτη και ψάχνεις για λαβύρινθο σε μια εικόνα ενός καθρέφτη μίας ασαφούς μάζας   Μπορείς να μυρίσεις τον δίχως βάρος καπνό του μελανιού του συγγραφέα προσπαθώντας να δημιουργήσει νέους κόσμους   Ένας σκοτεινός πίνακας σε χαρτί Μπορείτε να δεις...

Ο πρόσφυγας

Ο πρόσφυγας

Ξεριζωμένος απ’ τον τόπο μου, απογοητευμένος απ’ τη ζωή, φεύγω για τόπους μακρινούς, για μια καινούργια αρχή. Μες στη βάρκα με τη τρικυμία ψάχνω μια ηλιαχτίδα σωτηρίας. Μάταια όμως. Του ανέμου τα φυσήματα και της θάλασσας τα ξεβράσματα  βγάζουν στην επιφάνεια σώματα....

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου