Εμένα τα τραγούδια μου δεν είναι μόνο για κείνον
είναι και για ό,τι τον ζυγώνει και μεθά,
για τα πουλιά που μέσα απ’ τις ολέθριες τούφες του
δεν στρίψαν το κορμί για να ξεφύγουν,
για τις φωτιές που δέντρο δέντρο έρχονται
στις πυρκαγιές των λαγονιών του να σβηστούν,
για τους γκρεμούς που τις θεμέλιες πέτρες τους αφήσαν να κυλήσουν
για να μην λείψει η περηφάνια από τη δρασκελιά του,
και για τη φύση, εν τέλει, όλη
που να την περιγράψω πώς λιγώνεται σαν τον γυμνώνει, δεν προφταίνω
γιατί είναι η ζωή σαν μια στιγμούλα λιγοστή,
μα και για μένα – πώς με ξέχασα; –
που στην ιδέα του φιλιού του έχω σαλέψει
και βλέπω θύελλας δύναμη τον άνθρωπο
κι ακούω μάχης κρότο τη φωνή του.

Και γύρω γύρω όπως πετώ με των εκτάσεων τη δίψα
δεν βλέπω ούτε τα πουλιά, τους καύσωνες, ή τη φύση,
ούτε κι εμένα που τα πόδια μου
τους αχανείς δρόμους με καλπασμούς έχουν κλείσει,
μόνο την ώρα βλέπω να ‘ρχεται
των σκιών και των ακτίνων
που σαν την χλωμή ποιήτρια πρέπει κι εγώ να πω
εμένα τα τραγούδια μου είναι μόνο για κείνον.

*

Τι να σε κάνω, εδώ, δεν θα ΄ξερα
πτυχωμένο πρόσωπο ευγενούς γέρου
ξαγρυπνισμένα μάτια από το διάβασμα παραπόνων
-“δεν μας πληρώσατε κι εμάς
δεν μας δαγκώσατε πιο βαθειά”, –
καλύτερα εκεί να είσαι, που δεν φαίνονται
πόσες οι πιθανότητες της γης
όταν κάτω σου λικνίζεται, ν’ ανθίσει,
και πόσοι, πάνω σου, οι γλόμποι
που όταν υψώνεις τη φωνή λιποψυχούν,
και πιο πλατιά ακόμα ανοίγουνε απ’ τη ντροπή τους τα σταφύλια
σε πίνουνε, σε τρώνε, σε ξερνούν
κι από κοντά όταν σε βλέπουν
λιώνουν.

Δεν τέλειωσε ακόμα το κέντημα αυτό που σου τρυπάω
ποτέ δεν ήμουν στη βελόνα ικανή.

*

Πολλές προσπάθειες μαζευτήκαν ποιημάτων
όχι δύο ούτε τρεις
συλλογή τώρα πια
όλα τα λουλούδια των νηπιαγωγείων
με τις μπαταρίες τους που αργοσβήνουν
να σου κάνουν σινιάλα
πονηρά παιδιά απ’ της αυλής τους το διάλειμμα,
για κοίτα πώς χωρίζουνε την δεξιότητα απ’ την τύχη
ν’ αφήσω λένε πρέπει τα στολίδια
στον άξιο καλλιτέχνη να ταιριάξει
σε ύφος που να με προδίδει
όταν κάτι που υπογράφω έχεις διαβάσει, να με ξέρεις
στα μάτια όταν με δεις να με γνωρίσεις
πως είμαι εγώ που όταν λέω πως αγαπώ, το εννοώ
όχι σαν κάποιους ποιητές λιγόψυχους που τρέμουν
μην βάψει τα φορέματά τους το μελάνι.

Σε θέλω να σηκώσεις χέρι όταν σιμώσω
μ’ έναν θυμό την αταραξία σου να σαλεύει,
αλλά όχι, έχεις την καλοσύνη για γυναίκα
η ευγένειά σου αυτή πιο καθαρά θα με τελειώσει.

_

γράφει η Σοφία Ζήση