Ποιήματα

22.09.2018

Εμένα τα τραγούδια μου δεν είναι μόνο για κείνον
είναι και για ό,τι τον ζυγώνει και μεθά,
για τα πουλιά που μέσα απ’ τις ολέθριες τούφες του
δεν στρίψαν το κορμί για να ξεφύγουν,
για τις φωτιές που δέντρο δέντρο έρχονται
στις πυρκαγιές των λαγονιών του να σβηστούν,
για τους γκρεμούς που τις θεμέλιες πέτρες τους αφήσαν να κυλήσουν
για να μην λείψει η περηφάνια από τη δρασκελιά του,
και για τη φύση, εν τέλει, όλη
που να την περιγράψω πώς λιγώνεται σαν τον γυμνώνει, δεν προφταίνω
γιατί είναι η ζωή σαν μια στιγμούλα λιγοστή,
μα και για μένα – πώς με ξέχασα; –
που στην ιδέα του φιλιού του έχω σαλέψει
και βλέπω θύελλας δύναμη τον άνθρωπο
κι ακούω μάχης κρότο τη φωνή του.

Και γύρω γύρω όπως πετώ με των εκτάσεων τη δίψα
δεν βλέπω ούτε τα πουλιά, τους καύσωνες, ή τη φύση,
ούτε κι εμένα που τα πόδια μου
τους αχανείς δρόμους με καλπασμούς έχουν κλείσει,
μόνο την ώρα βλέπω να ‘ρχεται
των σκιών και των ακτίνων
που σαν την χλωμή ποιήτρια πρέπει κι εγώ να πω
εμένα τα τραγούδια μου είναι μόνο για κείνον.

 

*

Τι να σε κάνω, εδώ, δεν θα ΄ξερα
πτυχωμένο πρόσωπο ευγενούς γέρου
ξαγρυπνισμένα μάτια από το διάβασμα παραπόνων
-“δεν μας πληρώσατε κι εμάς
δεν μας δαγκώσατε πιο βαθειά”, –
καλύτερα εκεί να είσαι, που δεν φαίνονται
πόσες οι πιθανότητες της γης
όταν κάτω σου λικνίζεται, ν’ ανθίσει,
και πόσοι, πάνω σου, οι γλόμποι
που όταν υψώνεις τη φωνή λιποψυχούν,
και πιο πλατιά ακόμα ανοίγουνε απ’ τη ντροπή τους τα σταφύλια
σε πίνουνε, σε τρώνε, σε ξερνούν
κι από κοντά όταν σε βλέπουν
λιώνουν.

Δεν τέλειωσε ακόμα το κέντημα αυτό που σου τρυπάω
ποτέ δεν ήμουν στη βελόνα ικανή.

*

Πολλές προσπάθειες μαζευτήκαν ποιημάτων
όχι δύο ούτε τρεις
συλλογή τώρα πια
όλα τα λουλούδια των νηπιαγωγείων
με τις μπαταρίες τους που αργοσβήνουν
να σου κάνουν σινιάλα
πονηρά παιδιά απ’ της αυλής τους το διάλειμμα,
για κοίτα πώς χωρίζουνε την δεξιότητα απ’ την τύχη
ν’ αφήσω λένε πρέπει τα στολίδια
στον άξιο καλλιτέχνη να ταιριάξει
σε ύφος που να με προδίδει
όταν κάτι που υπογράφω έχεις διαβάσει, να με ξέρεις
στα μάτια όταν με δεις να με γνωρίσεις
πως είμαι εγώ που όταν λέω πως αγαπώ, το εννοώ
όχι σαν κάποιους ποιητές λιγόψυχους που τρέμουν
μην βάψει τα φορέματά τους το μελάνι.

Σε θέλω να σηκώσεις χέρι όταν σιμώσω
μ’ έναν θυμό την αταραξία σου να σαλεύει,
αλλά όχι, έχεις την καλοσύνη για γυναίκα
η ευγένειά σου αυτή πιο καθαρά θα με τελειώσει.

_

γράφει η Σοφία Ζήση

Ακολουθήστε μας

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Διαβάστε κι αυτά

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου