Νομίζουμε πως την υφήλιο 

κυβερνούν οι πλανητάρχες.

Και οι Διάττοντες Αστέρες τους.

Όμως νομίζουμε λάθος.

Εκείνοι, δεν είναι τίποτε άλλο

παρά σκόνη στα μάτια του Θεού.

Νομίζουν και αλληλοσυγχαίρονται,

που είναι οι κυβερνήτες του πλανήτη.

Και αγνοούν το αναπόφευκτο…

Και χτίζουν παλάτια στην άμμο,

ενώ για τα σαθρά θεμέλια 

δεν τους νοιάζει.

Όμως, ένα μικρό παιδί γνωρίζει ότι 

το κύμα που σκάει θα γκρεμίσει το χωμάτινο κάστρο του.

Κι όμως το χτίζει με γερά θεμέλια αγάπης στην άμμο.

Γιατί ξέρει ότι 

και το κύμα

από αγάπη,

καλώς πράττει.

Νομίζουμε ότι την ιστορία 

προδιαγράφουν οι Αόρατες Δυνάμεις.

Όμως νομίζουμε λάθος.

Άλλοι κινούν τα νήματα:

Οι προσευχές των μικρών παιδιών.

Και σχέδια ανατρέπονται.

Και αποφάσεις ματαιώνονται.

Όταν από χαρά ένα μικρό παιδί παίζει στην άμμο.

Μικρό παιδί

Δέντρου κλαρί.

Χαρά της γης!

_

γράφει η Αλεξάνδρα Μιχαλοπούλου