Άνθρωπε άκου τη σιωπή μου…

2.07.2016

 

A39

Άνθρωπε άκου τη σιωπή μου. Μην κοιτάς τα σφραγισμένα χείλη μου, τη θολή όρασή μου. Η μνήμη μου είναι κοφτερό μαχαίρι, οι εικόνες ανατριχιαστικές, μου κόβουν την ανάσα. Δε μπορώ να πολεμήσω πια, οι στράτες της ζωής έκλεισαν για μένα, η ελπίδα σβήστηκε στα σκοτάδια του κόσμου. Τα όνειρα τα φυγάδευσαν βίαια, τα εξόρισαν στα ξερονήσια όπως και τότε.

Μα δε λυπάμαι για μένα. Τα νιάτα μου τα χάρισα και νόμιζα ότι καθάρισα για σένα Άνθρωπέ μου. Μάταιος όμως κόπος. Γι' αυτό το χτες το παραδίδω στη λήθη. Τώρα η ψυχή ξαποσταίνει στην ομίχλη, λέφτερη από ψευδαισθήσεις. Οι αναμνήσεις πια δε με τρομάζουν. Δε φοβάμαι. Τότε φοβόμουν που το άγουρο κορμάκι μου και τα χέρια μου τα τρυπούσαν οι πέτρες. Τις έβλεπα να ραγίζουν πολλές φορές, δεν άντεχαν τον πόνο μου. Ακόμα είναι ζωντανές οι μνήμες μου κι ας είναι ροζιασμένα τα χέρια μου και χαρακωμένο το πρόσωπό μου με ρυτίδες. Ακόμα κυλάει ζεστό το αίμα στα αδύναμα πόδια μου, νιώθω τη μυρουδιά του στην ανάσα μου.

Ακόμα ακούω τις δυνατές ψυχές να τραγουδάνε μέσα απ' το ξεραμένο χώμα το στοιχειωμένο από τα ουρλιαχτά της ζωής, ποιας ζωής, της οδύνης των ψυχών που ησύχασαν μόνο όταν περάσανε τις πύλες του Αχέροντα. Το νιώθω θα φύγω, θα χαθώ, μα θέλω να με σκέφτεσαι. Φεύγω με ψηλά το κεφάλι, με αμόλυντα τα άσπρα μαλλιά μου. Μια χούφτα διαβασμένο χώμα θα γενώ για να διώχνω τους δαίμονες που κατοικούν στα σκουριασμένα συρματοπλέγματα. Μια χαρούμενη ανεμώνη θα γενώ να λικνίζομαι τις άυλες νύχτες στα πούπουλα των μαυροφορεμένων γλάρων μπας και εξαγνιστούν τα φαντάσματα των δημίων που στοίχειωσαν τον αφιλόξενο ετούτο τόπο…

Εκεί θα ταξιδέψω, πάνω σε μαύρο βελούδο, με το χαμόγελο της θάλασσας για ν' απλώσω τις ρίζες μου στο κόκκινο χώμα. Επιστρέφω θριαμβευτικά εκεί στα παρτέρια των ψυχών για ν' αγκαλιάσω τους λυγμούς που στοίχειωσαν στο πέρασμα του χρόνου. Εκεί θέλω να περιπλανιέμαι, εκεί που δεν ακούγεται πια φωνή για να ησυχάσω τους θρήνους των ψυχών.

Πάω να βρω τους λησμονημένους. Μας χώρισε ο χρόνος μα δε σας ξέχασα. Ήρθε το πλήρωμα, η κλεψύδρα δεν ξεχνάει ποτέ, είναι αμείλικτη. Τώρα θα χωρίσει εμάς ο χρόνος Άνθρωπέ μου, μα εσύ μη με ξεχνάς. Κάνε λίγο χώρο στη διαθήκη σου, θέλω να σου αφήσω τα όνειρά μου για να πορεύεσαι στο αύριο, στο πάντα, όπως εγώ. Για μένα μη λυπάσαι. Πάω να συναντήσω το παρελθόν μου. Παίρνω μαζί μου αυτό το σκουριασμένο μαχαίρι που μολύνει ανοιχτές πληγές. Σπασμένα κομμάτια το μέσα μου πεσμένα στο πάτωμα, μα τ' αφήνω όλα εδώ. Θα πάρω το πιο σπουδαίο κομμάτι, την ήσυχη και καθαρή συνείδησή μου και θα πετάξω πάνω απ' το αδικαίωτο χώμα του μαρτυρίου. Δε θα με κουρελιάσουν οι αέρηδες του Αιγαίου. Πάω να μερώσω τη θάλασσα που τη λέρωσαν βρώμικα χέρια, την ασχήμια της ψυχής που κάποτε ήταν ντυμένη μ' ανθρώπινη φορεσιά. Ψυχή λέφτερη κι ανυπόταχτη παρέα με τον άνεμο θα φύγω να βρω τις βραχονησίδες μου στα ερημονήσια. Θα με καλωσορίσουν τα θαλασσοπούλια με τις πένθιμες προσευχές τους και θα περιμένω το πρωινό προσκλητήριο. Ιούνης μήνας είναι όπως και τότε.

Μα εσύ μη λυπάσαι για μένα. Θα ταξιδέψει η ψυχή μου με το μαυροφορεμένο καράβι της μνήμης κεντημένο με το φως του φεγγαριού και θα πάρει μαζί της τις εφήμερες εικόνες που την πρόδωσαν.

Πολύ βαρύ το τίμημα της ελευθερίας. Εκεί στο βυθό πλανάται, τόσα χρόνια τώρα, κλεισμένο σε συρμάτινα δίχτυα και σκεπασμένο με βαρίδια, να μη μπορεί ν' ανασάνει. Θέλω να ξεσφραγίσω τους κλεισμένους φακέλους, να ξεπηδήσει το κρυμμένο μαρτύριο…

Ένα μονάχα θέλω από σένα Άνθρωπέ μου. Μη ξεχνάς τη φυλακή μου, την ελευθερία σου. Σου παραδίδω την αγάπη μου, την ανθρωπιά μου, την ελπίδα της νιότης μου για να πορεύεσαι, μα μη με ξεχνάς…

 

_

γράφει η Ελένη Φλεμετάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Φωτιά

Φωτιά

Μη με κρατάς! Θέλω να πάω κοντά. Τυφλώνομαι απ’ την ομορφιά της. Πρέπει να την αγγίξω κι ας γίνω ανάμνηση στη δίνη της. Είναι η σωτηρία μου. Η αρχή και το τέλος των πάντων.Καρδιά από πέτρα, χέρια και πόδια φτιαγμένα από χαλάζι. Τί να σου κάνουνε κι αυτά;...

Φωτιά

Έως το τίποτα

Σκιάχτρα μορφές Έρχονται και ταράζουν τα όνειρά μου Η διέξοδος μέσα μου Ομίχλη απέραντη   Ταξίδια ανείπωτα Ανατριχιάζουν στο βλέμμα μου Ψιλά γράμματα οι λέξεις Στη συμφωνία θανάτου   Σιωπή απόλυτη Συμπαραστάτης στο πλάι μου Και βήματα μετρημένα...

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Τα θυμάμαι εκείνα τα τραγούδιαόνειρα καλοκαιρινά, αγκαλιές κάτω από τ' άστρα.Θυμάμαι την μελωδία, το στίχο, τον ρυθμόθυμάμαι, θυμάμαι την ζεστασιά και το σ' αγαπώ. Να τ' οι δίσκοι, να και τα όνειρα μαςκάθε μελωδία ξεχωριστή, όπως και κάθε μέραμια μελωδία...

Η ελιά

Η ελιά

           Μεγάλη παρηγοριά φίλε μου το γράψιμο. Σου κρατάει απίστευτη συντροφιά. Έτσι και γράψεις στο χαρτί - ή όπου αλλού δεν έχει σημασία- αυτά που σου βαραίνουν το μυαλό και την καρδιά, πάει περίπατο η όποια μοναξιά σου. Αν δε παράλληλα, τα όσα σου...

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Η  σταγόνα

Η σταγόνα

Δεμένος χειροπόδαρα πάνω στο χωρίς στρώμα σιδερένιο κρεβάτι, και ακριβώς πάνω από το κεφάλι του κρεμασμένο, ένα βρυσάκι σαν εκείνο του παλιού καιρού που είχαμε στους νιπτήρες μας, όχι σαν υπό απειλή Δαμόκλειας σπάθας αλλά κυριολεκτικά σπάθας εν δράση....

Ερημιά

Ερημιά

Ερημιά προκαλεί ο πόλεμος και η φτώχεια. Και μια πόλη κατάστρεψε ολοσχερώς μια βόμβα   Δίχως παιδιά, δίχως χαρά μόνο με πόνο και σκλαβιά. Δίχως διασκέδαση και καλοπερασιά μόνο με πόλεμο που προκαλεί ζημιά _ γράφει ο Ευθύμιος-Ραφαήλ...

7 σχόλια

7 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    θέλω να σου αφήσω τα όνειρά μου για να πορεύεσαι στο αύριο, στο πάντα, όπως εγώ!!!!!!
    Η δύναμη των λέξεων σας κυρία Φλεμετάκη δύναμη ωκεανού!!!! Συγκλονιστική η γραφή σας μπράβο σας!!!!!!!

    Απάντηση
    • Ελένη Φλεμετάκη

      Τι να πώ κ. Ντούπη….αν πώ ευχαριστώ είναι πολύ λίγο….. Σας στέλνω την αγάπη μου .Καλό σας βράδυ……

      Απάντηση
  2. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Θα πάρω το πιο σπουδαίο κομμάτι, την ήσυχη και καθαρή συνείδησή μου και θα πετάξω πάνω απ’ το αδικαίωτο χώμα του μαρτυρίου.

    Πάντα λεύτερη να πετά η ψυχή σου πάνω από τον ουράνιο θόλο της έμπνευσης!!!!! Υπέροχο, Ελένη μου!!
    Μπράβο!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  3. Ελένη Φλεμετάκη

    Χρυσούλα μου σ’ευχαριστώ ….Να’σαι πάντα καλά…..

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Κυρία Τζουγανάκη σας ευχαριστώ πάρα πολύ……όπως και για την επιμέλεια του κειμένου. Να είστε καλά και να γράφετε κι εσείς τόσο υπέροχα……..

      Απάντηση
  4. Vasiliki Vafiadou Adamantidou

    Ευχαριστούμε πολύ για τό υπέροχο κείμενο.
    Είναι γεμάτο με αισθήματα , με μια χαμένη πιά τρυφερότητα…
    με μια κατάθεση ψυχής. Με μία λέξη … Υ Π Ε Ρ Ο Χ Ο

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου