Άνθρωπε άκου τη σιωπή μου…

2.07.2016

 

A39

Άνθρωπε άκου τη σιωπή μου. Μην κοιτάς τα σφραγισμένα χείλη μου, τη θολή όρασή μου. Η μνήμη μου είναι κοφτερό μαχαίρι, οι εικόνες ανατριχιαστικές, μου κόβουν την ανάσα. Δε μπορώ να πολεμήσω πια, οι στράτες της ζωής έκλεισαν για μένα, η ελπίδα σβήστηκε στα σκοτάδια του κόσμου. Τα όνειρα τα φυγάδευσαν βίαια, τα εξόρισαν στα ξερονήσια όπως και τότε.

Μα δε λυπάμαι για μένα. Τα νιάτα μου τα χάρισα και νόμιζα ότι καθάρισα για σένα Άνθρωπέ μου. Μάταιος όμως κόπος. Γι' αυτό το χτες το παραδίδω στη λήθη. Τώρα η ψυχή ξαποσταίνει στην ομίχλη, λέφτερη από ψευδαισθήσεις. Οι αναμνήσεις πια δε με τρομάζουν. Δε φοβάμαι. Τότε φοβόμουν που το άγουρο κορμάκι μου και τα χέρια μου τα τρυπούσαν οι πέτρες. Τις έβλεπα να ραγίζουν πολλές φορές, δεν άντεχαν τον πόνο μου. Ακόμα είναι ζωντανές οι μνήμες μου κι ας είναι ροζιασμένα τα χέρια μου και χαρακωμένο το πρόσωπό μου με ρυτίδες. Ακόμα κυλάει ζεστό το αίμα στα αδύναμα πόδια μου, νιώθω τη μυρουδιά του στην ανάσα μου.

Ακόμα ακούω τις δυνατές ψυχές να τραγουδάνε μέσα απ' το ξεραμένο χώμα το στοιχειωμένο από τα ουρλιαχτά της ζωής, ποιας ζωής, της οδύνης των ψυχών που ησύχασαν μόνο όταν περάσανε τις πύλες του Αχέροντα. Το νιώθω θα φύγω, θα χαθώ, μα θέλω να με σκέφτεσαι. Φεύγω με ψηλά το κεφάλι, με αμόλυντα τα άσπρα μαλλιά μου. Μια χούφτα διαβασμένο χώμα θα γενώ για να διώχνω τους δαίμονες που κατοικούν στα σκουριασμένα συρματοπλέγματα. Μια χαρούμενη ανεμώνη θα γενώ να λικνίζομαι τις άυλες νύχτες στα πούπουλα των μαυροφορεμένων γλάρων μπας και εξαγνιστούν τα φαντάσματα των δημίων που στοίχειωσαν τον αφιλόξενο ετούτο τόπο…

Εκεί θα ταξιδέψω, πάνω σε μαύρο βελούδο, με το χαμόγελο της θάλασσας για ν' απλώσω τις ρίζες μου στο κόκκινο χώμα. Επιστρέφω θριαμβευτικά εκεί στα παρτέρια των ψυχών για ν' αγκαλιάσω τους λυγμούς που στοίχειωσαν στο πέρασμα του χρόνου. Εκεί θέλω να περιπλανιέμαι, εκεί που δεν ακούγεται πια φωνή για να ησυχάσω τους θρήνους των ψυχών.

Πάω να βρω τους λησμονημένους. Μας χώρισε ο χρόνος μα δε σας ξέχασα. Ήρθε το πλήρωμα, η κλεψύδρα δεν ξεχνάει ποτέ, είναι αμείλικτη. Τώρα θα χωρίσει εμάς ο χρόνος Άνθρωπέ μου, μα εσύ μη με ξεχνάς. Κάνε λίγο χώρο στη διαθήκη σου, θέλω να σου αφήσω τα όνειρά μου για να πορεύεσαι στο αύριο, στο πάντα, όπως εγώ. Για μένα μη λυπάσαι. Πάω να συναντήσω το παρελθόν μου. Παίρνω μαζί μου αυτό το σκουριασμένο μαχαίρι που μολύνει ανοιχτές πληγές. Σπασμένα κομμάτια το μέσα μου πεσμένα στο πάτωμα, μα τ' αφήνω όλα εδώ. Θα πάρω το πιο σπουδαίο κομμάτι, την ήσυχη και καθαρή συνείδησή μου και θα πετάξω πάνω απ' το αδικαίωτο χώμα του μαρτυρίου. Δε θα με κουρελιάσουν οι αέρηδες του Αιγαίου. Πάω να μερώσω τη θάλασσα που τη λέρωσαν βρώμικα χέρια, την ασχήμια της ψυχής που κάποτε ήταν ντυμένη μ' ανθρώπινη φορεσιά. Ψυχή λέφτερη κι ανυπόταχτη παρέα με τον άνεμο θα φύγω να βρω τις βραχονησίδες μου στα ερημονήσια. Θα με καλωσορίσουν τα θαλασσοπούλια με τις πένθιμες προσευχές τους και θα περιμένω το πρωινό προσκλητήριο. Ιούνης μήνας είναι όπως και τότε.

Μα εσύ μη λυπάσαι για μένα. Θα ταξιδέψει η ψυχή μου με το μαυροφορεμένο καράβι της μνήμης κεντημένο με το φως του φεγγαριού και θα πάρει μαζί της τις εφήμερες εικόνες που την πρόδωσαν.

Πολύ βαρύ το τίμημα της ελευθερίας. Εκεί στο βυθό πλανάται, τόσα χρόνια τώρα, κλεισμένο σε συρμάτινα δίχτυα και σκεπασμένο με βαρίδια, να μη μπορεί ν' ανασάνει. Θέλω να ξεσφραγίσω τους κλεισμένους φακέλους, να ξεπηδήσει το κρυμμένο μαρτύριο…

Ένα μονάχα θέλω από σένα Άνθρωπέ μου. Μη ξεχνάς τη φυλακή μου, την ελευθερία σου. Σου παραδίδω την αγάπη μου, την ανθρωπιά μου, την ελπίδα της νιότης μου για να πορεύεσαι, μα μη με ξεχνάς…

 

_

γράφει η Ελένη Φλεμετάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

7 σχόλια

7 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    θέλω να σου αφήσω τα όνειρά μου για να πορεύεσαι στο αύριο, στο πάντα, όπως εγώ!!!!!!
    Η δύναμη των λέξεων σας κυρία Φλεμετάκη δύναμη ωκεανού!!!! Συγκλονιστική η γραφή σας μπράβο σας!!!!!!!

    Απάντηση
    • Ελένη Φλεμετάκη

      Τι να πώ κ. Ντούπη….αν πώ ευχαριστώ είναι πολύ λίγο….. Σας στέλνω την αγάπη μου .Καλό σας βράδυ……

      Απάντηση
  2. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Θα πάρω το πιο σπουδαίο κομμάτι, την ήσυχη και καθαρή συνείδησή μου και θα πετάξω πάνω απ’ το αδικαίωτο χώμα του μαρτυρίου.

    Πάντα λεύτερη να πετά η ψυχή σου πάνω από τον ουράνιο θόλο της έμπνευσης!!!!! Υπέροχο, Ελένη μου!!
    Μπράβο!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  3. Ελένη Φλεμετάκη

    Χρυσούλα μου σ’ευχαριστώ ….Να’σαι πάντα καλά…..

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Κυρία Τζουγανάκη σας ευχαριστώ πάρα πολύ……όπως και για την επιμέλεια του κειμένου. Να είστε καλά και να γράφετε κι εσείς τόσο υπέροχα……..

      Απάντηση
  4. Vasiliki Vafiadou Adamantidou

    Ευχαριστούμε πολύ για τό υπέροχο κείμενο.
    Είναι γεμάτο με αισθήματα , με μια χαμένη πιά τρυφερότητα…
    με μια κατάθεση ψυχής. Με μία λέξη … Υ Π Ε Ρ Ο Χ Ο

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου