Select Page

Άνθρωπε άκου τη σιωπή μου…

Άνθρωπε άκου τη σιωπή μου…

 

A39

Άνθρωπε άκου τη σιωπή μου. Μην κοιτάς τα σφραγισμένα χείλη μου, τη θολή όρασή μου. Η μνήμη μου είναι κοφτερό μαχαίρι, οι εικόνες ανατριχιαστικές, μου κόβουν την ανάσα. Δε μπορώ να πολεμήσω πια, οι στράτες της ζωής έκλεισαν για μένα, η ελπίδα σβήστηκε στα σκοτάδια του κόσμου. Τα όνειρα τα φυγάδευσαν βίαια, τα εξόρισαν στα ξερονήσια όπως και τότε.

Μα δε λυπάμαι για μένα. Τα νιάτα μου τα χάρισα και νόμιζα ότι καθάρισα για σένα Άνθρωπέ μου. Μάταιος όμως κόπος. Γι' αυτό το χτες το παραδίδω στη λήθη. Τώρα η ψυχή ξαποσταίνει στην ομίχλη, λέφτερη από ψευδαισθήσεις. Οι αναμνήσεις πια δε με τρομάζουν. Δε φοβάμαι. Τότε φοβόμουν που το άγουρο κορμάκι μου και τα χέρια μου τα τρυπούσαν οι πέτρες. Τις έβλεπα να ραγίζουν πολλές φορές, δεν άντεχαν τον πόνο μου. Ακόμα είναι ζωντανές οι μνήμες μου κι ας είναι ροζιασμένα τα χέρια μου και χαρακωμένο το πρόσωπό μου με ρυτίδες. Ακόμα κυλάει ζεστό το αίμα στα αδύναμα πόδια μου, νιώθω τη μυρουδιά του στην ανάσα μου.

Ακόμα ακούω τις δυνατές ψυχές να τραγουδάνε μέσα απ' το ξεραμένο χώμα το στοιχειωμένο από τα ουρλιαχτά της ζωής, ποιας ζωής, της οδύνης των ψυχών που ησύχασαν μόνο όταν περάσανε τις πύλες του Αχέροντα. Το νιώθω θα φύγω, θα χαθώ, μα θέλω να με σκέφτεσαι. Φεύγω με ψηλά το κεφάλι, με αμόλυντα τα άσπρα μαλλιά μου. Μια χούφτα διαβασμένο χώμα θα γενώ για να διώχνω τους δαίμονες που κατοικούν στα σκουριασμένα συρματοπλέγματα. Μια χαρούμενη ανεμώνη θα γενώ να λικνίζομαι τις άυλες νύχτες στα πούπουλα των μαυροφορεμένων γλάρων μπας και εξαγνιστούν τα φαντάσματα των δημίων που στοίχειωσαν τον αφιλόξενο ετούτο τόπο…

Εκεί θα ταξιδέψω, πάνω σε μαύρο βελούδο, με το χαμόγελο της θάλασσας για ν' απλώσω τις ρίζες μου στο κόκκινο χώμα. Επιστρέφω θριαμβευτικά εκεί στα παρτέρια των ψυχών για ν' αγκαλιάσω τους λυγμούς που στοίχειωσαν στο πέρασμα του χρόνου. Εκεί θέλω να περιπλανιέμαι, εκεί που δεν ακούγεται πια φωνή για να ησυχάσω τους θρήνους των ψυχών.

Πάω να βρω τους λησμονημένους. Μας χώρισε ο χρόνος μα δε σας ξέχασα. Ήρθε το πλήρωμα, η κλεψύδρα δεν ξεχνάει ποτέ, είναι αμείλικτη. Τώρα θα χωρίσει εμάς ο χρόνος Άνθρωπέ μου, μα εσύ μη με ξεχνάς. Κάνε λίγο χώρο στη διαθήκη σου, θέλω να σου αφήσω τα όνειρά μου για να πορεύεσαι στο αύριο, στο πάντα, όπως εγώ. Για μένα μη λυπάσαι. Πάω να συναντήσω το παρελθόν μου. Παίρνω μαζί μου αυτό το σκουριασμένο μαχαίρι που μολύνει ανοιχτές πληγές. Σπασμένα κομμάτια το μέσα μου πεσμένα στο πάτωμα, μα τ' αφήνω όλα εδώ. Θα πάρω το πιο σπουδαίο κομμάτι, την ήσυχη και καθαρή συνείδησή μου και θα πετάξω πάνω απ' το αδικαίωτο χώμα του μαρτυρίου. Δε θα με κουρελιάσουν οι αέρηδες του Αιγαίου. Πάω να μερώσω τη θάλασσα που τη λέρωσαν βρώμικα χέρια, την ασχήμια της ψυχής που κάποτε ήταν ντυμένη μ' ανθρώπινη φορεσιά. Ψυχή λέφτερη κι ανυπόταχτη παρέα με τον άνεμο θα φύγω να βρω τις βραχονησίδες μου στα ερημονήσια. Θα με καλωσορίσουν τα θαλασσοπούλια με τις πένθιμες προσευχές τους και θα περιμένω το πρωινό προσκλητήριο. Ιούνης μήνας είναι όπως και τότε.

Μα εσύ μη λυπάσαι για μένα. Θα ταξιδέψει η ψυχή μου με το μαυροφορεμένο καράβι της μνήμης κεντημένο με το φως του φεγγαριού και θα πάρει μαζί της τις εφήμερες εικόνες που την πρόδωσαν.

Πολύ βαρύ το τίμημα της ελευθερίας. Εκεί στο βυθό πλανάται, τόσα χρόνια τώρα, κλεισμένο σε συρμάτινα δίχτυα και σκεπασμένο με βαρίδια, να μη μπορεί ν' ανασάνει. Θέλω να ξεσφραγίσω τους κλεισμένους φακέλους, να ξεπηδήσει το κρυμμένο μαρτύριο…

Ένα μονάχα θέλω από σένα Άνθρωπέ μου. Μη ξεχνάς τη φυλακή μου, την ελευθερία σου. Σου παραδίδω την αγάπη μου, την ανθρωπιά μου, την ελπίδα της νιότης μου για να πορεύεσαι, μα μη με ξεχνάς…

 

_

γράφει η Ελένη Φλεμετάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου…

6 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    θέλω να σου αφήσω τα όνειρά μου για να πορεύεσαι στο αύριο, στο πάντα, όπως εγώ!!!!!!
    Η δύναμη των λέξεων σας κυρία Φλεμετάκη δύναμη ωκεανού!!!! Συγκλονιστική η γραφή σας μπράβο σας!!!!!!!

    Απάντηση
    • Ελένη Φλεμετάκη

      Τι να πώ κ. Ντούπη….αν πώ ευχαριστώ είναι πολύ λίγο….. Σας στέλνω την αγάπη μου .Καλό σας βράδυ……

      Απάντηση
  2. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Θα πάρω το πιο σπουδαίο κομμάτι, την ήσυχη και καθαρή συνείδησή μου και θα πετάξω πάνω απ’ το αδικαίωτο χώμα του μαρτυρίου.

    Πάντα λεύτερη να πετά η ψυχή σου πάνω από τον ουράνιο θόλο της έμπνευσης!!!!! Υπέροχο, Ελένη μου!!
    Μπράβο!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  3. Ελένη Φλεμετάκη

    Χρυσούλα μου σ’ευχαριστώ ….Να’σαι πάντα καλά…..

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Κυρία Τζουγανάκη σας ευχαριστώ πάρα πολύ……όπως και για την επιμέλεια του κειμένου. Να είστε καλά και να γράφετε κι εσείς τόσο υπέροχα……..

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Ημερολόγιο 2018

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!