Άνθρωποι και ανθρωπάκια

2.10.2020

Θεέ μου

πως κατάντησαν έτσι οι άνθρωποι;

Ανάλγητοι, εκδικητικοί, απάνθρωποι.

 

Δεν χαίρονται όπως παλιά

με την χαρά του διπλανού τους

δεν συμμερίζονται την χαρά του γείτονά τους

παρασυρμένοι από την ημιμάθειά τους

από την αφόρητη εκδικητικότητά τους.

 

Χαίρονται όμως

όταν χάνει τα υπάρχοντά του

ευχαριστιούνται απίστευτα

με τα όποια παθήματά του.

 

Ο φθόνος και η ζήλεια

κατατρώει τα σωθικά τους

αλλοτριώνει την καρδιά τους

δηλητηριάζει την ψυχή τους

τελματώνει αβάσταχτα την ζωή τους.

 

Δυστυχώς δεν καταλαβαίνουν

ότι ο φθόνος είναι ένα δηλητήριο που το πίνουν αυτοί

περιμένοντας να πάθουν κακό οι άλλοι

αφημένοι μες του μυαλού τους

την μοιραία, μακάβρια παραζάλη.

 

Θλιβερά, δυστυχισμένα ανθρωπάκια

που έχουν χάσει προ πολλού

το αληθινό νόημα της ζωής τους

που έχουν αποβάλει

την αγάπη από την ψυχή τους.

Που αντί να κοιτάζουν τα του οίκου τους

μπερδεύονται συνεχώς, στις ζωές των άλλων.

 

Δυστυχισμένα, αξιοθρήνητα, ατάλαντα ανθρωπάκια

που την ανούσια ζωή τους

που την προσωπική τους δυστυχία

την μετατρέπουν σε εκδικητικότητα

σε χαιρεκακία.

 

Είθε Θεέ μου, να λυπηθείς

αυτά τα απολωλότα

τέκνα σου…

 

_

γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος

Ακολουθήστε μας

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου