Η μέρα, μόνη
άνθρωποι
με άγρυπνα μάτια
παγιδευμένοι
απλώνουν τα κουρασμένα
χέρια, παραδομένοι

Στο χώμα
το παλιό μονοπάτι της ζωής
από της αυγής και
τα τραγούδια των πουλιών
ξεχασμένο
Ω!!! τι ντροπή

Λησμονημένοι, μαρμαρωμένοι
κουρασμένοι, ανυπεράσπιστοι
θλιμμένοι
σμίγουν με τις δυνάμεις
της ψυχής, ο πόνος
ανθός να γενεί

 

_

γράφει η Ευτυχία Καπαρδέλη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!