Άνοιξη, της Παναγιώτας Καραγιαννίδη

Θλιμμένη άνοιξη

κι αν η φυγή της άσημη ξεκίνησε

Άνθισε της νυκτός τα κύματα

και της θαλάσσης τα κλειδιά

πόρτες ν’ ανοίξει

να μη μας πνίξει

Ανάσες ξεφτισμένες

δώμα να κλείνει τα όνειρά μας μέσα

κι ας είναι λίγη πια

για μας η μπέσα

Περίσσεψε απ’ των γειτόνων τις γιορτές κρασί

και μας ποτίσανε τον κήπο

στάλα τη στάλα

Σταυρούς στα γόνατα

απ’ τα σκληρά χαλίκια

με ρόδα γύρεψες να μου γιατρέψεις

Τα παιδικά μου μάτια μην πιστέψεις

κι αν θα σου πω πως θα πονέσω

γύρνα και φύγε Άνοιξη

και στείλε γράμμα στην Αθήνα, μη γυρέψει

Στραμμένο στη νύχτα

το βέλος

μισοάδεια η φαρέτρα

Αρτέμιδα, η προσευχή μου δε σε χόρτασε και φεύγεις πεινασμένη

το λυσσασμένο βλέμμα στα σφαχτά

«Δεν ειν’ δικά μου»

του αφεντικού μου το κελί γέμισε από αμαρτωλούς

Μίλα της, Άνοιξη!

Μη στέκεις βουβή

πες της πού πας, πες ότι φεύγεις

Πες της πως τούτα τα σφαχτά ειν’ η γενιά μου!

Θλιμμένη μου Άνοιξη

Κόκκινο νήμα στα πόδια σου

και κίτρινη κορδέλα στα μαλλιά σου

Φυσάει αγέρας,

σε σκορπά

Άνοιξη!

Άνοιξη!

Άνοιξη..

Σταυρούς στα γόνατα

απ’ τα σκληρά χαλίκια

με ρόδα γύρεψες να μου γιατρέψεις

κι απ’ των ρητόρων τα άσματα

το δάκρυ που τρέξε

μ’ ένα λινό μαντήλι να μαζέψεις

έτσι μ’ αρνήθηκες

με το ξερό μου αίμα στο μανίκι σου

και δεκανίκι δυο πωρωμένα οστά

από των σκλάβων τη φυλή

Κι αν με ρωτάς

Άνοιξη,

όχι δε σε λησμόνησα

γιατί τη θλίψη σου από πάνω μου

κατόρθωσα και έσπασα

μια καλοκαιρινή πρωία

σαν παγωμένο να ‘τανε γυαλί