Άνοιξη, της Παναγιώτας Καραγιαννίδη

2.03.2016

magnolia

Θλιμμένη άνοιξη 

κι αν η φυγή της άσημη ξεκίνησε 

Άνθισε της νυκτός τα κύματα 

και της θαλάσσης τα κλειδιά 

πόρτες ν’ ανοίξει 

να μη μας πνίξει 

Ανάσες ξεφτισμένες 

δώμα να κλείνει τα όνειρά μας μέσα

κι ας είναι λίγη πια

για μας η μπέσα 

Περίσσεψε απ’ των γειτόνων τις γιορτές κρασί

και μας ποτίσανε τον κήπο

στάλα τη στάλα 

 

Σταυρούς στα γόνατα

απ' τα σκληρά χαλίκια

με ρόδα γύρεψες να μου γιατρέψεις 

Τα παιδικά μου μάτια μην πιστέψεις 

κι αν θα σου πω πως θα πονέσω 

γύρνα και φύγε Άνοιξη

και στείλε γράμμα στην Αθήνα, μη γυρέψει

 

Στραμμένο στη νύχτα 

το βέλος 

μισοάδεια η φαρέτρα 

Αρτέμιδα, η προσευχή μου δε σε χόρτασε και φεύγεις πεινασμένη

το λυσσασμένο βλέμμα στα σφαχτά 

«Δεν ειν' δικά μου»

του αφεντικού μου το κελί γέμισε από αμαρτωλούς 

Μίλα της, Άνοιξη! 

Μη στέκεις βουβή 

πες της πού πας, πες ότι φεύγεις 

Πες της πως τούτα τα σφαχτά ειν' η γενιά μου! 

 

Θλιμμένη μου Άνοιξη

Κόκκινο νήμα στα πόδια σου

και κίτρινη κορδέλα στα μαλλιά σου 

Φυσάει αγέρας, 

σε σκορπά 

 

Άνοιξη!

Άνοιξη!

Άνοιξη.. 

Σταυρούς στα γόνατα 

απ' τα σκληρά χαλίκια 

με ρόδα γύρεψες να μου γιατρέψεις 

κι απ’ των ρητόρων τα άσματα

το δάκρυ που τρέξε 

μ’ ένα λινό μαντήλι να μαζέψεις

 

έτσι μ’ αρνήθηκες 

με το ξερό μου αίμα στο μανίκι σου

και δεκανίκι δυο πωρωμένα οστά

από των σκλάβων τη φυλή

Κι αν με ρωτάς 

Άνοιξη,

όχι δε σε λησμόνησα

γιατί τη θλίψη σου από πάνω μου

κατόρθωσα και έσπασα

μια καλοκαιρινή πρωία

σαν παγωμένο να ‘τανε γυαλί 

 

_

γράφει η Παναγιώτα Καραγιαννίδη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

7 σχόλια

7 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    [….] γιατί τη θλίψη σου από πάνω μου

    κατόρθωσα και έσπασα

    μια καλοκαιρινή πρωία

    σαν παγωμένο να ‘τανε γυαλί […..]

    Θαυμάσιοι στίχοι όλο το ποίημά σας είναι θαυμάσιο μου δημιούργησε πολύ έντονα συναισθήματα!!!Μπράβο σας!!!

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανακη

    Μου ελειψε η ποίησή σου τόσο καιρό! Παναγιώτα ήρθες ξανά με ακόμα πιο ωριμη και γεμάτη νοήματα πένα. Θαυμάστρια σου, το έχω δηλώσει!

    Απάντηση
    • Παναγιώτα Καραγιαννίδη

      Κυρία Τζουγανάκη.. Τι να πω; Κάθε φορά που ανεβαίνει κάτι δικό μου, σπεύδετε να το στολίσετε με το πάντα εύστοχο και καλοπροαίρετο σχόλιό σας. Προτίμησα να παρακολουθήσω σιωπηλή τις εξελίξεις τον τελευταίο καιρό, κάτι που δυστυχώς σημαίνει ποίηση με χαρακτήρα θλιβερό. Να είστε καλά να μας φιλοξενείτε.

      Απάντηση
      • Μάχη Τζουγανάκη

        Η σιωπη είναι πιο δύσκολη Παναγιώτα.
        Να γράφεις. Και να μου μιλάς στον ενικό!!!! Καλημέρα!

        Απάντηση
  3. Αθηνά Μαραβέγια

    Κι εγώ η φταίχτρα, πόσο καμαρώνω για τούτο το παιδί μου, που πάνα με εκπλήσσει ευχάριστα και συγκινητικά!!! Τι να πω εγώ η αδαής για την ποίηση και μάλιστα, όταν μέσα σε δύο λόγια κλείνονται τόσες και τόσες κραυγές…
    Και θα συμφωνήσω με κάθε λεξη της αξιαγάπητης Μάχης!!!!!!!!
    Μαζί με την Άνοιξη και την δική σου Άνοιξη, γύρισες γεμάτη μυρωδιές, αρώματα που μπερδεύονται με ασχημες οσμές…
    Σ’ ευχαριστώ, κοριτσάκι μου, που με κανεις τόσο περήφανη!!!!!!!!!

    Απάντηση
  4. Παναγιώτα Καραγιαννίδη

    Κάποιοι μαθαίνουν σε την πένα να κρατάς
    και κάποιοι σε ωθούν να την πετάξεις.
    Όλοι εσείς με ωθείτε να την κρατήσω με όλη μου τη δύναμη. Ειδικά η αγαπημένη μου κυρία Αθηνά που την αγαπώ και την εκτιμώ πολύ!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου