Μέσα μου υπάρχει μια οργή.
Αντιπαλεύει τη λογική
και την εκσφενδονίζει.
Αναμειγμένη στα σωθικά,
στο οξύ δηλητήριο της χολής,
θολώνει τη σκέψη
στους νωτιαίους των μηνίγγων
και σφίγγει
τη γροθιά της εκδίκησης.

Μια αχίλλειος μάνητα
μέσα μου ευδοκιμεί
σαν μανιασμένη θάλασσα.
Θέλει να ξεχυθεί,
να ουρλιάξει δυνατά,
όπως μια μεθυσμένη μαινάδα,
τα σύμπαντα να σκίσει,
μήπως
και αυτό που μέσα καραδοκεί,
σαν ηφαίστειο ξεσπάσει
και ξεδώσει.

Ένας κυκλώνας εφορμά
από τα μύχια
και ανακατώνει μνήμες
και στροβιλίζει πνιγμένες φωνές
που τόσο θέλουν να ακουστούν
να βγουν και κάπως να μαλακώσουν.

Μέσα μου μια φωτιά αναρχίας,
τη σκουριά του μίσους
και της απόγνωσης τον κρύο αέρα
να διαλύσει,
τα αποπνικτικά εκείνα δεσμά, θέλει.
Ας ισοπεδώσει τα πάντα
σάμπως και ελευθερωθεί
από το καρφί
εκείνο
όπου η καρδιά μετεωρίζεται
στον παράξενο ελκυστή
του πόνου,
του θυμού
και της απώλειας.

_

γράφει ο Odysseus Nemo