Άτιτλο

28.03.2014

 

Σε κάποιου άλλου ήλιου το όνειρο
έχεις ξυπνήσει. Γι' αυτό θαρρώ πως έχεις
το κεφάλι σου σκυφτό. Το βλέμμα σου
μοιάζει να είναι θλιμμένο, νικημένο και
ξεχασμένος νιώθεις αυτό το απέραντο
γιατί. Οι καλημέρες τα πρόσωπα
κινούνται, μα αυτό δεν μαρτυρεί την
ύπαρξη τους, μήτε την χαρά μήτε
την ζωντάνια.

Σε κάποιου άλλου τόπου το λάθος
έχεις νυχτώσει. Γι' αυτό η μοναξιά γίνηκε
σύντροφος σωστός. Μετανιωμένος λες
πως η θάλασσα σου δεν γαληνεύει
και πως ο νου σου είναι ανήμερο θεριό.
Τα φώτα, τα μονοπάτια σ' έχουν
πλανέψει και περπατείς αλλόκοτα
σε τόνο “σειρινικό”.

Σε μιας άλλης εποχής το ψέμα
της βιώνεις. Γι' αυτό νομίζεις πως
πέτρωσαν οι ουρανοί. Η αγάπη,
εμπιστοσύνη, η φιλοκτημοσύνη μοιάζουν
έννοιες απατηλές, λόγια παράφρονης
στιγμής που έχει πλέον πεθάνει
και το πρόσωπο της ζωγραφίστηκε
με χρώμα γκρι. Πως τα λόγια
αυτά ειπώθηκαν από άνθρωπο
τρελό σε μια προσπάθεια να
κοροϊδέψει εμάς που μάταια
ίσως αναμένουμε νοσταλγικά•
σα φάροι σκουριασμένοι, σα νυχτοφύλακες,
σα μάνες που περιμένουν το παιδί τους
από το πέλαγο, έτσι και εμείς
βρισκόμαστε στις μύτες της θαλάσσης
προσμένοντας την μπαλωμένη βάρκα
που θα φέρει σε βάζο ακριβό, πολύτιμο
την ξεχασμένη και σπάνια αγάπη.
Την ντομπροσύνη.

Ένα δέντρο αντικρίζω με κλαριά
ξερά, γυμνό όπως είναι δεν σπατάλησες
χρόνο για το κοιτάξεις. Τα κλαριά του ξερά,
γυμνά και δεν φταίει ο χειμώνας. Και
το δεντράκι αυτό μου ψέλνει την αλήθεια.
Μου μαρτυρεί πως σ' αυτόν τον κόσμο τα
πάντα καίγονται. Θες το ξύλο, θες η σάρκα,
θες τα σπίτια, τα βουνά; Όλα, τα πάντα, μέχρι
και αυτή η ψυχή του ανθρώπου.
Στον κόσμο αυτό καίγονται ακόμα και τα όνειρά μας....

"Κι αν ήμουν τάχα ταπεινός θα θελα τούτο,
να μπορώ δηλαδή να σηκώσω τα βλέφαρα μου
και να δω τον ουρανό... Και τότε θα ζούσε βαθειά
 μέσα μου, εκεί ,σα μια ύπαρξη που το μόνο που
περιμένει είναι η δική μου ασήμαντη παρουσία."

 

του Χριστόφορου Κανδρεβά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Καρυάτιδα

    Εξαιρετικό!!! Στην ποίηση δυσκολεύομαι, δεν είμαι δυστυχώς μυημένη…αυτό όμως το ποίημα μίλησε απ’ευθείας στην ψυχή μου! Ειλικρινά συγχαρητήρια !!!

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Συγκλονιστικό το ποίημά σας με όλη την αλήθεια μέσα του!!

    Απάντηση
  3. Βάσω Αποστολοπούλου

    “Κι αν ήμουν τάχα ταπεινός θα θελα τούτο,
    να μπορώ δηλαδή να σηκώσω τα βλέφαρα μου
    και να δω τον ουρανό… ”

    Πραγματικά εξαιρετικό… από την αρχή μέχρι το τέλος!

    Απάντηση
  4. Ηλέκτρα Λαζάρ

    Στον κύριο Κανδρεβά θαυμάζω πάντα το μεγαλείο που βγάζουν οι πάντα ταπεινές λέξεις του. Σα να γράφει πάνω σε γυαλί- προσεκτικά, υπομονετικά, ένας σωστός στρατιώτης των γραμμάτων.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου