Άτιτλο

28.03.2014

 

Σε κάποιου άλλου ήλιου το όνειρο
έχεις ξυπνήσει. Γι' αυτό θαρρώ πως έχεις
το κεφάλι σου σκυφτό. Το βλέμμα σου
μοιάζει να είναι θλιμμένο, νικημένο και
ξεχασμένος νιώθεις αυτό το απέραντο
γιατί. Οι καλημέρες τα πρόσωπα
κινούνται, μα αυτό δεν μαρτυρεί την
ύπαρξη τους, μήτε την χαρά μήτε
την ζωντάνια.

Σε κάποιου άλλου τόπου το λάθος
έχεις νυχτώσει. Γι' αυτό η μοναξιά γίνηκε
σύντροφος σωστός. Μετανιωμένος λες
πως η θάλασσα σου δεν γαληνεύει
και πως ο νου σου είναι ανήμερο θεριό.
Τα φώτα, τα μονοπάτια σ' έχουν
πλανέψει και περπατείς αλλόκοτα
σε τόνο “σειρινικό”.

Σε μιας άλλης εποχής το ψέμα
της βιώνεις. Γι' αυτό νομίζεις πως
πέτρωσαν οι ουρανοί. Η αγάπη,
εμπιστοσύνη, η φιλοκτημοσύνη μοιάζουν
έννοιες απατηλές, λόγια παράφρονης
στιγμής που έχει πλέον πεθάνει
και το πρόσωπο της ζωγραφίστηκε
με χρώμα γκρι. Πως τα λόγια
αυτά ειπώθηκαν από άνθρωπο
τρελό σε μια προσπάθεια να
κοροϊδέψει εμάς που μάταια
ίσως αναμένουμε νοσταλγικά•
σα φάροι σκουριασμένοι, σα νυχτοφύλακες,
σα μάνες που περιμένουν το παιδί τους
από το πέλαγο, έτσι και εμείς
βρισκόμαστε στις μύτες της θαλάσσης
προσμένοντας την μπαλωμένη βάρκα
που θα φέρει σε βάζο ακριβό, πολύτιμο
την ξεχασμένη και σπάνια αγάπη.
Την ντομπροσύνη.

Ένα δέντρο αντικρίζω με κλαριά
ξερά, γυμνό όπως είναι δεν σπατάλησες
χρόνο για το κοιτάξεις. Τα κλαριά του ξερά,
γυμνά και δεν φταίει ο χειμώνας. Και
το δεντράκι αυτό μου ψέλνει την αλήθεια.
Μου μαρτυρεί πως σ' αυτόν τον κόσμο τα
πάντα καίγονται. Θες το ξύλο, θες η σάρκα,
θες τα σπίτια, τα βουνά; Όλα, τα πάντα, μέχρι
και αυτή η ψυχή του ανθρώπου.
Στον κόσμο αυτό καίγονται ακόμα και τα όνειρά μας....

"Κι αν ήμουν τάχα ταπεινός θα θελα τούτο,
να μπορώ δηλαδή να σηκώσω τα βλέφαρα μου
και να δω τον ουρανό... Και τότε θα ζούσε βαθειά
 μέσα μου, εκεί ,σα μια ύπαρξη που το μόνο που
περιμένει είναι η δική μου ασήμαντη παρουσία."

 

του Χριστόφορου Κανδρεβά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Ξεδιπλώνεις τον χάρτη και ψάχνεις για λαβύρινθο σε μια εικόνα ενός καθρέφτη μίας ασαφούς μάζας   Μπορείς να μυρίσεις τον δίχως βάρος καπνό του μελανιού του συγγραφέα προσπαθώντας να δημιουργήσει νέους κόσμους   Ένας σκοτεινός πίνακας σε χαρτί Μπορείτε να δεις...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Καρυάτιδα

    Εξαιρετικό!!! Στην ποίηση δυσκολεύομαι, δεν είμαι δυστυχώς μυημένη…αυτό όμως το ποίημα μίλησε απ’ευθείας στην ψυχή μου! Ειλικρινά συγχαρητήρια !!!

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Συγκλονιστικό το ποίημά σας με όλη την αλήθεια μέσα του!!

    Απάντηση
  3. Βάσω Αποστολοπούλου

    “Κι αν ήμουν τάχα ταπεινός θα θελα τούτο,
    να μπορώ δηλαδή να σηκώσω τα βλέφαρα μου
    και να δω τον ουρανό… ”

    Πραγματικά εξαιρετικό… από την αρχή μέχρι το τέλος!

    Απάντηση
  4. Ηλέκτρα Λαζάρ

    Στον κύριο Κανδρεβά θαυμάζω πάντα το μεγαλείο που βγάζουν οι πάντα ταπεινές λέξεις του. Σα να γράφει πάνω σε γυαλί- προσεκτικά, υπομονετικά, ένας σωστός στρατιώτης των γραμμάτων.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου