Άτλας

Δημοσίευση: 12.07.2021

Ετικέτες

Κατηγορία

Προς όλες τις γενναίες ψυχές,

που ο κόσμος βλήθηκε να γκρεμίσει,

προς όλες τις σπουδαίες προσωπικότητες, 

που λύγισαν από τον ουράνιο θόλο της ύπαρξης τους.

Προς όλα τα αθώα παιδιά,

που αβοήθητα έριξαν δάκρυ πάνω στις πληγές τους.

Kαι προς όλους τους ανθρώπους,

που με απαράμιλλη δύναμη έδειξαν τις ρωγμές τους.

Είμαι εδώ για να σας πω:

Πάντα και παντού, σε τούτη τη ζωή υπάρχουν άνθρωποι που ξεχειλίζουν από αγάπη για εσάς.

Δεν είναι Θεοί, δεν είναι τέλειοι και αυτοί, όπως και εσείς, γονάτισαν και θα γονατίσουν από τα βάσανα της ζωής.

Μα είδαν τον φόβο σας, τα δάκρυα σας, τις ουλές και τις ρωγμές σας και σε μια στιγμή έσπευσαν να σταθούν δίπλα σας. Αγνοώντας υποχρεώσεις, καταστάσεις και περιστάσεις, λυτρωμένοι και δέσμιοι της Αρένας τους, σας κοίταξαν στα μάτια και χαμογέλασαν.

Γιατί δεν είδαν ένα αδύναμο άνθρωπο, μα έναν άνθρωπο που ήταν δυνατός περισσότερο από ότι θα έπρεπε. Και με μία κίνηση έγιναν ο Άτλας σας, σηκώνοντας τα αβάστακτα βάρη της ζωής σας έστω για λίγο επειδή ζητήσατε εκείνη τη λέξη που πάντα είμαστε πρόθυμοι να δώσουμε και σπανίως δεχόμαστε: Βοήθεια.

Αυτό το λίγο, αυτό το κλάσμα χρόνου κινεί βουνά και ανοίγει θάλασσες. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι μόνο με τη συμπαράσταση τους σας έδωσαν τη δύναμη να κλάψετε. Τη δύναμη να σηκωθείτε. Τη δύναμη να συνεχίσετε.

Γιατί πλέον δε βλέπετε τις πληγές που προκαλέσατε στον εαυτό σας με πονεμένα μάτια, μα με υπερηφάνεια που στις πιο σκοτεινές στιγμές της ζωής σας επιλέξατε να ανοίξετε το φως και να ζητήσετε συμπαράσταση. 

Γιατί ίσως ποτέ να μη σας καταλάβουν. Γιατί ίσως ποτέ να μη σας προσφέρουν λύσεις.

Μα είναι πρόθυμοι να σας ακούσουν. Και ορισμένες φορές, αυτό αρκεί.

Γιατί η Λυδία Λίθος της ύπαρξης μας ποτέ δεν ήταν τα χρήματα, τα επιτεύγματα ή η αναγνώριση. Μα εκείνες οι ψυχές που καμαρωτά μας βλέπουν να περπατάμε στο μονοπάτι μας και απλόχερα μας σηκώνουν όταν πέφτουμε.

Προς όλες τις γενναίες ψυχές, προς όλες τις σπουδαίες προσωπικότητες, προς όλα τα αθώα παιδιά και προς όλους τους ανθρώπους που τώρα πνίγονται, πονάνε, οδύρονται, κλαίνε και μοιρολογάνε, θέλω να σας θυμίσω ότι ποτέ δεν είναι αργά να ανάψετε το φως. Ποτέ δεν είναι αργά να ζητήσετε βοήθεια. Εγώ και οι υπόλοιποι Άτλαντες σας καμαρωτά σας βλέπουμε.

Και καρτερικά περιμένουμε την έκκληση σας.

 

_

γράφει ο Δημήτρης Πετρουλάκης

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 27 – 28 Απριλίου 2024

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 27 – 28 Απριλίου 2024

Real News Καθημερινή Πρώτο Θέμα Το Βήμα της Κυριακής Δώστε μας το email σας και κάθε Παρασκευήθα έχετε στα εισερχόμενά σας τις προσφορές των εφημερίδων (Δεν στέλνουμε ανεπιθύμητη αλληλογραφία ενώ μπορείτε να διαγραφείτε με ένα κλικ και δεν θα...

Κι εγώ δεν είχα ήλιο

Κι εγώ δεν είχα ήλιο

Η στάχτη του σκορπίστηκε στο Αιγαίον Πέλαγος, διότι ήθελε να μην υπάρχει τίποτα απ’ αυτόν, να υπάρχουν μόνο τα έργα του.   Ο νόστος ήταν πάντοτε ελληνικός... Προς τα έξω εδειχνε ευτυχισμένος, όμως η θάλασσα τού έδειχνε τον δρόμο: μόνος, να κολυμπά στο Αιγαίον...

Αναίτια Ευθυμία

Αναίτια Ευθυμία

Πράξεις ολικές και αμαρτωλές, βλασφημίες και άνομες επιθυμίες μου, κείτονται εντός μου. Επιπόλαιες οι αναθεωρήσεις μου, κατά βάση γιατί επιβάλλονται. Ξεκινάω πάλι από την αρχή, μόνο για να βεβαιωθώ, πως οι αστερισμοί ανήκουν στους ουρανούς. Τα σφάλματά μου και ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Αναίτια Ευθυμία

Αναίτια Ευθυμία

Πράξεις ολικές και αμαρτωλές, βλασφημίες και άνομες επιθυμίες μου, κείτονται εντός μου. Επιπόλαιες οι αναθεωρήσεις μου, κατά βάση γιατί επιβάλλονται. Ξεκινάω πάλι από την αρχή, μόνο για να βεβαιωθώ, πως οι αστερισμοί ανήκουν στους ουρανούς. Τα σφάλματά μου και ο...

Το σπαθί του Δαμοκλή

Το σπαθί του Δαμοκλή

Και ο δόλιος ο Δαμοκλής, Κάθεται και στοχάζεται Στου παλατιού την πόρτα Και μονός του καταριέται Τον άτιμο τον τύραννο, Που τον εκαταράστη. Και κάθε ώρα που περνά Το χρώμα η πορφύρα χάνει, και χρυσός την λάμψη, την απαράμιλλη, Και το φαΐ την γεύση του. Αφού του Άδη το...

σε τρεις στροφές

σε τρεις στροφές

Πάνω στο παραθύρι ένας βασιλικός  κάποια κλωνιά από ζουμπούλια στο τραπέζι της κουζίνας Τα βήματα της μάνας άδεια Κοίταξα μέσα μου να τη βρω Πότε απόδιωξε από πάνω της τα μαύρα; Φόρεσε εκείνη τη φανταχτερή ρόμπα τη μόνη που είχε ξεμείνει σε κάποιο παλιό μπαούλο στο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου