Ένας επισκέπτης

14.10.2019

Ο έρωτας κι ο θάνατος,
ίδια σπαθιά βαστούνε.

 


– Ποιος ήρθε τώρα να με δει, την ώρα που πεθαίνω;
Ο Έρωτας είμαι, θνητέ, που τις καρδιές μαραίνω.

-Η μοναξιά με νίκησε, σαν το κεράκι λιώνω.
– Κάνε κουράγιο, λυγερέ, ακόμα λίγο μόνο.

-Έλα κοντά μου, Έρωτα, έλα να δω πως μοιάζεις,
εσύ που τους θνητούς τρυπάς και στις καρδιές φωλιάζεις.


– Στρέψε αλλού το βλέμμα σου, θνητέ, μην αντικρίσεις,
αυτό που τόσο πόθησες, μα δε θα αποκτήσεις.

– Μίλησε τότε, άσπλαχνε, τι θέλεις από κείνον,
που σβήνει σαν το θρόισμα των χρυσαφένιων φύλλων;


– Τη λήθη φέρνω, δύσμοιρε, στο διψασμένο στόμα,
για να ποτίσει όπως βροχή το ξεραμένο χώμα.


– Παρηγοριά μόνον θα βρω στα χέρια του θανάτου,
καθώς απλώσει λαίμαργα τ’ ασημοδάκτυλα του.


– Εγώ είμαι ο θάνατος, εγώ είμαι το τέλος,
που μόλυνα το αίμα σου με τ’ άχραντο μου βέλος.

 

_

γράφει ο Βασίλειος Ζήνας

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου