Ένα βλέμμα προϊδέασης

3.02.2021

 

Έρχονται, έρχονται όλοι με τις μάσκες,

σκύβουν

ανήμερα της έναρξης του καρναβαλιού,

μου μιλάνε και μου λένε:

Πάει η Αλεξία… Έσβησε…

Είμαι μέσα σε έναν λήθαργο,

με προστατεύει μια αυστηρή δίαιτα αισθήσεων,

αποστασιοποιούμαι,

βλέπω το αίμα σαν  μια κοινότοπη υπερεκτιμημένη κόκκινη  κηλίδα,

ένα έλος χρησιμότητας,

μέσα σε σακούλα να απλώνεται,

να εισβάλλει μέσα της και να την αποκοιμίζει περισσότερο.

Ύστερα φέρνω το βλέμμα της για τελευταία φορά,

παρηγορητικό μέσα από της κρυφής ομολογίας το βάθος,

να μου εύχεται να πηγαίνω ελεύθερος.

Μια μουσική της με γλυκαίνει.

Κι ύστερα

τα τεκταινόμενα, τα έγγραφα, τα λόγια,

τόσα πολλά, τόσο ευήκοα και τόσο ασήκωτα.

Και παίρνω τις μνήμες μου και τις κουβαλώ παραπέρα

να κάνουμε παρέα από ‘δω και μπρος.

 

_

γράφει ο Δημήτρης Τούλιος

Στη μνήμη της αδελφής μου Αλεξάνδρας

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Κατάληξη

Κατάληξη

Μια θολή σκοτεινιά κι έν’ αγέρι χλωμό θα σε φέρει, σε παντέρμη αμμουδιά της σιωπής λειτουργιά, αλισάχνης αστέρι. Θα ’μαι πίσω από ’κεί, στης σιγής τη βοή η καρδιά απαγγέλει με πάθος. Δεν θα μείνω πολύ κι έχει αρχίσει βροχή στων ματιών σου τ’ απάνεμο βάθος. Σε ξωκλήσι...

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου