Ένα βλέμμα προϊδέασης

Δημοσίευση: 3.02.2021

Ετικέτες

Κατηγορία

 

Έρχονται, έρχονται όλοι με τις μάσκες,

σκύβουν

ανήμερα της έναρξης του καρναβαλιού,

μου μιλάνε και μου λένε:

Πάει η Αλεξία… Έσβησε…

Είμαι μέσα σε έναν λήθαργο,

με προστατεύει μια αυστηρή δίαιτα αισθήσεων,

αποστασιοποιούμαι,

βλέπω το αίμα σαν  μια κοινότοπη υπερεκτιμημένη κόκκινη  κηλίδα,

ένα έλος χρησιμότητας,

μέσα σε σακούλα να απλώνεται,

να εισβάλλει μέσα της και να την αποκοιμίζει περισσότερο.

Ύστερα φέρνω το βλέμμα της για τελευταία φορά,

παρηγορητικό μέσα από της κρυφής ομολογίας το βάθος,

να μου εύχεται να πηγαίνω ελεύθερος.

Μια μουσική της με γλυκαίνει.

Κι ύστερα

τα τεκταινόμενα, τα έγγραφα, τα λόγια,

τόσα πολλά, τόσο ευήκοα και τόσο ασήκωτα.

Και παίρνω τις μνήμες μου και τις κουβαλώ παραπέρα

να κάνουμε παρέα από ‘δω και μπρος.

 

_

γράφει ο Δημήτρης Τούλιος

Στη μνήμη της αδελφής μου Αλεξάνδρας

Ακολουθήστε μας

Φαντάσματα

Φαντάσματα

Κάτι νύχτες Που τρίζουνε τα μάνταλα στις πόρτες Που σέρνονται στα μάρμαρα πνιγμένες προσευχές Κάτι νύχτες  Που τρέμουν τα παράθυρα θανάτου πυρετό Ξεχύνονται αντίλαλοι απ’ τα υπόγεια Κάτι νύχτες χτυπήσανε τις πόρτες μα δεν ήτανε κανείς.   Κάτι νύχτες έσβηναν τα...

Μυρτώ

Μυρτώ

Τρίτη και δεκατρείς εχθές, δεν βγήκα από το σπίτι, στο κολυμβητήριο να πάω, απέφυγα. Κοιμήθηκα ώρες πολλές, ώρες πολλές κοιμάμαι, έχοντας ύπνο καλόν. Ξυπνώντας εχθές το πρωί στις ένδεκα (στις δώδεκα κοιμήθηκα ξανά), ολοκλήρωσα κάτι, που, από προχθές, Δευτέρα, του μήνα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Μυρτώ

Μυρτώ

Τρίτη και δεκατρείς εχθές, δεν βγήκα από το σπίτι, στο κολυμβητήριο να πάω, απέφυγα. Κοιμήθηκα ώρες πολλές, ώρες πολλές κοιμάμαι, έχοντας ύπνο καλόν. Ξυπνώντας εχθές το πρωί στις ένδεκα (στις δώδεκα κοιμήθηκα ξανά), ολοκλήρωσα κάτι, που, από προχθές, Δευτέρα, του μήνα...

Ροζ

Ροζ

Πάντα το έλεγε η μάνα μου: “Μάλλιασε η γλώσσα μου, μην βάζεις τα άσπρα με τα χρωματιστά, θα χαλάσουν τα ρούχα”. Μα εγώ μια ζωή, ανοικοκύρευτη.  “Ξερω τι σου λέω,  θα προσέχω”. Πήρα όλη την μπουγάδα, Και τα’μπλεξα. Τα ‘μπλεξα όλα.  Και τώρα βρίσκομαι εδώ, Να κλαίω πάνω...

Εκφοβισμός

Εκφοβισμός

Δεν έχει ουδεμία αξία να γράψω ή να μιλήσω για όσα έχω περάσει.   Δεν έχω ανάγκη από βλέμματα λύπησης ή λόγια θαυμασμού.   Διατηρώ την ανθρωπιά, αλλά και την επιμονή μου. Αυτό μόνο αξίζει να εκμυστηρευτώ.   _ γράφει ο Νικόλαος...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου