Ένστολος τύμβος

Δημοσίευση: 16.04.2018

Ετικέτες

Κατηγορία

Ήταν στολή  συνεκτική
Πάγος  κι ασύντακτες κραυγές
Ανάερη  στολή
Πυράντοχη, ντελαλούσε με καμάρι
εν μέσω φλεγόμενου περίγυρου
Λατρεύτηκε η χάρη
των στροβιλισμών της
σε ρεύματα βραδύγλωσσα
Αλλά φορές την άρπαζαν
και ρεύματα  ανάγωγα
καθώς γυρόφερναν
συνταγές κονιαμάτων
εν τέλει βλαπτικών της συνοχής
Με μοντάζ  ιστορικών εκρήξεων
απόκτησε αξία η στολή
που όλο και αυγάταινε
Αυγάταινε κι ως ίζημα σε τύμβο
σύμβολο λατρείας
με εγχάρακτες ενδείξεις
μυστικών ψηφίων
Ορατή παραδοξότητα
από  ψηλά κι από μακριά
άπειρης αστειότητας
που ‘πε να υποτάξει
τα μυστήρια της ζωής
Θεματοφυλακή
της προοδευτικής λήθης/ καταγωγής και ρόλου

_

γράφει ο Απόστολος Παλιεράκης

Ακολουθήστε μας

Γη κλεμμένη

Γη κλεμμένη

Τρόμαξα από το χρώμα που ανεμίζει! Είδωλα, παντού καρφωμένα, να γονατίσει ποιος; Η μαυροφορούσα, στάζει ακόμα αίμα… Παραμορφωμένοι οι δρόμοι από σύμβολα ξένα, κι εγώ παράνομος διαβάτης στην λεηλατημένη γη μου.     Ο ουρανός, γαλάζιος, ακόμα! και η θάλασσα,...

Πικρή μνήμη

Πικρή μνήμη

Πικρό είναι το τραγούδι μου, μα πιο πικρή η μνήμη που μια αυλαία σφράγισε ολόκληρη εποχή για μια φωτιά που άλωσε ηλιοθρεμμένα σπίτια κι έγινε η ανάμνηση θλίψη κι απαντοχή, που τρέχει πίσω και τρυπά τα βέβηλά τους τείχη να κοινωνήσει, όσο μπορεί, την άκρα αρμονία μες...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Πικρή μνήμη

Πικρή μνήμη

Πικρό είναι το τραγούδι μου, μα πιο πικρή η μνήμη που μια αυλαία σφράγισε ολόκληρη εποχή για μια φωτιά που άλωσε ηλιοθρεμμένα σπίτια κι έγινε η ανάμνηση θλίψη κι απαντοχή, που τρέχει πίσω και τρυπά τα βέβηλά τους τείχη να κοινωνήσει, όσο μπορεί, την άκρα αρμονία μες...

Ο νους

Ο νους

Μια χαραμάδα φτάνει, φως κι ας μην έχει, καινούργιους κόσμους για να κτίσει χωρίς την σάρκα να υπολογίζει   Ο δύσμοιρος, σαν μια νέα πραγματικότητα τους πιστεύει. Αρνείται, πως είναι της φαντασίας κύημα, υλικό, που χάνεται σαν σύννεφο στον αέρα. Κτίζει και χαλά,...

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου, ο άνθρωπος  κι είναι το τέρας αόρατο κι αόρατα στριφογυρίζει. Σείεται  ανασηκώνεται, με μιας, πολλούς μαζί αρπάζει    Στην ουρά γίνεται χαμός  λες κι ο άνθρωπος αιώνια θα ζήσει  Κτίζει μέγαρα, κάστρα και επαύλεις  Καίει δέντρα, ξεριζώνει...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου