Έρημο χρώμα

Δημοσίευση: 10.06.2023

Ετικέτες

Κατηγορία

Θαρρούσα ότι ήταν κόκκινο αίμα που έρρεε…

Κι έτρεξα στο κατόπι της, σαν ηλιονικημένος εργάτης που διψούσε.

Έτρεχε να προλάβει…

Μα να προλάβει τι;

Όπου περνούσε, τα στενά δοξάζονταν.

Τα νυχτολούλουδα άνθιζαν ολημερίς!

Αλλοπαρμένος, περίμενα να επιστρέψει ωσάν ακτινοχαϊδεμένη,

να μου χρωματίσει την ημέρα με τη σκιές και όλες τις αισθήσεις της!

Άπλωσα τα χέρια.

Δε σε χόρτασα καλή μου…

Τα κόκκινα ανέμελα μαλλιά της ήταν ο φάρος μου!

Φάρος σε ένα ανεμοδαρμένο καλντερίμι.

Ανέβηκε ψηλά σκαλιά.

Είθε ο ήλιος να την πάρει μαζί του

να κλέψει λίγο φως ακόμη…

Κανένα αστέρι δε τόλμησε να τη ζηλέψει,

μήτε πουλί νόησε να την αγγίξει.

Μονάχα ένα παιδί, της έγνεφε σε ένα διάφανο αερόστατο…

 

…”Χρώμα μου βαθύ, μετάξι πορφυρό

ανίκητα ατίθασο, μα τόσο βιαστικό!”…

 

_

γράφει o Χρήστος Φαρμάκης

Ακολουθήστε μας

Κι εγώ δεν είχα ήλιο

Κι εγώ δεν είχα ήλιο

Η στάχτη του σκορπίστηκε στο Αιγαίον Πέλαγος, διότι ήθελε να μην υπάρχει τίποτα απ’ αυτόν, να υπάρχουν μόνο τα έργα του.   Ο νόστος ήταν πάντοτε ελληνικός... Προς τα έξω εδειχνε ευτυχισμένος, όμως η θάλασσα τού έδειχνε τον δρόμο: μόνος, να κολυμπά στο Αιγαίον...

Αναίτια Ευθυμία

Αναίτια Ευθυμία

Πράξεις ολικές και αμαρτωλές, βλασφημίες και άνομες επιθυμίες μου, κείτονται εντός μου. Επιπόλαιες οι αναθεωρήσεις μου, κατά βάση γιατί επιβάλλονται. Ξεκινάω πάλι από την αρχή, μόνο για να βεβαιωθώ, πως οι αστερισμοί ανήκουν στους ουρανούς. Τα σφάλματά μου και ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Αναίτια Ευθυμία

Αναίτια Ευθυμία

Πράξεις ολικές και αμαρτωλές, βλασφημίες και άνομες επιθυμίες μου, κείτονται εντός μου. Επιπόλαιες οι αναθεωρήσεις μου, κατά βάση γιατί επιβάλλονται. Ξεκινάω πάλι από την αρχή, μόνο για να βεβαιωθώ, πως οι αστερισμοί ανήκουν στους ουρανούς. Τα σφάλματά μου και ο...

Το σπαθί του Δαμοκλή

Το σπαθί του Δαμοκλή

Και ο δόλιος ο Δαμοκλής, Κάθεται και στοχάζεται Στου παλατιού την πόρτα Και μονός του καταριέται Τον άτιμο τον τύραννο, Που τον εκαταράστη. Και κάθε ώρα που περνά Το χρώμα η πορφύρα χάνει, και χρυσός την λάμψη, την απαράμιλλη, Και το φαΐ την γεύση του. Αφού του Άδη το...

σε τρεις στροφές

σε τρεις στροφές

Πάνω στο παραθύρι ένας βασιλικός  κάποια κλωνιά από ζουμπούλια στο τραπέζι της κουζίνας Τα βήματα της μάνας άδεια Κοίταξα μέσα μου να τη βρω Πότε απόδιωξε από πάνω της τα μαύρα; Φόρεσε εκείνη τη φανταχτερή ρόμπα τη μόνη που είχε ξεμείνει σε κάποιο παλιό μπαούλο στο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου