Έρως

Δημοσίευση: 18.02.2021

Ετικέτες

Κατηγορία

Ο έρωτας είναι εκείνο το απύθμενο 

Συναίσθημα που χαράσσεται στα 

Μάτια σου.

Μην… μην φύγεις, μην χαθείς μαζί με 

Την αυγή.

 

Έγραψα για σένα λόγια,

Λόγια που εκφράζουν την 

Ψυχή μου και ας έμεινε πια

Απογυμνωμένη.

Έμαθα να αγαπώ μέσα από σένα,

Για σένα.

Έκρυψα καλά όσα φοβάμαι, 

Όσα ήθελα να γίνω

Και γεννήθηκα ξανά.

 

Με έκαψαν τα δάκρυα 

Που έκρυβαν λόγια ζοφερά.

Η καρδιά μου πέθαινε κάθε 

Φορά που το βλέμμα σου 

Απέφευγε να αγγίξει όλα 

Τα δάκρυα που  με βάρος 

Συγκρατούσε η ραγισμένη 

Μου καρδιά.

 

Και τώρα…

Σαν να ήταν όλα μια ανάμνηση 

Θολή.

Λες και το συναίσθημα εξατμίστηκε, 

Το συναίσθημα που εξαϋλώθηκε 

Μέσα από τα μάτια μου,

Έσβησε μαζί με την αυγή.

 

Τώρα πια, έμεινε ένας πόνος 

Ένα βαθύ σημάδι μέσα στο

Κενό.

Μια εκκωφαντική σιωπή μες 

Το σκοτάδι. 

Ένας απόηχος στεναγμός 

Και μια νοερή κραυγή 

Για όσα δεν καταφέραμε 

Ποτέ να ζήσουμε. 

 

 

_

γράφει η Χριστίνα Γεωργάκη

Ακολουθήστε μας

Κι εγώ δεν είχα ήλιο

Κι εγώ δεν είχα ήλιο

Η στάχτη του σκορπίστηκε στο Αιγαίον Πέλαγος, διότι ήθελε να μην υπάρχει τίποτα απ’ αυτόν, να υπάρχουν μόνο τα έργα του.   Ο νόστος ήταν πάντοτε ελληνικός... Προς τα έξω εδειχνε ευτυχισμένος, όμως η θάλασσα τού έδειχνε τον δρόμο: μόνος, να κολυμπά στο Αιγαίον...

Αναίτια Ευθυμία

Αναίτια Ευθυμία

Πράξεις ολικές και αμαρτωλές, βλασφημίες και άνομες επιθυμίες μου, κείτονται εντός μου. Επιπόλαιες οι αναθεωρήσεις μου, κατά βάση γιατί επιβάλλονται. Ξεκινάω πάλι από την αρχή, μόνο για να βεβαιωθώ, πως οι αστερισμοί ανήκουν στους ουρανούς. Τα σφάλματά μου και ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Αναίτια Ευθυμία

Αναίτια Ευθυμία

Πράξεις ολικές και αμαρτωλές, βλασφημίες και άνομες επιθυμίες μου, κείτονται εντός μου. Επιπόλαιες οι αναθεωρήσεις μου, κατά βάση γιατί επιβάλλονται. Ξεκινάω πάλι από την αρχή, μόνο για να βεβαιωθώ, πως οι αστερισμοί ανήκουν στους ουρανούς. Τα σφάλματά μου και ο...

Το σπαθί του Δαμοκλή

Το σπαθί του Δαμοκλή

Και ο δόλιος ο Δαμοκλής, Κάθεται και στοχάζεται Στου παλατιού την πόρτα Και μονός του καταριέται Τον άτιμο τον τύραννο, Που τον εκαταράστη. Και κάθε ώρα που περνά Το χρώμα η πορφύρα χάνει, και χρυσός την λάμψη, την απαράμιλλη, Και το φαΐ την γεύση του. Αφού του Άδη το...

σε τρεις στροφές

σε τρεις στροφές

Πάνω στο παραθύρι ένας βασιλικός  κάποια κλωνιά από ζουμπούλια στο τραπέζι της κουζίνας Τα βήματα της μάνας άδεια Κοίταξα μέσα μου να τη βρω Πότε απόδιωξε από πάνω της τα μαύρα; Φόρεσε εκείνη τη φανταχτερή ρόμπα τη μόνη που είχε ξεμείνει σε κάποιο παλιό μπαούλο στο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου