ΑΒΑΤΟΝ, της Ρίας Σπανού

14.05.2015

 

 

Παρ΄ όλο που η ανάγκη μ΄ έβαλε να υποσχεθώ αθόρυβες τις ημέρες μου,
δεν λέει να λογικευτεί αυτή η πυγολαμπίδα ουτοπία
κι επανέρχεται επίδειξη ζωής
όταν με εντοπίζει σε νεκρική καθήλωση.

Αφού τα βήματα θα με συνθλίψουν
κρύβομαι στην στασιμότητα
κι αναπαύομαι από συνθήματα
για ν' αναβάλλω τον όλεθρο μιας κίνησης.
Οι αδοκίμαστοι στο άβατο μιλούν για δειλία.
Δεν έχουν ιδέα πως
είναι να διαβαίνεις  ζωή από το πουθενά στο καθόλου
ανάμεσα
σε φοβερή απειλή
σε φοβερή προστασία

και να επιζείς από την τόλμη να μη τολμάς.


Όταν αναγκάζομαι την κίνηση

βγαίνω επίπεδη,
συμπιεσμένο χαρτόνι στον αέρα.
Τα ποιήματα σκαρφαλωμένες πυγολαμπίδες των σπηλαίων πάνω μου
συγκατοικούν με την μούχλα και την υγρασία.

Υποτίθεται στη ζωή επιστρέφω.
Αλλά νάτο πάλι μετέωρο μπροστά μου
ένα υπερφορτωμένο φεγγάρι
που θωρεί παρεξηγημένο την ερημιά των ξένων τόπων
και αδειάζει μερικώς τον κύκλο του
μέχρι να λιγοστέψει ολικώς
από ευχές και ματαιώσεις
κι ύστερα πάλι από την αρχή
να υποδεχτεί την καινούργια αναχώρησή του.

Τίποτα δεν άλλαξε.


Στο σημείο αυτό,
κάτι τρεχάτα άστρα,
-απαίδευτα στην αναγκαστική ακινησία-,
που με καταδιώκουν από τις φορές που γεννήθηκα,
μου πετάνε στα μάτια
θυμωμένες σπίθες
μη ξεχάσω και παραλείψω τ΄ αξιοθέατά τους
και κρατήσω την ομοιότητά μου μόνο στα δεινά.


Στο τέλος, μη έχοντας διέξοδο
μαλώνω την πυγολαμπίδα ουτοπία
να μην επαιτήσει ξανά σκοτάδι να φανεί.

Την είδα πολλές φορές να μ΄ ανάβει, να με σβήνει.

 

_

γράφει η Ρία Σπανού

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Ξεδιπλώνεις τον χάρτη και ψάχνεις για λαβύρινθο σε μια εικόνα ενός καθρέφτη μίας ασαφούς μάζας   Μπορείς να μυρίσεις τον δίχως βάρος καπνό του μελανιού του συγγραφέα προσπαθώντας να δημιουργήσει νέους κόσμους   Ένας σκοτεινός πίνακας σε χαρτί Μπορείτε να δεις...

4 σχόλια

4 Σχόλια

    • Ανώνυμος

      Ελένη σ΄ευχαριστώ πολύ για την ανταπόκριση και την ωραία σου διάθεση!

      Απάντηση
  1. Μάχη Τζουγανάκη

    [..]
    Οι αδοκίμαστοι στο άβατο μιλούν για δειλία.
    Δεν έχουν ιδέα πως
    είναι να διαβαίνεις ζωή από το πουθενά στο καθόλου
    ανάμεσα
    σε φοβερή απειλή
    σε φοβερή προστασία
    και να επιζείς από την τόλμη να μη τολμάς.[…]

    Αγαπητή Ρία,

    θα ξεχωρίαω τα παραπάνω λόγια στο ποίημα σας που μιλά για την ανάγκη αλλαγής και την παραίτηση που αναγκαστικά έρχεται…που σε άλλους φαίνεται δειλία..σε άλλους ασφυξία…σε άλλους είναι ψυχικό αδιέξοδο. Το να επιζείς από την τόλμη να μην τολμάς…σημαίνει οτι ξέρεις τι είναι αυτό που σε καταδιώκει..θέλεις να αλλάξει..αλλά δεν έχεις δυνάμεις να το αλλάξεις και το δέχεσαι…και αυτό είναι τρομερά ασφυκτικό…και ας μαλώνουν τα άστρα εκείνα που δεν έχουνε μάθει να δέχονται την οποιαδήποτε ακινησία…

    Περιγράφετε με έξυπνο τρόπο..μια προβληματική κατάσταση της εποχής. Και νομίζω οτι αυτή η τολμη να μην τολμάμε θα υπερτερεί της τόλμης να τολμήσουμε όσο δε δίνει ο ένας το χέρι στον άλλον..για να δεχόμαστε κάτι τέτοια σκοτάδια με το φεγγάρι που δε θα καθρεφτίζει ματαίωση…αλλά επανάσταση. Οποιαδήποτε μορφή επανάστασης ζητά η καρδιά μας..

    Καλώς ήρθατε…με στίχους δυνατούς…

    Απάντηση
    • Ρία Σπανού

      Όταν έγραφα το ποίημα δεν φανταζόμουν ποτέ ότι ένας άνθρωπος θα έμπαινε στον κόπο να μπει τόσο βαθιά στο ποίημα μου και ν΄αναγνωρίσει ένα πραγματικό αδιέξοδο, που μπορεί να συμβαίνει σε προσωπικό επίπεδο ή σε κοινωνικό. Κανείς δεν μπορεί να περπατήσει στο κενό, κανείς δεν μπορεί ν΄αμυνθεί μόνος απέναντι σε πολλούς που τον βάλλουν. Η ακινησία γίνεται επιβίωση. Προσωρινή τουλάχιστον.
      Με συγκινήσατε βαθιά και σας ευχαριστώ.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου