ΑΒΑΤΟΝ, της Ρίας Σπανού

14.05.2015

 

 

Παρ΄ όλο που η ανάγκη μ΄ έβαλε να υποσχεθώ αθόρυβες τις ημέρες μου,
δεν λέει να λογικευτεί αυτή η πυγολαμπίδα ουτοπία
κι επανέρχεται επίδειξη ζωής
όταν με εντοπίζει σε νεκρική καθήλωση.

Αφού τα βήματα θα με συνθλίψουν
κρύβομαι στην στασιμότητα
κι αναπαύομαι από συνθήματα
για ν' αναβάλλω τον όλεθρο μιας κίνησης.
Οι αδοκίμαστοι στο άβατο μιλούν για δειλία.
Δεν έχουν ιδέα πως
είναι να διαβαίνεις  ζωή από το πουθενά στο καθόλου
ανάμεσα
σε φοβερή απειλή
σε φοβερή προστασία

και να επιζείς από την τόλμη να μη τολμάς.


Όταν αναγκάζομαι την κίνηση

βγαίνω επίπεδη,
συμπιεσμένο χαρτόνι στον αέρα.
Τα ποιήματα σκαρφαλωμένες πυγολαμπίδες των σπηλαίων πάνω μου
συγκατοικούν με την μούχλα και την υγρασία.

Υποτίθεται στη ζωή επιστρέφω.
Αλλά νάτο πάλι μετέωρο μπροστά μου
ένα υπερφορτωμένο φεγγάρι
που θωρεί παρεξηγημένο την ερημιά των ξένων τόπων
και αδειάζει μερικώς τον κύκλο του
μέχρι να λιγοστέψει ολικώς
από ευχές και ματαιώσεις
κι ύστερα πάλι από την αρχή
να υποδεχτεί την καινούργια αναχώρησή του.

Τίποτα δεν άλλαξε.


Στο σημείο αυτό,
κάτι τρεχάτα άστρα,
-απαίδευτα στην αναγκαστική ακινησία-,
που με καταδιώκουν από τις φορές που γεννήθηκα,
μου πετάνε στα μάτια
θυμωμένες σπίθες
μη ξεχάσω και παραλείψω τ΄ αξιοθέατά τους
και κρατήσω την ομοιότητά μου μόνο στα δεινά.


Στο τέλος, μη έχοντας διέξοδο
μαλώνω την πυγολαμπίδα ουτοπία
να μην επαιτήσει ξανά σκοτάδι να φανεί.

Την είδα πολλές φορές να μ΄ ανάβει, να με σβήνει.

 

_

γράφει η Ρία Σπανού

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Το ερώτημα

Το ερώτημα

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Ταραγμένοι καιροί

Ταραγμένοι καιροί

Άρρωστο το κύμα ξεψυχάει στην αμμουδιά. Θύελλες μου είχες τάξει φουρτουνιασμένα νερά. Κι εγώ ήσυχος κάλπαζα σε αναζητήσεις γι' άγριους καιρούς κι αιθερογέννητους βοριάδες. Με υποσχέσεις έωλες και χλιαρές σιωπές πότισες το βλέμμα μου μια θάλασσα λάδι να με κρατάει...

Πρωινό φιλί

Πρωινό φιλί

ΠΡΩΙΝΟ ΦΙΛΙ (τιμήθηκε με το Α’ Βραβείο Μουσικού Στίχου στον 10ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων Ελλάδας) - Ήλιε μου που ξημέρωσες, ψάξε για την καλή μου όταν τα μάτια της σε δουν δώσε της το φιλί μου - Αύρα γλυκιά της...

4 σχόλια

4 Σχόλια

    • Ανώνυμος

      Ελένη σ΄ευχαριστώ πολύ για την ανταπόκριση και την ωραία σου διάθεση!

      Απάντηση
  1. Μάχη Τζουγανάκη

    [..]
    Οι αδοκίμαστοι στο άβατο μιλούν για δειλία.
    Δεν έχουν ιδέα πως
    είναι να διαβαίνεις ζωή από το πουθενά στο καθόλου
    ανάμεσα
    σε φοβερή απειλή
    σε φοβερή προστασία
    και να επιζείς από την τόλμη να μη τολμάς.[…]

    Αγαπητή Ρία,

    θα ξεχωρίαω τα παραπάνω λόγια στο ποίημα σας που μιλά για την ανάγκη αλλαγής και την παραίτηση που αναγκαστικά έρχεται…που σε άλλους φαίνεται δειλία..σε άλλους ασφυξία…σε άλλους είναι ψυχικό αδιέξοδο. Το να επιζείς από την τόλμη να μην τολμάς…σημαίνει οτι ξέρεις τι είναι αυτό που σε καταδιώκει..θέλεις να αλλάξει..αλλά δεν έχεις δυνάμεις να το αλλάξεις και το δέχεσαι…και αυτό είναι τρομερά ασφυκτικό…και ας μαλώνουν τα άστρα εκείνα που δεν έχουνε μάθει να δέχονται την οποιαδήποτε ακινησία…

    Περιγράφετε με έξυπνο τρόπο..μια προβληματική κατάσταση της εποχής. Και νομίζω οτι αυτή η τολμη να μην τολμάμε θα υπερτερεί της τόλμης να τολμήσουμε όσο δε δίνει ο ένας το χέρι στον άλλον..για να δεχόμαστε κάτι τέτοια σκοτάδια με το φεγγάρι που δε θα καθρεφτίζει ματαίωση…αλλά επανάσταση. Οποιαδήποτε μορφή επανάστασης ζητά η καρδιά μας..

    Καλώς ήρθατε…με στίχους δυνατούς…

    Απάντηση
    • Ρία Σπανού

      Όταν έγραφα το ποίημα δεν φανταζόμουν ποτέ ότι ένας άνθρωπος θα έμπαινε στον κόπο να μπει τόσο βαθιά στο ποίημα μου και ν΄αναγνωρίσει ένα πραγματικό αδιέξοδο, που μπορεί να συμβαίνει σε προσωπικό επίπεδο ή σε κοινωνικό. Κανείς δεν μπορεί να περπατήσει στο κενό, κανείς δεν μπορεί ν΄αμυνθεί μόνος απέναντι σε πολλούς που τον βάλλουν. Η ακινησία γίνεται επιβίωση. Προσωρινή τουλάχιστον.
      Με συγκινήσατε βαθιά και σας ευχαριστώ.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου