ΑΒΑΤΟΝ, της Ρίας Σπανού

14.05.2015

 

 

Παρ΄ όλο που η ανάγκη μ΄ έβαλε να υποσχεθώ αθόρυβες τις ημέρες μου,
δεν λέει να λογικευτεί αυτή η πυγολαμπίδα ουτοπία
κι επανέρχεται επίδειξη ζωής
όταν με εντοπίζει σε νεκρική καθήλωση.

Αφού τα βήματα θα με συνθλίψουν
κρύβομαι στην στασιμότητα
κι αναπαύομαι από συνθήματα
για ν' αναβάλλω τον όλεθρο μιας κίνησης.
Οι αδοκίμαστοι στο άβατο μιλούν για δειλία.
Δεν έχουν ιδέα πως
είναι να διαβαίνεις  ζωή από το πουθενά στο καθόλου
ανάμεσα
σε φοβερή απειλή
σε φοβερή προστασία

και να επιζείς από την τόλμη να μη τολμάς.


Όταν αναγκάζομαι την κίνηση

βγαίνω επίπεδη,
συμπιεσμένο χαρτόνι στον αέρα.
Τα ποιήματα σκαρφαλωμένες πυγολαμπίδες των σπηλαίων πάνω μου
συγκατοικούν με την μούχλα και την υγρασία.

Υποτίθεται στη ζωή επιστρέφω.
Αλλά νάτο πάλι μετέωρο μπροστά μου
ένα υπερφορτωμένο φεγγάρι
που θωρεί παρεξηγημένο την ερημιά των ξένων τόπων
και αδειάζει μερικώς τον κύκλο του
μέχρι να λιγοστέψει ολικώς
από ευχές και ματαιώσεις
κι ύστερα πάλι από την αρχή
να υποδεχτεί την καινούργια αναχώρησή του.

Τίποτα δεν άλλαξε.


Στο σημείο αυτό,
κάτι τρεχάτα άστρα,
-απαίδευτα στην αναγκαστική ακινησία-,
που με καταδιώκουν από τις φορές που γεννήθηκα,
μου πετάνε στα μάτια
θυμωμένες σπίθες
μη ξεχάσω και παραλείψω τ΄ αξιοθέατά τους
και κρατήσω την ομοιότητά μου μόνο στα δεινά.


Στο τέλος, μη έχοντας διέξοδο
μαλώνω την πυγολαμπίδα ουτοπία
να μην επαιτήσει ξανά σκοτάδι να φανεί.

Την είδα πολλές φορές να μ΄ ανάβει, να με σβήνει.

 

_

γράφει η Ρία Σπανού

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

4 σχόλια

4 Σχόλια

    • Ανώνυμος

      Ελένη σ΄ευχαριστώ πολύ για την ανταπόκριση και την ωραία σου διάθεση!

      Απάντηση
  1. Μάχη Τζουγανάκη

    [..]
    Οι αδοκίμαστοι στο άβατο μιλούν για δειλία.
    Δεν έχουν ιδέα πως
    είναι να διαβαίνεις ζωή από το πουθενά στο καθόλου
    ανάμεσα
    σε φοβερή απειλή
    σε φοβερή προστασία
    και να επιζείς από την τόλμη να μη τολμάς.[…]

    Αγαπητή Ρία,

    θα ξεχωρίαω τα παραπάνω λόγια στο ποίημα σας που μιλά για την ανάγκη αλλαγής και την παραίτηση που αναγκαστικά έρχεται…που σε άλλους φαίνεται δειλία..σε άλλους ασφυξία…σε άλλους είναι ψυχικό αδιέξοδο. Το να επιζείς από την τόλμη να μην τολμάς…σημαίνει οτι ξέρεις τι είναι αυτό που σε καταδιώκει..θέλεις να αλλάξει..αλλά δεν έχεις δυνάμεις να το αλλάξεις και το δέχεσαι…και αυτό είναι τρομερά ασφυκτικό…και ας μαλώνουν τα άστρα εκείνα που δεν έχουνε μάθει να δέχονται την οποιαδήποτε ακινησία…

    Περιγράφετε με έξυπνο τρόπο..μια προβληματική κατάσταση της εποχής. Και νομίζω οτι αυτή η τολμη να μην τολμάμε θα υπερτερεί της τόλμης να τολμήσουμε όσο δε δίνει ο ένας το χέρι στον άλλον..για να δεχόμαστε κάτι τέτοια σκοτάδια με το φεγγάρι που δε θα καθρεφτίζει ματαίωση…αλλά επανάσταση. Οποιαδήποτε μορφή επανάστασης ζητά η καρδιά μας..

    Καλώς ήρθατε…με στίχους δυνατούς…

    Απάντηση
    • Ρία Σπανού

      Όταν έγραφα το ποίημα δεν φανταζόμουν ποτέ ότι ένας άνθρωπος θα έμπαινε στον κόπο να μπει τόσο βαθιά στο ποίημα μου και ν΄αναγνωρίσει ένα πραγματικό αδιέξοδο, που μπορεί να συμβαίνει σε προσωπικό επίπεδο ή σε κοινωνικό. Κανείς δεν μπορεί να περπατήσει στο κενό, κανείς δεν μπορεί ν΄αμυνθεί μόνος απέναντι σε πολλούς που τον βάλλουν. Η ακινησία γίνεται επιβίωση. Προσωρινή τουλάχιστον.
      Με συγκινήσατε βαθιά και σας ευχαριστώ.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου