Αρχέγονη του κόσμου ύλη, σ’ αναζητώ την ύστατη αυτή ώρα

Βωμό ν’ ανάψω εξιλασμού για την ψυχή μου.

Γεννήθηκα θνητός, το ξέρω, μα κάθε μου ταφή μια χαρμολύπη,

‘δω, στων Δελφών το ιερό, ευλογείται η αθάνατη μου φύση.

Ειρηνικά τα έργα της ζωής μου, όπλο μου μοναχό η υπομονή μου,

Στερέψαν θάλασσες, αλώθηκαν στεριές, τίποτε

ζωντανό για μένα τώρα. Με δίδαξες να ζω με δίχως σώμα,

η ηθική ουράνιου παραδείσου στις φλέβες του μυαλού μου ρέει,

θαμμένος άυλος θησαυρός, θαύμα παιδείας.

Ιδεατή εδιάβηκα πορεία, στους κύκλους μιας χαμένης ουτοπίας,

και κείτομαι ξανά εδώ στη γη μου, αθάνατος και πένης. Ξένος,

λαθραίας μοίρας ναυαγός,

μετριέμαι με της μνήμης μου το μέτρο.

Νέος δεν ένιωσα, θαρρώ. Πρόωρα με γεράσανε της λήθης

ξόανα χρόνια, που κύρτωσαν το κορμί μου.

Όνειρα έπλαθα, παιδί. Τι νανουρίσματα, τι ιστορίες,

πατρίδες άπαρτες, με ήρωες που γίνηκαν θυσία,

ρητά, διδάγματα, για νικητές και ηττημένους.

Σκέψη μου ατελεύτητη, αιώνια ζωή μου,

τέλος κι αρχή ένα δάφνινο στεφάνι,

ύπαρξης χρέος προς τη μάνα μας Ελλάδα,

Φως – φυλακτό, θεού αγάπης δώρο.

Χώρα μου ανέσπερη, σεπτή, αγνών προγόνων γη μου,

ψαλμοί απ’ το μέλλον σου ο βίος και το Βιος μου.

Ωδή, για Σε, ο λόγος μου κι η κάθε αναπνοή μου.

                                                                                                 (ΔΕΛΦΟΙ 11 ΙΟΥΝΙΟΥ 2017 Φαέθων

                                                                                                        ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ

                                                                                      32ων ΔΕΛΦΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΠΟΙΗΣΗΣ)

_

γράφει ο Παναγιώτης Κουμπούρας