Ακατάλληλο… για την εποχή μας

Δήμος Χλωπτσιούδης
Μανδραγόρας, 2016
ISBN: 978-960-592-032-6

Πολυγραφότατος με διαρκή παρουσία στο χώρο της ποίησης ο Δήμος Χλωπτσιούδης συχνά μας ταξιδεύει στο ρυθμικό κόσμο των λέξεων και των συναισθημάτων μέσα από την κριτική του ματιά. Δύο χρόνια μετά την προηγούμενη ποιητική του συλλογή («κατάστιχα») επανέρχεται πιο ώριμος και πιο δυναμικός.

Υπέρμαχος των πειραματισμών μας ξάφνιασε ακόμα μία φορά με τη νέα του συλλογή «Ακατάλληλο» (Μανδραγόρας, 2016). Ενώ η προηγούμενη διακρίνονταν από την ολιγόστιχη φόρμα που υιοθέτησε σαν ένα ποιητικό σημειωματάρι, η νέα του δουλειά ακολουθεί τη μέσης έκτασης φόρμα.

Από τον τίτλο ακόμα η συλλογή προκαλεί τον αναγνώστη. Ωστόσο, το πρώτο κιόλας ποίημα φανερώνει ότι η ποίηση του Χλωπτσιούδη αναζητά τα χαμένα παιδικά όνειρα σαν μία ακατάλληλη πράξη. Άλλωστε, το όνειρο επανέρχεται συχνά στην ποίησή του. Σχέδια που καταρρίφθηκαν μέσα στην κρίση, όνειρα που ναυάγησαν μέσα σε μία κοινωνία που πονά. Παιδικές παραστάσεις που ενηλικιώνονται μέσα στην τηλεοπτική ταχύτητα αφήνοντας χωρίς χαρταετούς την Καθαρά Δευτέρα.

Και η συλλογή γράφεται σε μία εποχή που η χώρα και ο κόσμος σείεται από τα ναυάγια στο Αιγαίο. Ένα πέλαγος που ποιητικά αγιοποιείται ως μία γεωγραφία ναυαγισμένων οστράκων. Και το προσφυγικό δράμα κατέχει σημαντική θέση στην συλλογή, τόσο σε αριθμό ποιημάτων όσο και ποιητικά. Με ευαισθησία και πηγαία αλληλεγγύη ο Χλωπτσιούδης συμπάσχει και αναδεικνύει μέσα από την Τέχνη τις εκατόμβες της Μεσογείου.

Η ποίησή του είναι βαθιά πολιτική. Δεν ακολουθεί όμως το δρόμο της πολιτικής ρητορείας. Σχεδιάζει το δικό του μονοπάτι στο δάσος των συναισθημάτων και μέσα από αυτό κάνει τον αναγνώστη να στοχαστεί και να συμπονέσει. Λέξεις πυρωμένες σαν μολότοφ και στίχοι δακρυγόνα χτίζουν μία ξερολιθιά από όνειρα ως αντίβαρο στην ήττα.

Άλλοτε με δηκτικό ύφος και άλλοτε με συνειρμικές αλληγορίες αντιμετωπίζει τα ατομικά και κοινωνικά βιώματα. Τόσα πτώματα δακρύων λερώνουν το χαρτί κι εμείς ακόμα αναζητούμε έμπνευση, αναρωτιέται.

σκότωσα το παιδί
που μέσα μου έκρυβα,
τα όνειρα πυρπόλησα
σε μία διαδήλωση

τώρα πια
ελεύθερος μπορώ
να μιλώ για θυσίες
άλλων
και να επαινώ
το κέρδος

(πραγματιστής)

Ακόμα και θέματα που φαντάζουν μακριά από την πολιτική, όπως για πόρνες που καταδιώκονται από ιεροεξεταστές της ηθικής, στην πραγματικότητα υποκρύπτουν μία πολιτική προσέγγιση του κοινωνικού περιθωρίου σε μία εποχή εκπόρνευσης των πάντων. Άλλωστε, όταν ακούει για πορνεία τρομάζει νομίζοντας ότι πρέπει να υπογράψει σε ανακριτές αξιών δήλωση μετάνοιας.

Σε έναν παράλογο κόσμο που μοιάζει να αδιαφορεί για τον ανθρώπινο πόνο, ο Χλωπτσιούδης υπερρεαλιστικά συνδέει τη μουσική του δρόμου με τους άστεγους μέσα από ένα κρεσέντο έγχορδο που στολίζει δρόμους παγωμένους. Η απεργία πείνας φέρνει κάθαρση σε μία κοινωνία που χρησιμοποιεί την αξιοπρέπεια ως μονάδα μέτρησης της διαφορετικότητας σε κόσμο κλώνων υποτακτικών.

Συνειρμικά ακόμα και η Νίκη της Σαμοθράκης αντιμετωπίζεται ως πρόσφυγας. Οι αλληγορίες έχουν μία διαρκή παρουσία στη συλλογή. Η Ελένη, ο Αχιλλέας και η Κασσάνδρα συνδέονται με το παρόν. Παραμύθια παιδικά συνδέονται με τις προσπάθειες αναστήλωσης της ζωής (το ποίημα IX που θυμίζει τα τρία γουρουνάκια), η τρομοκρατία των ονείρων με την ποίηση.

Και φυσικά ο έρωτας κατέχει σημαντική θέση στην ποίηση του Χλωπτσιούδη. Δεν είναι λίγες οι ερωτικές συνθέσεις. Συνθέσεις ρομαντικές που με λυρισμό και έξοχες εικόνες αποδεικνύουν τον έρωτα σε πρωταγωνιστή. Μοιάζει σαν η ελπίδα τούτου του κόσμου τελικά να κρύβεται ακριβώς στον έρωτα. Άλλοτε δε ο έρωτας εμφανίζεται σαν κοινωνική αναφορά παιδιών που μαδάνε τα φιλιά σε αφύλακτη διάβαση και για ερωτευμένες γοργόνες (για την ομοφυλοφιλία) ή για τους σατύρους και τις νύμφες (μία ερωτική αλληγορία).

Με τη νέα του ποιητική δουλειά ο Δήμος Χλωπτσιούδης μας δείχνει τον κόσμο μέσα από τα δικά του μάτια. Γιατί όπως σημειώνεται και στο αρχικό μότο της συλλογής οι ποιητές -κατά τον Vilém Flusser- η ποίηση είναι παραγωγή βιωματικών μοντέλων και χωρίς τέτοια μοντέλα δε θα μπορούσαμε σχεδόν τίποτα να αντιληφθούμε. Οι ποιητές είναι τα αντιληπτικά μας όργανα.

Την ποιητική συλλογή μπορείτε να τη βρείτε στη σελίδα του εκδότη εδώ.

ποιητής: Δήμος Χλωπτσιούδης | εκδόσεις Μανδραγόρας | ISBN: 978-960-592-032-6
σελίδες: 64 | τιμή: € 6,36

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 22 – 23 Ιουνίου 2024

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 22 – 23 Ιουνίου 2024

Real News Καθημερινή Πρώτο Θέμα Το Βήμα της Κυριακής Δώστε μας το email σας και κάθε Παρασκευήθα έχετε στα εισερχόμενά σας τις προσφορές των εφημερίδων (Δεν στέλνουμε ανεπιθύμητη αλληλογραφία ενώ μπορείτε να διαγραφείτε με ένα κλικ και δεν θα...

Πού έκαναν sex στην Αθήνα του Μεσοπολέμου; των Εύας Γανίδου και Τάσου Θεοφίλου

Πού έκαναν sex στην Αθήνα του Μεσοπολέμου; των Εύας Γανίδου και Τάσου Θεοφίλου

Ας πάμε ένα ταξίδι πίσω στον χρόνο και ας γυρίσουμε στην Αθήνα του Μεσοπολέμου. Ας περπατήσουμε στα στενά της πόλης, στα κακοφωτισμένα σημεία, μακριά από τις λεωφόρους και τους κεντρικούς δρόμους. Από τον Βούθουλα στο Μεταξουργείο και στα Πετράλωνα κι από κει στην...

Εργαστήριο ραπτικής, της Χρυσούλας Διπλάρη

Εργαστήριο ραπτικής, της Χρυσούλας Διπλάρη

Η Πάτρα είναι μια νέα γυναίκα με όνειρα και φιλοδοξίες. Μαθητεύει δίπλα στην αυστηρή θεία της για να γίνει ράφτρα κι όταν τα καταφέρνει ανοίγει το δικό της μοδιστράδικο κι έτσι γνωρίζουμε τις πελάτισσες, τις μαθητευόμενες, τις γειτόνισσες, τις φίλες της σε μια Ελλάδα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Εργαστήριο ραπτικής, της Χρυσούλας Διπλάρη

Εργαστήριο ραπτικής, της Χρυσούλας Διπλάρη

Η Πάτρα είναι μια νέα γυναίκα με όνειρα και φιλοδοξίες. Μαθητεύει δίπλα στην αυστηρή θεία της για να γίνει ράφτρα κι όταν τα καταφέρνει ανοίγει το δικό της μοδιστράδικο κι έτσι γνωρίζουμε τις πελάτισσες, τις μαθητευόμενες, τις γειτόνισσες, τις φίλες της σε μια Ελλάδα...

Αυτοθέλητος Ζητιάνος

Αυτοθέλητος Ζητιάνος

Μου ‘δωσαν να βάλω τα ρούχα του γείτονα. Μου ‘ταν πολύ φαρδιά.  Μου ‘δωσαν ενός άλλου, πολύ στενά. Άρχισαν να μου λεν πως έχω άτσαλο σουλούπι, πως μόνο για κουρέλια είμαι. Μα σαν φόραγα τα… κουρέλια μου, μόνο με ζητιάνος δεν έμοιαζα. Ήταν σα να ‘χαν φτιαχτεί για...

Υπάρχει ένας τίγρης στο τρένο – Mariesa Dulak

Υπάρχει ένας τίγρης στο τρένο – Mariesa Dulak

- γράφει η Κατερίνα Σιδέρη - Μια όμορφη μέρα, ένας μπαμπάς και ο γιος του αποφασίζουν να πάνε στην παραλία με το τρένο. Επιβιβάζονται, κάθονται πλάι – πλάι και ο μπαμπάς αμέσως σπεύδει στο αγαπημένο του σπορ που δεν είναι άλλο από την οθόνη του κινητού του. Ξαφνικά...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου