Ακατοίκητα μονοπάτια

5.06.2014

 

 

 

Απόλυτα τίποτα,
απόλυτο κάτι με σκεπάζει.

Στους τέσσερις τοίχους

 περικυκλωμένος.

Στις αναμνήσεις δόθηκε ο οίκτος.

Οι τέσσερις τοίχοι 

 μοιάζουν
σαν άτομα του περιθωρίου.

Όπως οι έρωτες περιορίζονται
στον πόνο του ενός.


Ένας θρηνεί στον έρωτα.

Η έλλειψη θορύβου 
με σκοτώνει.

Φίμωση του πόνου
- να ακούω μόνο στάλες -

Στάλες της βροχής
καταπνίγουν τη σιωπή
που είχε σκεπάσει το σώμα μου.


Η βροχή θα γίνει καταιγίδα
και μέσα μου εγώ θα πλημμυρίζω
τον πόνο μου.

Πλημμύρισε και το δωμάτιο.

Κουρτίνες κλειστές για κατάρτια 
- να μοιάζει θόλο το τοπίο -

Τα μάτια ανοιχτά
- αντίκρυ το παρελθόν -

Εγώ και η σιωπή
σε ένα ακατάπαυστο παρόν.

 

Παρελθόν τώρα βαδίζει.

Ένα παρελθόν να τρεκλίζει 
γεμάτο έρωτες ανυποψίαστους.

 

Γεμάτο ανθρώπους πληγωμένους,
γεμάτο γνώριμους δρόμους,
γεμάτο σκόνη.

Ένα μέλλον να αναμένει
τα ακατοίκητα σώματα μας.

Άνθρωποι προσμένουν,
τα απάτητα μονοπάτια,
τις ακατοίκητες καρδιές.

Άνθρωποι προσμένουμε 
μέρα με τη μέρα.

Ξεχνάμε πια το παρελθόν
και ότι μας δόθηκε
- ότι πληγώσαμε στο είναι -

Δεν  θα διαβούμε 

στην επόμενη θάλασσα
όσο δεν αναγνωρίζουμε
το που πατήσαμε.

Ποια γη;
Ποιον αέρα λησμονήσαμε;

 

Θα έρθουν τότε οι μέρες.

Μέρες νέας γης, νέου αέρα
και θα διαβούμε άλλες πορείες,
άλλους κόσμους.

Θα έρθουν νέοι έρωτες
ξανά παιδιά θα γίνουμε.

Ξανά.


Μα μένει να αναγνωρίσουμε

το που δοθήκαμε στον χρόνο.

 

γράφει ο Μάνος Μαλέσης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Παραλήρημα

Παραλήρημα

Πρωινού πάλεμα, αίσθησης ανταρσία, φλόγας αλύχτημα, φίλημα τελευταίο, τις γροθιές μου σφίγγω να μην προφέρω, να μην γράψω το κοινότοπο ρήμα˙ τα σκιρτήματα σκιαγραφώ, διαφεύγει το παραλήρημά τους. Να σε γδύσω, πιότερο να σε ζήσω, στα ανοιχτά χέρια σου να τρέξω. Στο...

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Τα τζάμια του παραθύρου ένα χέρι καθαρίζει, λες καθαρίζει τον ουρανό, τα σύννεφα του χειμώνα.   Το ημερολόγιο κρέμεται στον τοίχο.  Η μαθήτρια σε ένα τετραγωνάκι εκεί γράφει: «μέρα με ήλιο!».   Φυσάει αέρας δροσερός και ο ανεμοδείχτης τιμόνι που στριφογυρνάει στης...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Μα μένει να αναγνωρίσουμε

    το που δοθήκαμε στον χρόνο……………….

    Τι νόημα!!!!!!!!ΣΥγχαρητήρια!!!!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου