Πρωινά ξυπνήματα

μπαλώματα της τύχης μου

πουλί μονάχο κι ολοφώτιστο

να μου πυρώνει την καρδιά

αθόρυβα

Μα ούτε το κάστρο πια δε με χωρεί

Ούτ’ η αγάπη σου

 

Μαράγκιασε το σώμα μου

Οι Αλκυονίδες μου αργήσανε

Σε καρτερούνε

Μα

Το πυρωμένο βλέμμα μου

για σένα

θα θυμίζει πως υπήρξαμε για να ‘μαστε μαζί

 

_

γράφει η Χαραλαμπία Πνευματικού