Άργησα να ξεκινήσω να γράφω ποίηση· αυτό ίσως μου έκανε καλό, γιατί είχα ένα τεράστιο κομμάτι χρόνου, δημιουργικά κενό, που το χρησιμοποίησα για να διαβάσω πράγματα, που στη συνέχεια μου ήτανε πολύτιμο για να δημιουργήσω το δικό μου ποιητικό έργο.

Παρατήρησα όμως μια έλλειψη· μια έλλειψη κειμένων. Κειμένων, από αυτά, που βοηθούν την κατανόηση της ποίησης απ' το κοινό και που μπορεί να γίνουνε και κίνητρα για νέα παιδιά, να δοκιμάσουν και εκείνα τις δυνάμεις τους. Εξαιρέσεις, φυσικά υπάρχουν, με κάποια λίγα εξαιρετικά κείμενα, όμως δεν φτάνουν.

Καιρό τώρα σκεφτόμουν να φτιάξω ένα σύνολο κειμένων για αυτό το πράγμα και το ηλεκτρονικό περιοδικό τούτο έγινε η αφορμή να μην το αναβάλω άλλο (ευχαριστώ δε πολύ τους συντελεστές του).

Ας δούμε, λοιπόν, αυτό το κείμενο, σαν μια εισαγωγή στην Νεοελληνική ποίηση -γιατί εκεί θα επικεντρωθώ· κι αυτό για δύο λόγους: ο ένας είναι γιατί είναι ανάγκη η Νεοελληνική ποίηση, που είναι ίσως η "βαριά λογοτεχνική βιομηχανία" αυτού του τόπου (δυο βραβεία Νόμπελ, δυο βραβεία Λένιν και αμέτρητες διεθνείς διακρίσεις ποιητών μας), να ’ρθει και πάλι στην επικαιρότητα· ο άλλος λόγος είναι, πως εκεί εντάσσω και τη δική μου ποίηση, αλλά και το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού ετούτων των κειμένων (για τις μεταφράσεις, θα υπάρξουν άλλα κείμενα μου, στο μέλλον).

Ξεκινώ, κατά την προσφιλή μου μέθοδο, θέτοντας ερωτήσεις· και η πρώτη ερώτηση είναι και η βάση όλων των κειμένων:

"Τι είναι ποίηση;" Υπάρχει ορισμός; Υπάρχουν ορισμοί -ορισμοί, που όλοι τους ισχύουν και ο επόμενος εξελίσσει ότι βρίσκει απ' τους προηγουμένους.

Λέγαν παλιά, πως ποίηση είναι ο έμμετρος γραπτός λόγος (ρυθμός, μέτρο, ομοιοκαταληξία: τα κύρια συστατικά). Αυτός ο ορισμός, ήταν για χιλιάδες χρόνια, ο απόλυτος ορισμός -τόσο απόλυτος, που σήμερα ακόμη, επειδή συνηθίζεται για την ευκολία των μουσικών συνθέσεων, να χρησιμοποιούνται στα τραγούδια μοτίβα ομοιοκαταληκτικά, να θεωρείται από κάποιους ποιητής μόνο, όποιος γράφει τέτοιου τύπου στίχους· λάθος μέγα, γιατί η ποίηση εξελίχθηκε - ειδικά στους τελευταίους τρεις αιώνες.

Ο Χοσέ Λουίς Μπόρχες, έδωσε ένα άλλο ορισμό για την ποίηση: "Ποίηση είναι η έκφραση του ωραίου, διαμέσου λέξεων περίτεχνα υφασμένων μεταξύ τους".

Ναι μεν αλλά. Μόνο του ωραίου; Σαν να λέμε πως ο Κ. Καρυωτάκης ή η Κ. Γώγου ή ακόμη και ο Δάντης, δεν γράφαν ποίηση -και βέβαια δεν γράφεται ποίηση μόνο για τη χαρά, αλλά και για τον πόνο (βλέπε: Ελεύθεροι Πολιορκημένοι -το πώς δίνεται ο πόνος είναι άλλο θέμα, που εξαρτάται από το μοτίβο που χρησιμοποιεί ο εκάστοτε ποιητής: ρομαντισμού, ρεαλισμού, εξπρεσιονισμού, σουρεαλισμού κ.ο.κ).

Κάποτε επεκτάθηκε ο ορισμός της ποίησης και δεν ήταν πια ποίηση ό,τι γραφόταν πάνω σε μέτρα, αλλά και "ό,τι γραφόταν ελεύθερα και ξέφευγε από τη συμβατική γραφή"· κι εκεί ξεκίνησαν οι επαναστάσεις.

Είπαν οι σουρεαλιστές, πως η δική τους ποίηση, ξέφευγε από την πραγματικότητα (από την πραγματική ζωή), γυρεύοντας μια πραγματικότητα παράλληλη, μυστήρια και παραδόξως δημιουργική (σύνηθες το παράδειγμα της χρήσης του τροχού για οχήματα για γρήγορες μεταφορές, αντί για μηχανικά πόδια, που υπαγόρευε η αρχική λογική) -δείχνανε λοιπόν οι σουρεαλιστές ότι και η λογική εξελίσσεται (στις μέρες μας το ζούμε και εκτός της ποίησης!).

Οι εξπρεσιονιστές (στην Ελλάδα εγώ μετρώ σαν εξπρεσιονίστρια μόνο την Κ. Γώγου, ίσως και σε κάποια σκληρά κείμενα του Ρένου Αποστολίδη, που τα θεωρώ ποιητικά, βλέπω εξπρεσιονισμό) με μια παραμόρφωση και μια σκλήρυνση της γραφής τους προσπαθούσαν να μεγενθύνουν και τονίσουν κάποια κοινωνικά προβλήματα, κάποιες ιδέες κ.τ.λ. Οι υπαρξιστές βάλανε τα δικά τους ερωτήματα και η μπιτ γενιά, έκανε την ποίηση πιο ψυχεδελική και ροκ.

Σήμερα η ποίηση επεκτείνεται. Σήμερα η ποίηση ψάχνει το τι υπάρχει πριν και τι μετά μια πράξη, ενώ ταυτόχρονα περιγράφει την ίδια την πράξη, ως ύπαρξη και ως ενέργεια ενώ ταυτόχρονα συνεχίζει να υπάρχει και με την παραδοσιακή της μορφή, ως Θούριος ή ως τραγούδι.

Στην Ελλάδα, η ποίηση μετά το τέλος της δεκαετίας του ’80 ως λογοτεχνικό είδος υποχώρησε. Δεν είναι τυχαίο ότι τότε ξεκίνησε να αναπτύσσεται το καταστροφικό lifestyle, που απαιτούσε και απαιτεί απλότητα -απλότητα και ποίηση είναι ό,τι πιο ασύμβατο υπάρχει στην ζωή.

Μετά τους μεγάλους ποιητές (γενιά του ’30 κτλ), η ποίηση, έγινε είδος για λίγους -για αποστάτες (δεν είναι και είδος εμπορικό). Και αυτοί οι λίγοι, με τον καιρό γίνανε πιο λίγοι ή και πολλοί κατά περιόδους, αν υπολογίσει κανείς ποιητικές συλλογές που βγάζαν και βγάζουν διάφοροι, όπως έλεγε και ο Θ. Γκόρπας ονόμασαν την καταγραφή των πόθων τους ποίηση... και απ' αυτή την διαδικασία, έγινε κακό και φτάσαμε στο σήμερα...

Σήμερα με το διαδίκτυο υπάρχει υπερπροσφορά ποίησης. Υπάρχει σαφώς ποιότητα κι έρχονται στο φως και ποιητές που δε θα τους εξέδιδε κανείς τα ποιήματά τους, που γράφουν καταπληκτικά -υπάρχει όμως και η ανερμάτιστη μάζα και αυτή είναι που τελικά πρέπει να εξαιρεθεί.

Πώς; Μα με επιμόρφωση τους κοινού, ώστε να γίνονται από αυτό μόνο καλές επιλογές και μακριά από το τι προβάλουν τα μ.μ.ε. των συστημάτων και του εμπορίου.

Το πρώτο μου αυτό κείμενο είναι μια εισαγωγή γι' αυτές μου τις σκέψεις. Θα ακολουθήσουν και άλλα πιο εξειδικευμένα κείμενα. Καλές επιλογές και καλές αναγνώσεις λοιπόν!

 

του Απόστολου Βεργή

Ο Απόστολος Βεργής γεννήθηκε στην Αθήνα το έτος 1970. Μεγάλωσε και κατοικεί στην Καρδίτσα. Έχει κάνει σπουδές επάνω στο φυσικό περιβάλλον και το μάρκετινγκ. Τελικά τον κέρδισε η λογοτεχνία. Αρχές του 2013 κυκλοφόρησαν οι πρώτες του ποιητικές συλλογές: «Έκφραση» και «Ατομικοί Διάλογοι» και φέτος η «Στοργή». Έτοιμο είναι και το πρώτο του μυθιστόρημα που θα κυκλοφορήσει τον φθινόπωρο.

Στόχος του είναι να συμβάλω στην αλλαγή του στατικού τοπίου της Ελληνικής ποίησης των τελευταίων ετών και στο να κάνει όσους διαβάζουν έργα του, να αρχίσουν να σκέφτονται. Πιστεύει δε πως χρέος του λογοτέχνη είναι να θέτει ερωτήματα και να ανοίγει δρόμους σκέψεων και φιλοσοφικών ρευμάτων. 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!